บทที่ 5 ค่าตอบแทนสีเลือด

เจ็ดวันผันผ่าน ค่ายลี้ภัยวัดกุ้ยหลินที่เคยเป็นดั่งขุมนรกบนดิน บัดนี้แปรเปลี่ยนไปจนแทบจำเค้าเดิมไม่ได้ กลิ่นเหม็นเน่าจางหายไปแทนที่ด้วยกลิ่นควันไฟจากการต้มน้ำและสมุนไพร หลุมส้วมถูกขุดและจัดการอย่างเป็นระเบียบ ผู้คนเข้าแถวรับน้ำต้มสุกอย่างเคร่งครัด ไม่มีใครกล้าฝ่าฝืนกฎเหล็กของหมอหน้าผีแม้แต่คนเดียว เพราะศพของคนที่ดื้อดึงดื่มน้ำดิบแล้วตายตกไปเมื่อสองวันก่อนคือเครื่องเตือนใจชั้นดีที่สุด

ใต้ต้นไม้ใหญ่ท้ายค่ายเซียวหลันในคราบขอทานอัปลักษณ์กำลังนั่งบดยาสมุนไพรป่าที่ให้ชาวบ้านไปช่วยกันเก็บมา

"คุณหนูพักบ้างเถอะเจ้าค่ะ มือท่านลอกหมดแล้ว" เสี่ยวชุนที่อาการดีขึ้นมากจนลุกเดินได้คล่องเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือขณะส่งถ้วยน้ำให้นายหญิง

เซียวหลันรับน้ำมาจิบ สายตามองไปยังมือของตนที่เคยนุ่มนิ่มบัดนี้หยาบกร้านและเต็มไปด้วยรอยขีดข่วน “ข้าพักไม่ได้เสี่ยวชุน ยาพวกนี้แค่พอประทังอาการแต่รักษาให้หายขาดไม่ได้ เราต้องการเสบียงที่ดีกว่านี้ และที่สำคัญเราต้องออกจากที่นี่ก่อนฤดูหนาวจะมาเยือน"

อาหลงเดินเข้ามาด้วยสีหน้ากังวล "ข้าไปสืบข่าวมาแล้วขอรับคุณหนู การจะเข้าเมืองชายแดนหลี่เฉิงต้องใช้ป้ายผ่านทางและค่าธรรมเนียมคนละ 5 ตำลึงเงิน สำหรับสามคนก็ 15 ตำลึง"

15 ตำลึงเงิน...

สำหรับคนทั่วไปอาจจะไม่มากแต่สำหรับขอทานที่มีแต่ตัว เลขจำนวนนี้มันมหาศาลนัก

“เงิน...” เซียวหลันแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ "ในโลกนี้ไม่ว่ายุคไหน เงินก็ยังเป็นพระเจ้าสินะ"

สิ้นเสียงพึมพำของหมอหญิงเสียงฝีเท้าม้าและเสียงเอะอะโวยวายก็ดังสนั่นมาจากทางเข้าค่าย ฝุ่นตลบอบอวลพร้อมกับการปรากฏตัวของกลุ่มชายฉกรรจ์บนหลังม้านับสิบคน พวกเขาสวมชุดเกราะหนังหยาบๆ พกดาบเล่มโต ท่าทางดุดันป่าเถื่อน

"หลีกไป! ไอพวกสวะ!” ชายหัวหน้ากลุ่มตะคอกพลางควบม้าฝ่าฝูงชนเข้ามาจนชาวบ้านต้องกระโดดหลบจ้าละหวั่น บนหลังม้าของเขามีร่างของชายอีกคนพาดอยู่

ร่างนั้นชุ่มโชกไปด้วยเลือด

แก๊งหมาป่าดำ กลุ่มอันธพาลเจ้าถิ่นที่คุมเส้นทางระหว่างเมืองชายแดนขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยม ปล้นฆ่าไม่เลือกหน้า

"ไหน! ใครคือหมอหน้าผี! โผล่หัวออกมาเดี๋ยวนี้!" หัวหน้าโจรตะโกนก้อง "น้องข้าโดนหมีป่าตะปบ ไส้จะไหลออกมาแล้ว! ถ้ามันตายข้าจะล้างบางค่ายนี้ให้หมด!"

ชาวบ้านต่างตัวสั่นงันงก รีบชี้มือมาทางเซียวหลันเป็นตาเดียว

หัวหน้าโจรควบม้าตรงดิ่งมาหาเซียวหลันแล้วกระโดดลงมาประจันหน้า นางเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างไม่สะทกสะท้าน แม้จะยืนอยู่ต่อหน้าคมดาบ

"รักษาซะ" โจรหนุ่มสั่ง "ถ้ารอด ข้าจะละเว้นชีวิตเจ้า ถ้าตาย เจ้าตายตกไปตามกัน"

เซียวหลันปรายตามองร่างที่นอนพะงาบๆ อยู่บนพื้น แผลที่หน้าท้องเหวอะหวะจนเห็นลำไส้ไหลกองออกมา เลือดสีแดงฉานนองพื้น

นางไม่ขยับ

"ข้าบอกให้รักษา!" หัวหน้าโจรเงื้อดาบขึ้นจ่อคอหอยนาง

“ข้าเป็นหมอ ไม่ใช่นักบุญ" เซียวหลันเอ่ยเสียงเรียบท่ามกลางความตกตะลึงของอาหลงและเสี่ยวชุน "การรักษาต้องใช้ยา ใช้แรง และใช้ฝีมือ ทุกอย่างมีราคา"

"เจ้ากล้าต่อรองกับข้าเรอะ! ชีวิตเจ้านั่นแหละคือราคา!"

"ฆ่าข้าตอนนี้ น้องเจ้าก็ตายตามข้าไปในอีกไม่เกินหนึ่งก้านธูป" นางสวนกลับทันควันดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เกรี้ยวกราดของโจร "แผลฉกรรจ์ขนาดนี้ หมอทั่วไปในเมืองคงส่ายหน้า แต่ข้าสามารถต่อลำไส้ เย็บปิดปากแผล ดึงเขากลับมาจากประตูนรกได้ แต่คำถามคือเจ้าจ่ายไหวหรือไม่"

บรรยากาศเงียบกริบจนได้ยินเสียงลมหายใจ หัวหน้าโจรกัดฟันกรอดมองดูน้องชายที่หน้าซีดเผือดลงเรื่อยๆ

"เจ้าต้องการอะไร!"

"ค่าผ่านทางเข้าเมืองหลี่เฉิงสำหรับสามคน เสื้อผ้าชุดใหม่ที่อบอุ่น และเงินก้นถุง 50 ตำลึง"

"50 ตำลึง! เจ้าจะปล้นโจรหรือไง!" ลูกสมุนคนหนึ่งตะโกน

"ชีวิตน้องชายเจ้ามีค่าไม่ถึง 50 ตำลึงหรือ" เซียวหลันย้อนถาม "ถ้าคิดว่าไม่คุ้มก็เชิญหามไปฝังได้เลย"

หัวหน้าโจรสูดหายใจลึก เขาเห็นความมั่นใจที่น่าขนลุกในแววตาของขอทานอัปลักษณ์ผู้นี้ ความมั่นใจที่เขาไม่เคยเห็นจากหมอคนไหน

"ตกลง!" เขาโยนถุงเงินหนักอึ้งลงตรงหน้านาง "รักษาเดี๋ยวนี้! แต่ถ้าเจ้าเล่นตลก ข้าจะสับเจ้าเป็นหมื่นชิ้น!"

เซียวหลันกระตุกยิ้มมุมปาก นางก้มลงหยิบถุงเงินโยนให้อาหลง "เตรียมน้ำต้มเดือด เตรียมเข็ม เตรียมเหล้าแรงๆ มาให้ข้า!"

การผ่าตัดกลางแจ้งเริ่มขึ้นในทันที

เซียวหลันล้างมือด้วยเหล้าแรงเพื่อฆ่าเชื้อเท่าที่จะทำได้ จากนั้นก็ราดเหล้าลงบนปากแผลเพื่อล้างสิ่งสกปรก ชายผู้บาดเจ็บสะดุ้งเฮือกแต่เซียวหลันกดจุดสลบที่คอเขาอย่างแม่นยำจนเขานิ่งไป

นางใช้เข็มเงินเกี่ยวรั้งเปิดปากแผล มือที่เปื้อนเลือดขยับอย่างรวดเร็วและชำนาญ นางล้างลำไส้ที่โผล่ออกมาด้วยน้ำเกลือแร่ที่นางผสมเองก่อนจะตรวจสอบรอยรั่ว แล้วใช้เส้นไหมที่นางดึงมาจากชายเสื้อไหมเก่าของตนเองซึ่งเป็นเส้นใยธรรมชาติที่เหนียวที่สุดเท่าที่จะหาได้ในตอนนี้ร้อยใส่เข็มและเริ่มเย็บ

ฉึก... ฉึก...

ฝีเข็มของนางละเอียดและเป็นระเบียบจนน่าทึ่ง นี่คือทักษะของศัลยแพทย์มือหนึ่งที่เคยเย็บเส้นเลือดฝอยในสมองมาแล้ว การเย็บลำไส้และหน้าท้องแค่นี้เป็นเรื่องพื้นฐานมากสำหรับนาง

กลุ่มโจรที่ยืนมุงดูต่างหน้าซีด บ้างก็เบือนหน้าหนีด้วยความหวาดเสียว แต่ไม่มีใครกล้าส่งเสียงรบกวน

ผ่านไปเพียงครึ่งชั่วยาม (1 ชั่วโมง) แผลที่เคยน่าสยดสยองก็ถูกเย็บปิดสนิทเรียบร้อย

"เสร็จแล้ว" เซียวหลันตัดด้ายลุกขึ้นยืนปาดเหงื่อ "อีกสองชั่วยามเขาจะฟื้น ห้ามขยับตัวแรง ห้ามกินอาหารหนัก ให้จิบแค่น้ำข้าวต้มเจ็ดวัน ถ้าทำตามนี้เขาจะรอด"

หัวหน้าโจรมองน้องชายที่ลมหายใจกลับมาสม่ำเสมอด้วยความทึ่ง เขาหันมามองเซียวหลันด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ไม่ใช่แค่ความโกรธแต่มีความยำเกรงปนอยู่ด้วย

“เจ้า ไม่ใช่ขอทานธรรมดา" เขาพึมพำ

“ข้าคือหมอ และข้าก็แค่ทำตามข้อตกลง" เซียวหลันเช็ดเลือดออกจากมือ "เงิน 50 ตำลึงแลกกับหนึ่งชีวิต การค้าของเราจบสิ้นแล้ว"

หัวหน้าโจรหัวเราะหึๆ เขาล้วงป้ายไม้สีดำอันหนึ่งออกมาจากอกเสื้อแล้วโยนให้นาง

“นี่คือป้ายผ่านทางพิเศษของแก๊งหมาป่าดำ เอาไปให้ทหารหน้าเมืองดู พวกมันจะไม่กล้าตรวจค้นเจ้า" เขากล่าวเสียงเข้ม “ถือว่าเป็นของแถม เผื่อวันหน้าข้าต้องใช้บริการเจ้าอีก หมอปีศาจ"

กลุ่มโจรหามคนเจ็บจากไป ทิ้งไว้เพียงฝุ่นตลบและความเงียบงัน เซียวหลันกำป้ายไม้ในมือแน่น นางหันไปพยักหน้าให้อาหลงและเสี่ยวชุนที่ยังยืนตัวสั่นงันงก

"เก็บของ..." นางสั่งเสียงเรียบ แววตาเป็นประกายวาวโรจน์มุ่งมั่น "เราจะเข้าเมืองหลี่เฉิงแล้วไปสร้างอาณาจักรของเราที่นั่นกัน!"