Bondage #เทคนิกที่รัก のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 50

หนึ่งอาทิตย์หลังจากนั้นคุณเป้ถูกส่งเข้าโรงพยาบาลเมื่ออาทิตย์ที่ผ่านมา หลังจากที่พี่ขวดหายตัวไปเลยหลังจากที่เขาก้าวออกไปจากห้องของหนูวันนั้น วันที่เขาบอกว่าเราจะไปบอกคุณลุงด้วยกันว่าเราคบกันอยู่คุณเป้ไม่ได้แจ้งความ แต่เขาได้บอกกับคุณลุงว่าพี่ขวดเป็นคนยิงเขาเข้าที่จุดเกือบสำคัญ ทำให้บาดเจ็บสาหัส แต่ไม่ถึงกับเสียชีวิต แล้วหนีไปพร้อมกับของกลางที่ใช้ก่อคดีทุกอย่างถูกปิดเป็นความลับ เพราะยังไงพี่ขวดก็คือลูกน้องคนสนิท ในขณะที่คุณลุงเองก็ถูกชะตากับพี่ขวดจนไม่อยากเอาเรื่องหนึ่งเดือนหลังจากนั้น คุณน้าลัญกลับมาจากต่างประเทศในขณะที่คุณเป้ยังคงอยู่ที่โรงพยาบาล หนูที่เฝ้าเขาแทนคุณน้าด้วยความเป็นห่วง เพราะส่วนหนึ่งเป็นความรับผิดชอบที่แฟนของหนูทำลงไป แม้ว่าเขาจะไม่อยู่ในชีวิตของหนูแล้ว... แต่หนูก็ไม่เคยลืมเขาเลยหลังจากคุณน้าลัญกลับมา หนูก็ไม่ได้เฝ้าคุณเป้อีก หนูใช้ชีวิตด้วยความเคว้งคว้างมากมาย หนูไปเรียนโดยที่คุณลุงไม่คิดไว้ใจให้ใครเข้ามาทำงานด้วยอีก จึงเป็นพี่อดิสรที่รับหน้าที่ไปส่งหนูที่มหาลัยเกือบทุกวันน่าแปลกมากๆ ที่หนูร้องไห้ออกมา ซึมเศร้าอยู่หลายเดือน แต่สุดท้ายก็ไม่ได้คิดจะตามหาเขาเลย...

[พาร์ท : ตะขวด]ปัง!เสียงลั่นไกปืนที่ดังขึ้น พร้อมกับกระสุนที่พุ่งตรงเข้ากลางเป้าพอดีทำให้กูกระตุกยิ้มอย่างพอใจ หลังจากที่ฝึกปรือฝีมือนักแม่นปืนมานาน ตอนนี้ยิงแม่นเข้าทุกเป้า แถมไม่เคยพลาดซะด้วย“งดงามจริงๆ ครับ” คุณหยวนและคุณลี่ที่มาซ้อมยิงปืนร่วมกันปรบมือให้เป็นมารยาทให้กูที่วางปืนลงแล้วถอดหูฟังออก“ไม่เท่าคุณหยวนกับคุณลี่หรอกครับ ผมยังต้องฝึกอีกมาก” แต่ไม่คิดจะไปเปรียบเทียบฝีมือกับพวกอาจารย์อย่างคุณหยวนและคุณลี่อยู่แล้ว ไม่ใช่เพราะสองคนนี้เหรอไง กูถึงแม่นปืนได้ขนาดนี้“คุณฝานเหอนี่ถ่อมตนเสมอเลยนะครับ มิน่าลูกน้องถึงได้เคารพรักคุณมาก” คุณลี่ที่อาวุโสที่สุดเอ่ยปากชมแล้วยกปืนขึ้นเล็งเตรียมลั่นไก “เมื่อคืนพาคุณหนูไปที่ไหนมาเหรอครับ”กูนิ่งไปนิดหน่อยเมื่อเขามีคำถามในระหว่างที่กำลังเล็งเป้า ก่อนที่จะคลี่ยิ้ม“ร้านอาหารที่หลิงหลิงมาร้องเพลงประจำน่ะครับคุณลี่”“คุณทราบมั้ยครับว่าหลิวเฉินก็ไปที่นั่นบ่อยๆ เพื่อพบกับเธอ” คุณลี่สับไกปืนแล้วยิงเข้าเป้าได้อย่างสวยงาม ก่อนที่จะวางปืนลงขณะที่ออกปากเตือน “สองคนนั้นอาจจะวางแผนอะไรร่วมกันอยู่ก็ได้นะครับ”“พวกเขาเป็นคู่รักกันเหรอครับ?” กูถามออกมาตรงๆ

[พาร์ท : ตะขวด]หลังจากได้ปลดปล่อยความอ่อนแอออกไป ก็กลับเข้าสู่โหมดเดิมๆน้องมนต์เป็นที่พึ่งพาได้ดียามที่เศร้าหรือกดดันอะไรมากๆ ตอนแรกก็ไม่คิดว่าตัวเองจะปล่อยมันออกมากับเธอแบบส่วนตัว แต่พอดีว่าหลังจากหยอกเอินเธอไปเมื่อตอนเช้า ก็ทำให้ใจผ่อนคลายลงแค่ครึ่งเดียว ตกเย็นก็ดิ่งอีกจนต้องเข้ามาเล่นกับลูกจริงๆ แม่งทั้งอึดอัด กดดัน เครียด ยอมรับว่าแบกรับเหี้ยไรไว้มากมายตอนที่ไม่ได้มีเธอกับลูกอยู่ด้วยกันแบบนี้ และตอนนั้น เธอก็ไม่ได้มาอยู่ข้างๆ ให้รู้สึกอุ่นใจว่าอย่างน้อย ก็คงได้ปลดปล่อยกับใครสักคนข้างกายได้กว่าจะขึ้นมาเป็นฝานเหอ ต้องผ่านด่านทดสอบมากมายแค่เพียงระยะเวลาสองปี กว่าจะลุกขึ้นยืนได้ ถูกพายุถล่มซัดเข้าไม่รู้ตั้งเท่าไหร่ทั้งใจทั้งกาย บอบช้ำไปด้วยความทุกข์ทรมาน เหมือนกรรมที่เคยทำกับครอบครัวแม่งติดจรวดเร็วเหลือเกินวันที่ยิงเสี่ยเป้จนบาดเจ็บสาหัส กูหนีออกมาแบบทุลักทุเล สิ่งแรกที่เลือกกลับไป... ก็คือบ้านน่าแปลกดีที่ทุกคนพร้อมต้อนรับกูกลับมาสู่บ้านที่กูเคยผลักไสออกมาให้ไกลจากตัวเองทั้งชีวิต ตั้งแต่เข้าสู่ช่วงวัยรุ่น บ้านหลังนี้ก็ร้างเลือนออกไปจากความทรงจำ เพราะกูแทบไม่กลับไปเหยียบ เอาแต่ส

หนูยืนอยู่กับคุณลี่ ก่อนที่จะหันไปมองแล้วคลี่ยิ้มให้เขาที่เป็นฝ่ายส่งยิ้มให้ก่อน“ไปกันเลยมั้ยครับ” คุณลี่พูดออกมาด้วยภาษาไทยที่ไม่ค่อยแข็งแรงนัก หนูเองก็รู้สึกนึกทึ่งเหมือนกันที่เขาสามารถพูดภาษาไทยได้บางคำด้วย เลยเอียงคอถามซื่อๆ“คุณลี่พูดภาษาไทยได้ด้วยเหรอคะ?”“คุณเหอให้เรียนครับ” ชายวัยกลางคนร่างกายกำยำตอบกลับมาด้วยรอยยิ้ม ก่อนที่จะเดินเอามือไพล่หลังนำไปตรงโซนที่วางเครื่องดื่มและอาหารอย่างสุขุม หนูเดินเตาะแตะตามไป เพราะค่อนข้างไม่ชินกับรองเท้าส้นสูงที่ใส่อยู่ แล้วชะเง้อคอมองโซนอาหารที่มีหน้าตาน่าทานโครกทะ... ท้องร้องอ่ะค่ะ“หิวก็ทานครับ” คุณลี่ส่งยิ้ม พร้อมกับคว้าจานใบเล็กมาส่งให้ หนูที่เริ่มหน้าแดงก่ำรีบรับไว้อย่างอายๆ เพราะเผลอท้องร้องเสียงดังต่อหน้าเขา แล้วพยักหน้าหงึกหงัก“ขะ... ขอบคุณค่ะ”หนูเดินตักของกินมาวางบนจานใบเล็กจนพูนนิดๆ รู้สึกว่าตัวเองกินข้าวได้เยอะขึ้นหลังจากที่มาประเทศจีน พอตักอะไรมารวมๆ กัน ทั้งปูอลาสก้า ทั้งกุ้งลอปสเตอร์ ทั้งไก่อบตาลายไปหมดแล้วค่ะ ไม่รู้จะตักอันไหนก่อนดีหนูรู้สึกมีความสุขกับการเดินเลือกของกิน แล้วเดินเล่นดูนู่นดูนี่ไปเรื่อยโดยที่มีคุณลี่ตามหล

[พาร์ท : ตะขวด]กูวางร่างบางที่หลับสนิทในอ้อมอกลงบนเตียง น้องมนต์ในชุดนอนที่ถูกเปลี่ยนอย่างเรียบร้อยหลับตาพริ้มหายใจสม่ำเสมอ กูจ้องใบหน้าที่ไร้ริ้วรอยและดูเด็กกว่าอายุอย่างเสน่หา มือหนาเอื้อมไปไล้ที่ข้างผิวแก้มของเธออย่างอ่อนโยนมือหนาคว้าข้อมือเล็กมากุมไว้ เอาหลังมือของเธอแนบกับหน้าผากตัวเอง รับรู้ได้ถึงความอบอุ่นที่ซาบซ่านแววตาของกูลุกโพลงขึ้นในความเงียบ เมื่อสัมผัสได้ถึงการ์ดสี่เหลี่ยมในมือเธอที่ถูกคลายออก น้องมนต์กำสิ่งนี้มาตั้งแต่อยู่ที่งานเลี้ยง กูสังเกตได้ตลอดเวลา แต่ไม่อยากรีบเค้น ว่าจะมาดูว่ามันคืออะไรตอนแรกก็คิดจะถามคำถามหนึ่งข้อ แต่น้องสู้ความเจ็บปวดจากข้อเท้าไม่ไหว เลยหลับไปทั้งอย่างนั้นคิดว่าจะถามอีกทีตอนที่ตื่นขึ้นมาละกัน มีแค่เธอเพียงคนเดียวเท่านั้นที่กูแทบไม่อยากจะบังคับอะไรให้หนักใจมือแกร่งค่อยๆ รูดบัตรเคลือบทองนั่นออกจากมือเล็ก แววตาคมกริบวาววับสะท้อนแสงไฟจากโคมไฟที่หัวเตียง นามบัตรที่สลักชื่อภาษาอังกฤษถึงชื่อของหลิวเฉิน ทำให้กูกำมันแน่นจนปลายนามบัตรจิกเข้าเนื้อ และแสบฝ่ามือร่างกายสูงใหญ่ก้าวออกมาจากห้องนอนของคนตัวเล็ก ค่อยๆ เลื่อนประตูปิดอย่างเบามือ ในมือถือนาม