คำพูดของดลยาทำให้ต่อมถือตัวของธรรวาทำงาน ชายหนุ่มยืดกายขึ้น เขาหรี่ตามองหล่อนตรงๆ “แน่นอน เธอมันก็แค่กากเดนที่ฉันเคยกิน ไม่ได้น่าพิศวาสจนทำให้ฉันหลงใหลได้หรอก” ชายหนุ่มกล่าว เขาต้องการให้หล่อนรู้“ก็ดีค่ะ ดลจะได้รู้ตัว และไม่ต้องคอยระแวง ว่าคุณจะหาโอกาสมาข่มเหง”หญิงสาวเชิดหน้าขึ้น เธอพูดพร้อมกับยิ้มเย็น“หึๆ” ชายหนุ่มหัวเราะหึๆ ในลำคอ เขากระโจนลงจากเตียง ยืนกำมือแน่น ก่อนจะกระแทกเท้าเดินปึงปังจากไปปึงๆ ...ปัง!!“พูว์!!” ดลยาเป่าปาก ถอนใจแรงๆ รู้สึกหน่วงๆ ในอก เธอกำจัดเขาได้ แต่กลับรู้สึกเจ็บแปลบในหัวใจน้ำตาหยดเล็กๆ ไหลริน เธอยกมือขึ้นปาดน้ำตาที่ข้างแก้ม สูดลมหายใจลึกๆ เดินลงจากเตียงไปล็อกประตูห้องนอน ก่อนจะเดินมานั่งคอตกริมเตียง...ทุกวันมีแต่ความทรมาน ความปรารถนามากมายอัดแน่นในอก แต่ไม่สามารถระบายออกได้ เมื่อความรู้สึกนั่นเกิดขึ้นกับผู้หญิงคนเดียว ผู้หญิงคนที่เขาตะโกนปาวๆ ว่ารังเกียจ หล่อนผลักไสเขา แล้วอย่างนี้จะมีหน้าไปวอนขอห้ตนเองอายได้ยังไง“คุณธรรหน้าหงิกชะมัด แต่ก็ยังหล่อเหมือนเดิม”สาวใช้วัยรุ่นจับกลุ่มคุยกัน เสียงกระซิบแผ่วๆ นั่นลอยมาเข้าหูดลยา เธอแสร้งทำเฉย ไม่รู้ไม่ชี้ เ
อ่านเพิ่มเติม
