All Chapters of Bondage #เทคนิกที่รัก: Chapter 21 - Chapter 28

“น้องหลับไปแล้ว”นานประมาณสิบห้านาที พี่กิ๊กช้อนตัวอุ้มน้องมนต์ที่ปวกเปียกอ่อนละลายแนบอกของเจ๊แกออกมา น้องอยู่ในชุดของพี่กิ๊ก ส่วนตัวเธอใส่เสื้อกล้าม พี่กิ๊กในบางมุมก็ใจดี บางมุมก็น่ากลัวเอาเรื่อง เธอเซทำท่าจะล้มจนกูต้องไปรับตัวน้องมนต์มาอุ้มแทน “หนัก”ก็นะ ร่างพี่กิ๊กก็ไม่ได้ถึกบึกบึนแบบทรงสาวห้าว ออกจะบางๆ ผอมๆ แห้งๆ“เคยทำบ่อยเหรอพี่” กูหมายถึงเรื่องในห้องน้ำ พี่กิ๊กกอดอก“ก็เด็กๆ ในผับเส็งนั่นแหละ ส่วนมากโดนยาปลุกแบบน้องคนนี้ วิธีนี้รวดเร็วสุดแล้ว” เจ๊แกพูดแล้วหรี่ตามองกูที่อุ้มตัวน้องมนต์ได้สบายๆ เหมือนแบกกระดาษ “ปกติจะไม่ให้เด็กๆ ผู้ชายมาเฝ้าหน้าห้องหรอกนะ แต่รอบนี้เห็นว่ามึงชอบน้อง”“เชี่ย หมายความว่าไง” กูถึงกับเสียอาการเมื่อรู้ความหมาย“กำไรเล็กๆ น้อยๆ” พี่กิ๊กยิ้มหวาน “เกือบแล้วเนอะ”“พอ” กูรีบเบรกไว้ก่อนที่พี่กิ๊กจะทันได้ล้อเลียนอะไรต่อ วางน้องมนต์ลงกับเตียงนอน “แล้วเอาไงต่อพี่ ผมไม่รู้บ้านน้อง เสี่ยเสร็จกิจยังไม่รู้”“เรื่องเสี่ยเดี๋ยวส่งคนไปดูแลให้ เส็งคงไม่ว่าหรอก” พี่กิ๊กจุดบุหรี่เย็นขึ้นดูดอย่างสบายอารมณ์ “ขับรถพี่ไปก็ได้ มึงขับเป็นใช่ไหม ยาริส”“ได้” กูพูดแล้วนิ่ง “แป

[พาร์ท : ตะขวด]ท่านนายกที่กูรู้ชื่อมาว่าชื่อจริงคือณรงค์บอกเรื่องน่าตกใจกับกูหลังจากตกปากรับคำว่าจะทำงานกับน้องมนต์ได้สองอาทิตย์ เหตุผลง่ายๆ คือกูก็แค่อยากอยู่ใกล้เธอแค่นั้น แทบไม่ได้คิดถึงผลพลอยได้เหี้ยไรเลยก็หลังจากเห็นน้องโดนวางยา ก็คิดว่าถ้าไม่มีกูเธอคงแทบไม่ทันผู้ชายคนไหนเลยอ่ะดิตอนแรกก็คิดว่าจะให้ทำงานเป็นลูกน้องเฉยๆ แต่ท่านณรงค์อยากให้กูตามจับตาดูทุกอากัปกิริยาของร่างเล็ก เลยส่งกูเข้าไปเรียนมหาลัยเดียวกับเธอด้วยนี่ดิตอนแรกกูก็แย้งแน่นอน เพราะไม่มีปัญญาหาค่าเทอมหลายหมื่นขนาดนั้นแน่ แต่ท่านณรงค์กลับพูดออกมาอย่างหน้าตาเฉยว่า จะออกให้ทุกอย่าง เพื่อหลานสาวคนเดียวฉันทำได้ก็เชี่ยดิ ไม่เคยเรียนมหาลัยมาก่อนด้วยและที่น่าเชี่ยกว่า คือท่านนายกยกรถให้ฟรี คอยขับไปรับส่งน้องมนต์ กูนี่ยืนอึ้งเลยจะให้พูดก็เศรษฐีเก่าดีๆ นี่เอง แค่บีเอ็มคงไม่เกินขนหน้าแข้งขนาดนั้นแต่ให้มาขับฟรีๆ แบบนี้ก็แอบประหม่าว่ะ“ฉันเข้าใจว่าเธอคงเลิกทำงานเดิมไม่ได้ และเธอคงตกใจที่ฉันไว้ใจเธอทั้งที่เจอกันแค่สองครั้ง” กูนั่งกัดเล็บกระดิกตีนอย่างร้อนรนอย่างคนไม่เคยเจอของแพงเงยหน้าขึ้นมองท่าน หลังจากที่โดนเรียกตัวให้มาค

สรุปก็คือกูเรียนไม่รู้เรื่อง จำได้ลางๆ ว่าน้องจะสอนเรื่องยิ้มยังไงให้ดูเป็นมิตร หัวเราะยังไงให้ไม่โผงผาง กับพูดคุยยังไงให้ดูไม่หยาบคายเอาจริงๆ ตอนนี้กูก็ไม่หยาบล่ะ มั้ง แค่กับน้องมนต์อ่ะ“คราวนี้ลองทักทายแบบสามัญดูก่อนนะคะ” เธอพูดในขณะที่ขยับกรอบแว่น เหมือนน้องมนต์จะสายตาสั้นมั้ง แต่ไม่ค่อยได้เห็นมุมนี้ ใส่แว่นยิ่งเพิ่มความน่ารักสุดขยี้ใจ ใจบางแล้ว “สวัสดี นายชื่ออะไร”“ผมชื่อขวดครับ”“อื้ม ส่วนผมชื่อมนต์ครับ นายอายุเท่าไหร่” เธอพูดครับแล้วช้อนสายตาขึ้นมามองแบบไม่ได้ตั้งใจ แต่แบบว่าอย่าพูดครับกับพี่เลย พูดค่ะก็ดีอยู่แล้ว“น้องมนต์ครับ” กูยกมือขึ้นเหมือนตอนสมัยเรียนแล้วเธอเป็นครู ร่างเล็กผงกหน้าขึ้นมามองอย่างสงสัย “ผมว่าบทสนทนามันดูจะไม่มีในชีวิตจริงเลย ผู้ชายมันไม่คุยแบบนี้”“อะ เหรอคะ” เธอทำหน้าตาตื่น “แต่ที่โรงเรียนผู้ชายเขาก็...”“ถ้าในมุมคุยกับผู้หญิงก็คงใช่” กูฉีกยิ้มตอนที่นั่งกอดอกเอนตัวไปพิงกับโต๊ะหนังสือข้างหลังตอนนี้น้องมนต์เหมือนพยายามจะเข้ากับกูให้ได้ มองออกด้วยสายตา ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน แต่กูก็พยายามสร้างระยะเหมือนกันเพราะเธอก็เป็นหลานนายก เลยกลายเป็นว่าเราแม่งนั่งเผชิญห

ใจหนูเต้นแรง แรงมากที่สุดตั้งแต่ที่เคยเต้นมา หนูไม่ได้กลัว แต่เพราะฤทธิ์เมาของเจ้าแก้วน้ำใบนั้น ทำให้หนูหลับตาแน่น แล้วสัมผัสได้ถึงกลีบปากที่แห้งขาดการดูแลของผู้ชายที่แนบลงมาตัวหนูชาวาบตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าเมื่อพี่ขวดพยายามเลียรอบริมฝีปากหนูเพื่อเปิดปากหนูออก หนูพยายามอ้าปากออกน้อยๆ ด้วยความมึนงง ร่างสูงแทรกลิ้นร้อนๆ เข้ามาแล้วแลกลมหายใจกับหนูเหมือนเคยทำมาก่อนลมหายใจที่แทรกมาด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์ของเราทั้งคู่สอดประสานกัน หนูรู้สึกเหมือนตัวเองอ่อนแรงจนต้องคว้าเสื้อของพี่ขวดเอาไว้ เขารั้งเอวบางๆ ของหนูเข้ามาจนชิดกันทุกสัดส่วน พี่ขวดตักตวงความหอมหวานจากปากของหนูจนเขาผละออกมา มีน้ำลายสองเส้นจางๆ ยืดออกมาระหว่างริมฝีปากของเราทั้งคู่หนูเห็นเขาเลียริมฝีปากรับน้ำลายของหนูเข้าไป หนูหน้าแดงก่ำกว่าเดิมอีก ซุกหน้าลงกับอกเขา ใบหูแนบลงกับอกข้างซ้ายของเขา ได้กลิ่นบุหรี่จางๆ และเสียงหัวใจที่เต้นแรงของพี่ขวดพี่ขวดกอดหนูแน่น เขาคงเมามากแล้วล่ะ หนูเองก็เมาเหมือนกัน“... ขอโทษจริงๆ” เขากระซิบข้างหูเสียงหนัก ในหัวหนูเบาโหวง ขาวโพลน อธิบายไม่ถูกเลยค่ะ แต่ขาสั่นจนเหมือนจะล้มแล้วจริงๆ“ยะ อย่าให้คุณลุงรู