All Chapters of PAINFUL REVENGE: Come to Me, Senyorita: Chapter 121 - Chapter 130

VALERIA FUENTES POV BUMALIK ako sa kwarto naming dalawa ni Carlos kung saan, binuksan ko ang isang drawer at inilabas ko ang isang calling card. Galing ito kay Doctora Vida at sa ngayun, walang ibang taong pwede kong hingan ng tulong kundi ito lang. Kay Doctor Leonardo kasi, wala akong contact dito at simula noong sumama ako kay Carlos, hindi na kami nagkakausap pa. Gamit ang aking cellphone, tinawagan ko ang numero ni Doctora Vida. Sa pagkakataon na ito, sigurado na ako sa desisyon ko. Ngayun na ang tamang pagkakataon na matakasan si Carlos at wala na akong balak pang bumalik. "Hello?" nakailang ring lang naman at laking pasalaman ko dahil sumagot din naman kaagad si Doctora Vida "Doc....si Valeria ito---- "Valeria, God, ikaw ba iyan? Thanks God at sa wakas tinawagan mo din ako. Kumusta ka?" seryoso ang tono ng boses na tanong nito sa akin "Doc, I need your help. Naaalala ko na ang lahat-lahat ng nangyari five years ago at gusto kong takasan si Carlos." walang paligoy-lig

VALERIA FUENTES "Carlos, mula noon hangang ngayun, baliw ka pa rin. Gago ka pa rin para ipilit ang gusto mo sa babaeng ayaw na sa iyo!" galit na sigaw ni Doctor Leonardo kay Carlos at hindi pa ito nakontento, talagang nilapitan pa nito si Carlos at malakas na itinulak. Isang nakakatakot na pagngisi naman ang kumawala mula sa labi ni Carlos at galit na hinawakan sa kwelyo si Doctor Leonardo Hindi ko naman mapigilan ang makaramdam ng matinding takot. Nagkakainitan na ang magkabilang panig ng dahil sa akin. Magkamag-anak sila at hangat maaari, ayaw kong mag-away sila pero ano ang magagawa ko? Paano ko sila aawatin gayung nandito ako sa loob samantalang sila ay nasa labas ng gate. "Tama na! Tama na, ano ba kayo. Hindi na kayo mga bata para mag-away ng ganiyan." narinig kong sigaw ni Doctora Vida. Pilit nitong inaawat ang dalawa pero wala talaga eh. Hangang sa nakita ko na lang na bigla na lang sinapak ni Carlos si Doctor Leonardo "Alam ko kung ano ang kailangan mo kaya ka nandit

VALERIA FUENTES POV "Ahcckk!" patuloy ako sa aking pagsuka habang tumutulo ang luha sa aking mga mata. Bigla din akong nakaramdam ng pamamanhid sa buo kong katawan kasabay ng takot at pag-aalala na nararamdaman ko ng sandaling ito "Si Leonardo, binaril ba siya ni Carlos? Pero, ano iyung putok kanina? Para saan iyun?" Mariin kong naipikit ang aking mga mata. Impit akong napaiyak. "I hate you, Carlos. Hinding hindi kita mapapatawad sa ginawa mo! Hinding hindi! Binigyan mo lang ako ng dahilan para mas lalo kitang kamuhian!" halos pasigaw kong sambit. Galit na galit kong inihahampas ang aking kamay sa may lavatory. Wala na din akong pakialam pa kung masaktan man ako. "Kasalanan ko. Dapat pala, umalis na lang akong mag-isa. DApat pala, hindi ko na dinamay pa sila Doctora Vida at Doctor Leonardo. Hindi sana sila napahamak katulad ng nangyayari ngayun!" "Mali! Sorry, nagkamali na naman ako." lumuluha kong sambit. Kung maibabalik ko lang sana ang oras, sana, hindi ko na tinaw

VALERIA FUENTES POV "KUMAIN lang kayo diyan. I have to go.'" wika ko gamit ang mahina kong boses. Akmang aalis na sana ako nang marinig ko ang malamig at serysong boses ni Carlos 'Stop...hindi mo ba nakikita, gustong kumain ng mga bata. Paano ka magiging mabuting Ina nila kung pati ang pagkain nila ay hindi mo kayang asikasuhin?" Ang mga katagang iyun ay parang isang malakas na sampal sa aking pisngi. Hindi ako makapaniwala na maririnig ko ang katagang iyun mula sa bibig ni Carlos "Maaaring malaki na ang mga bata but kailangan ka nila. You are the mother at dapat lang naman siguro na asikasuhin mo sila diba? They want to eat at nandito ka din lang naman at gaano ba kahirap sa iyo na samahan sila?." muling bigkas n Carlos Wala sa sariling napatingin ako sa dalawang yaya ng bata at pagkatapos noon, matalim ang mga titig na ibinigay ko kay Carlos. "Ano pa ang saysay ng mga tagapag- alaga nila kung hindi sila ang mag-aasikaso sa kambal?'" seryosong tanong ko kay Carlos. Napan

VALERIA FUENTES POV"Gusto mo akong mamatay diba? Here...kunin mo ang punyal Valeria. Patayin mo ako para makalaya ka na!" muling wika ni Carlos. Parang biglang nanghina ang tuhod ko sa aking narinig. Imbes na patuloy akong iiwas sa paglapit nito, hindi ko na nagawa.Para kasing bigla akong naging istatwa. Hindi ko na malaman kung ano ang gagawin mo."Scared? Don't be. Alam mong hindi ka dapat matakot dahil ang kamatayan ko ay katumbas ng iyung kalayaan. Alam mo iyan kaya naman, heto, hawakan mo itong punyal at itarak mo sa akin. Dito--dito sa puso ko para sure na mapatay mo ako." seryosong muli nitong wikaHinawakan nito ang kamay ko at ipinatong doon ang matalas na puyal. Gamit ang nanginginig kong kamay, dahan-dahan ko iyung hinawakan habang nakatitig ako sa mga mata nitong si Carlos"Good girl! Now do it! Kill me, Valeria! Kill me!" utos nito sa akinHindi ko na mapigilan ang maluha. Sunod-sunod akong umilingHeto na iyun ang pagkakataon ko para makaganti dito. Kusa nang ibin