All Chapters of Bondage #เทคนิกที่รัก: Chapter 31 - Chapter 40

ซ่า... ซ่า...ฝนตกล่ะหนูมองออกไปนอกกระจก ก่อนที่จะแอบเหลียวหลังไปมองร่างสูงใหญ่ที่นั่งเอาศีรษะทรงสกินเฮดนั่นถูไถไปมากับเบาะรถด้านหลัง แอบยิ้มขำเมื่อเห็นว่าเขากรนออกมานิดหน่อยด้วยแฟนใครนะ เวลาเมาแล้วตลกจังเลยค่ะ“ผู้ชายคนนี้ดีแล้วเหรอครับ” แต่อยู่ๆ พี่อดิสรที่เฝ้ามอหนูเงียบๆ ก็โพล่งขึ้นมาจนหนูชะงักไป ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นไปมองเขา “มันไม่มีหัวนอนปลายเท้าในตอนนี้แล้ว พ่อก็เคยติดคุกเพราะขายยามาก่อน ถึงตอนนี้ครอบครัวจะค่อนข้างอยู่ดี แต่สมัยวัยรุ่นก็วีรกรรมเข้าออกโรงพักเอาเรื่องเหมือนกัน”“...”“มันทำงานกลางคืน เป็นผู้ชายที่ทำงานจัดหาเมียรองมาให้สามีลูกสาวท่านณรงค์” หนูนิ่งไป หันกลับไปมองพี่ขวดที่นั่งอ้าขาศีรษะโงนเงนไปมาด้วยความเมามาย “และมันก็เคยรังแกคุณหนูเมื่อตอนคุณหนูเรียนมัธยม”“...”“คุณหนูโอเคกับมันเหรอครับ”“นะ... หนูก็ไม่รู้ความรู้สึกของตัวเองมากนักหรอกนะคะพี่อดิสร” หนูโพล่งขึ้นมาเสียงเครือ เพราะตัวเองก็รู้สึกกลัวในสถานะของพี่ขวดว่าคุณลุงจะไม่ยอมรับ และอีกอย่าง... หนูก็ไม่รู้ว่าเขาจริงจังกับหนูมากแค่ไหน หนูไม่รู้ว่าหนูชอบเขามากพอขนาดที่จะคบแต่กับเขาตลอดไปเรื่อยๆ มั้ยหนูไม่รู้...

เรากลับบ้านในตอนเช้า โดยที่มีสายโทรตามของพี่อดิสรอยู่ประมาณยี่สิบสาย... แล้วหนูก็มัวแต่ใช้เวลาอยู่กับพี่ขวดจนไม่ได้รับหนูจะกลายเป็นเด็กไม่ดีแล้วใช่มั้ยคะ หนูเลือกพี่ขวดมากกว่าสิ่งที่หนูต้องทำทันทีที่กลับมาในบ้านหลังใหญ่ พี่อดิสรยืนอยู่หน้าประตูโดยที่พี่ขวดมาส่งหนูแค่สองคน เขามองหนูสลับกับพี่ขวดแล้วพ่นลมหายใจหนักอย่างเหนื่อยล้า“ผมบอกท่านณรงค์ว่าคุณหนูไปนอนบ้านเพื่อน และให้ขวดมาส่งที่นี่” หนูยืนก้มหน้างุด ทั้งๆ ที่หนูรู้จากสายตาของพี่อดิสรว่าเขาพอจะรู้ว่าหนูกับพี่ขวดหนีไปด้วยกันทำไม แต่ก็คงไม่อยากให้หนูโดนคุณลุงดุ “ถ้าครั้งหน้าหนีไปด้วยกันแบบนี้อีก ผมคงจะต้องบอกความจริง”“หนูขอโทษค่ะ” หนูพูดเสียงอ่อน ในขณะที่พี่ขวดยังนิ่ง“เราต้องคุยกัน ไอ้ขวด” พี่อดิสรพูดเสียงเรียบ และกดรีโมทเปิดประตูรั้วให้หนูเข้าไปในบ้านก่อนหนูหันกลับไปมองพี่ขวดอย่างเป็นห่วง หากแต่เขาส่งสายตาให้หนูทำตามที่พี่อดิสรบอก หนูเลยเดินก้มหน้าเข้าไปในบ้าน พอเหลียวหลังไปมอง ก็เห็นว่าพี่อดิสรก้าวออกไปนอกรั้วประตู และกดปิดรั้วอย่างมิดชิด... หวังว่าพี่ขวดจะไม่โดนลงโทษอะไรนะ[พาร์ท : ตะขวด]“ไปไหนกันมา”ทันทีที่ปิดประตูรั้วแล

[พาร์ท : ตะขวด]กูกดจูบที่หน้าผากของน้อง ซ้ำๆ ติดๆ กัน แล้วเลื่อนลงมาที่ปลายจมูกเล็กๆ แต่โด่งเป็นสันของเธอ แก้มนวลที่แดงซ่านขึ้นมาเหมือนมีเลือดฝาดทำให้หัวใจของกูเต้นหนักขึ้น กูขบกรามตอนที่จูบปากเธออย่างอ้อยอิ่ง“ผมไม่กล้ารุกน้องเลยครับ” กูกระซิบข้างหูของร่างเล็ก ก้มหน้าลงจรดหน้าผากลงกับหน้าเธอ กูรู้สึกร้อนๆ ที่หน้าจนต้องเอามือมากุมไว้ รู้สึกขายขี้หน้าที่ตัวเองไม่มีศักยภาพ ได้ยินเสียงน้องมนต์กัดฟันนิดๆ ก่อนที่เธอจะขยับตัว“นะ... หนูทำเองค่ะ”และภาพต่อมาคือร่างเล็กที่พยายามยันตัวลุกแล้วจูบกูกลับมาด้วยปากสั่นๆ“อือ” กูครางรับในลำคอตอนที่เธอขยับริมฝีปากบดขยี้ลงมาเหมือนพยายามเรียนรู้ มือเล็กๆ น้องมนต์แตะไปทั่วร่างกายกูอย่างต้องการ ก่อนที่จะถลกเสื้อกูขึ้น “... เชี่ย น้องมนต์ครับ”“ถอดออกให้หนูหน่อยนะคะ” เสียงหวานเย้ายวน กูกลืนน้ำลายลงคอตอนที่ถอดเสื้อออกทางหัวแล้วโยนทิ้งไปทางอื่นตามที่เธอต้องการ หัวใจเต้นโครมครามเมื่อน้องมนต์ในชุดเดรสที่เหมือนจะเรียบร้อยแต่ดันดูจะเซ็กซี่พอเธอแอ่นบั้นท้ายขึ้นนิดหน่อยเพื่อจะจูบหน้าอกกู แล้วพยายามทำรอยแต่ไม่สำเร็จน้องมนต์ขยับตัวขึ้นมาอีกเพื่อที่จะดูดตรงคอกูด้ว

“... พูดแบบนี้แค่กับหนูเหรอคะ” หนูถามออกไปเพราะเขินมากๆ จนไม่รู้จะพูดอะไร พี่ขวดได้แต่ฉีกยิ้ม“ผมมีหนูคนแรก ผมคงไม่ได้พูดกับใครหรอก” เขาพูดแล้วไล้เลียไปตามเนื้อขาที่อ่อนนุ่ม หนูรู้สึกหวิวๆ ที่ตรงระหว่างขาเพราะพี่ขวดเริ่มลึกซึ้งมากขึ้น จนมารู้สึกตัวอีกทีเขาก็ขยับตัวขึ้นมาอยู่ด้านบน และผลักหนูลงไปนอนตอนที่เรียวขายังพาดอยู่ที่คอของเขา“ดะ เดี๋ยวสิคะ” หนูร้องออกมาเสียงอ่อน แต่พี่ขวดไม่ฟังเลยจริงๆ เขาลูบมือลงไปใต้บั้นท้าย ข้างในหนูนั้นไม่มีอะไรอยู่เลยมันช่างร้อนผ่าว จนเขาดันสะโพกหนูขึ้นมาอย่างน่าอาย ส่วนตรงนั้นหนูจ่ออยู่ตรงหน้าเขานี่เองหัวใจหนูเต้นแรงเพราะตอนนี้สะโพกถูกยกสูงมากๆ จนลอยหวือ แล้วก็ขัดขืนไม่ได้ด้วย“บอกว่ารักผมสิครับ”“...”“แล้วผมจะหยุด”ขะ ขี้โกงนี่คะ ให้ทำแบบนั้นอ่ะ“ถะ... ถึงหนูพูดพี่คงไม่หยุดค่ะ” แต่หนูรู้นะ หนูรู้ได้จากแววตาที่ดูกระหายอยู่ตลอดเวลาของเขา คิดว่าสองรอบที่ผ่านมาคงไม่พอสำหรับพี่ขวดแน่ๆ เลย แบบนี้หนูคงไม่น่าจะรอดพ้นเงื้อมมือของเขาแล้วล่ะ“ฉลาดมากครับ” เขาชม แต่ไม่ได้ทำให้หนูรู้สึกโล่งใจขึ้นเลย กลับกันพี่ขวดเริ่มใช้นิ้วละเลงส่วนนั้นของหนูอย่างสนุกมือ“อ๊ะ พี่ขว

บุหรี่เข้มๆ ถูกพ่นออกมาจากปากของกูทันทีที่ขับพาเสี่ยไปที่เล้าจน์กลางดึกอย่าถามถึงเรื่องระหว่างเราหลังจากนั้น แทบไม่ได้คุยกันเลย พอออกมาจากที่นั่น มนต์ก็ไม่ส่งข้อความอะไรมา ทิ้งให้กูจมอยู่กับความเสียใจลำพังกูเปิดกระจกรูถสูบเงียบๆ ซี๊ดบุหรี่อย่างเคร่งเครียด เสี่ยไม่ได้ว่าอะไรเพราะเป็นคนสูบบุหรี่เหมือนกัน แต่ก็กดโทรศัพท์คุยเล่น เสียงแจ้งเตือนข้อความดังไม่รู้กี่ข้อความกูอยู่กับเสี่ยมา กูรู้ว่าเสี่ยเป็นคนยังไง ผู้หญิงมากแค่ไหน ทำซ้อเสียใจกับพันธะเมียหลวงที่ได้มาไม่รู้กี่ครั้ง แต่เสี่ยมักมากไม่เคยพอ“ดูมึงจะร้อนนะ ตั้งแต่ออกมาจากบ้านคุณพ่อ” กูนิ่งไปเพราะเสี่ยชวนคุยด้วยประโยคแทงใจ นิ่งไปนานตอนที่พยายามนึกคำตอบดีๆ“ผมต้องร้อนใจอยู่แล้ว” กูพูดออกไปแบบสายกลาง “คุณหนูเป็นลูกสาวเจ้านาย ถ้าเกิดเป็นอะไรไป ผมก็คงอยู่ยากเหมือนกัน”“มึงรู้ใช่มั้ยไอ้ขวด ว่ากูสนใจเด็กคนนี้” แต่เสี่ยไม่สนใจในคำตอบ กลับยิงคำถามอื่นกลับมา กูพ่นลมหายใจหนัก แม่งเป็นคำถามที่ไม่อยากจะตอบ“รู้ครับ”“วันนี้มันทำให้กูยิ่งสนใจมากขึ้น พอรู้ว่าหนูมนต์มีเจ้าของ” กูตัวชาเมื่อได้ฟังประโยคนั้น หัวใจเหมือนหยุดเต้นตอนที่เสี่ยขยับตัวล้ำ