ตอนที่43 เมื่อต้องเลือก

เมื่อทั้งคู่กลับมาถึงบ้าน พอของขวัญเห็นรถของคนเป็นพ่อที่เพิ่งกลับบ้านไปเมื่อสองวันก่อน แต่วันนี้กลับมาอีกแล้ว เธอก็ดีใจไม่น้อย จึงหันไปพูดกับคนตัวโตข้างๆด้วยความดีใจ ขณะที่เขาจอดรถดับเครื่องยนต์สนิทพอดี

“นายหัวพ่อมาค่ะ หนูไปหาพ่อก่อนนะคะ” พูดจบก็เปิดประตูลงจากรถไปอย่างไว

ทางด้านจอมทัพที่ไม่ทันได้อ้าปากพูดอะไรก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่เมื่อในเวลานี้ตนไม่ได้เป็นที่สนใจของเด็กสาวคนเดียวอีกต่อไป เธออยากจะสนิทกับพ่ออยากใช้เวลากับพ่อของเธอเขาก็เข้าใจ ทว่ามันก็อดอิจฉาเพื่อนไม่ได้ที่เวลามาทีไรก็ดึงความสนใจจากเด็กสาวไปหมด จนเขาแทบจะกลายเป็นหมาหัวเน่าเข้าไปทุกที เป็นไปได้หากเพื่อนกลับบ้านตัวเองไปแล้วเขาก็ไม่อยากให้กลับมาบ้านเขาอีกเลย จะได้ไม่มีใครมาแบ่งแย่งความรักของเด็กสาวไปจากเขา

เมื่อตัดพ้อกับตัวเองในรถอยู่นานพอแล้ว จอมทัพจึงเปิดประตูลงจากรถแล้วเดินเข้าบ้าน ก็เห็นสามคนพ่อแม่ลูกกำลังนั่งคุยกันอยู่ที่โซฟาหน้าทีวี ทั้งสามคนต่างยิ้มแย้มดูมีความสุขจนเขาไม่อยากเอาตัวเองเข้าไปแทรก จึงเลือกเดินผ่านเลยขึ้นห้องตัวเองไป

ทางด้านของขวัญที่หางตาเห็นหลังไวๆของคนรักเดินขึ้นชั้นบนไปก็ไม่ได้สนใจอะไร ก่อนจะพูดคุยกับพ่อแม่ต่อไปเรื่อยเปื่อย ขณะเดียวกันเธอก็คอยสังเกตท่าทีของพ่อกับแม่ที่ดูจะไม่ได้ตึงใส่กันเหมือนเมื่อก่อนแล้ว ดูท่าสถานการณ์ระหว่างทั้งสองตอนนี้ดีขึ้นจนพาให้เธอสุขใจไปด้วยที่เห็นพ่อแม่เข้ากันได้ อีกทั้งคนเป็นพ่อก็แสดงออกชัดเจนว่าอยากคืนดีกับแม่ของเธอ จะเหลือก็แต่คนเป็นแม่ที่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะยอมใจอ่อนกลับไปคืนดีกับพ่อสักที

“งั้นหนูไปหานายหัวก่อนนะคะ พ่อกับแม่คุยกันต่อเลย” เพราะอยากให้พ่อกับแม่ได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันสองต่อสอง ของขวัญจึงไม่อยากอยู่เป็นก้างขวางคอ พอเห็นว่าพ่อกับแม่พยักหน้าให้เธอจึงดันตัวลุกขึ้นเดินไปหาอีกคนบนห้องของเขา

ซึ่งหลายวันมานี้ตั้งแต่ทุกคนในบ้านรู้เรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขา เขาก็ให้เธอมานอนที่ห้องเขาตลอด จนตอนนี้ทั้งเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวของเธอที่ขนมาที่ละชิ้นสองชิ้นแทบจะมากองอยู่ในห้องเขาเกือบหมดแล้ว ซึ่งไม่ต่างอะไรกับอยู่ห้องเดียวกันเลย แม้ว่าเธอจะเห็นว่ามันเร็วไปที่จะอยู่ร่วมห้องกัน แต่มีเหรอคนอย่างเขาจะยอม อีกทั้งคนในบ้านก็รู้เห็นเป็นใจด้วยกันหมด ไม่มีใครคัดคาดอะไรเลย แม้กระทั่งพ่อแม่ของเธอก็เห็นดีเห็นงามด้วย จนเธอที่หัวเดียวกระเทียมรีบจึงไม่อาจขัดผู้ใหญ่ ผู้ใหญ่ว่าไงเธอก็ตามนั้น

เมื่อเดินมาถึงหน้าห้องของขวัญก็เปิดประตูเข้าไปโดยไม่เคาะประตูห้องอย่างที่อีกคนเคยบอก ช่วงแรกๆก็มีเผลอเคาะอยู่หลายครั้งเพราะยังไม่ชินอีกทั้งยังมีความเกรงใจอยู่ แต่ทุกครั้งก็โดนเขาบ่นและดุตลอด หลังๆจึงจำก็เลยชินไปเอง

แกรก!

พอเปิดประตูเข้ามาในห้องก็เห็นคนตัวโตยืนกอดอกอยู่ตรงริมหน้าต่าง ใบหน้าหล่อคมเข้มของเขามองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นเช่นนั้นของขวัญจึงเอาหนังสือเรียนที่กอดอยู่ไปวางไว้บนโต๊ะทำงานรวมถึงกระเป๋าสะพายวางไว้ข้างๆกัน จากนั้นก็เดินเข้าไปสวมกอดเขาจากด้านหลัง ก่อนจะเอ่ยถามเขาไป

“นายหัวมายืนทำอะไรตรงนี้คะ”

ด้านจอมทัพจึงหลุบตามองแขนเรียวเล็กที่โอบกอดเอวเขา ก่อนจะระบายยิ้มบางๆออกมา แล้วหันไปหาเด็กสาวโดยเลือกที่จะไม่ตอบคำถามของเธอแต่ถามเธอกลับไปแทน น้ำเสียงจริงจังแฝงความกังวลอยู่ในที

“ยัยหนู ถ้าวันนึงพ่อกับแม่หนูคืนดีกัน ไอ้เชนทร์มันก็ต้องพาแม่หนูไปอยู่บ้านมันแน่ แล้วยัยหนูจะยังอยู่กับฉันไหม หนูจะทิ้งฉันไปอยู่กับพ่อแม่หนูไหม”

เมื่อเจอคำถามที่ตอบยากเช่นนี้ ของขวัญถึงกับนิ่งไปเลย แขนเรียวเล็กที่โอบกอดเอวสอบค่อยๆอ่อนแรงลงกระทั่งปล่อยจากเอวสอบในที่สุด ทำเอาอีกคนหวั่นใจกับท่าทีเช่นนี้ของเธอ

ขณะเดียวกันใจดวงน้อยก็เริ่มสั่นขึ้นมาด้วยความหวั่นกลัว เพราะหากเลือกอยู่กับคนรักเธอก็ต้องห่างกับแม่ ซึ่งตั้งแต่เกิดมาจนตอนนี้เธอกับแม่ไม่เคยห่างกันเลย ชีวิตของเธอมีแต่แม่มาโดยตลอด เธอจึงกลัวว่าหากไม่ได้อยู่กับแม่เธอจะใช้ชีวิตยังไง จะว่าเธอเป็นเด็กขี้แยติดแม่เธอก็ไม่เถียงเพราะเธอมีแม่คนเดียว

กระทั่งตอนนี้มีคนที่รักเธอเพิ่มเข้ามาก็ยากที่จะตัดสินใจเลือกได้ แม้จะอยากอยู่กับแม่แต่เธอก็อยากจะอยู่กับคนรักของเธอด้วย เมื่อเลือกไม่ได้จึงได้แต่ยืนเม็มปากแน่นเพราะไม่รู้จะตอบออกไปยังไง

ด้านจอมทัพที่รอคำตอบอยู่ก็นึกหวั่นใจเมื่อเห็นเด็กสาวนิ่งผิดปกติ เขาจึงเอ่ยพูดกับเธอน้ำเสียงสั่นเล็กน้อย สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล

“ยัยหนูอย่าเงียบแบบนี้สิครับ หนูเงียบแบบนี้ทำฉันใจไม่ดีเลย”

ของขวัญที่ยืนเงียบอยู่นานเมื่อได้ยินอีกคนพูดเช่นนั้น เธอจึงเลือกที่จะบอกออกไปตามตรง

“หนูอยากอยู่กับนายหัวนะคะ แต่ถ้าหนูเลือกอยู่กับนายหัวหนูก็ต้องห่างกับแม่” เธอก้มหน้ามองพื้น ก่อนจะเอ่ยพูดต่อ

“ชีวิตที่ผ่านมาหนูมีแต่แม่มาตลอด หนูแค่กลัวที่จะต้องห่างกับแม่ค่ะ” ปากบางเริ่มเบะคว่ำก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาพูดกับเขาต่อ

“ทำไมต้องให้หนูเลือกด้วย พวกเราอยู่ด้วยกันแบบนี้ไม่ได้เหรอคะ อยู่กันแบบนี้ก็ดีอยู่แล้วหนิคะ” พูดจบน้ำใสๆก็ไหลหยดแหมะออกจากตาโดยไร้เสียงสะอื้นไห้ พร้อมกับใจแกร่งที่กระตุกวูบตามเมื่อเห็นน้ำตาของเธอ มือใหญ่ทั้งสองข้างจึงเลื่อนขึ้นมาเช็ดน้ำตาออกจากแก้มนุ่มอย่างอ่อนโยนพลางเอ่ยพูดกับเธอ

“อย่าร้องครับ ฉันขอโทษที่ทำให้ยัยหนูลำบากใจขนาดนี้ ฉันก็แค่กลัวว่ายัยหนูจะไม่เอาฉัน ฉันกลัวว่ายัยหนูจะทิ้งฉันให้แก่ตายอยู่ที่บ้านคนเดียว”

“หนูรักนายหัว หนูไม่ทิ้งนายหัวหรอกค่ะ”

สิ้นคำพูดของเด็กสาวที่ฟังแล้วชื่นหัวใจเขาเหลือเกิน เขาจึงโอบกอดเธอไว้ทันทีอย่างเต็มรัก ความพอใจหยุดไว้เท่านี้ เพราะแค่ได้ยินคำรักจากปากของเด็กสาวที่เป็นดั่งดวงใจ แค่นี้ก็เพียงพอแล้วสำหรับเขา แต่เมื่อได้ยินเด็กสาวเอ่ยถามจึงผละกอดออกมามองเธอ

“นายหัวมองว่าหนูเด็กไหมที่ติดแม่ขนาดนี้”

“มันไม่เกี่ยวกับเด็กหรือไม่เด็กหรอก ฉันมองว่ามันอยู่ที่ความผูกพันมากกว่า ยัยหนูอยู่กับแม่คนเดียวมาตั้งแต่เด็กถ้าจะติดแม่ก็ไม่แปลกหรอกครับ”

“ขอบคุณนะคะที่เข้าใจหนู” พูดจบของขวัญก็ยิ้มบางๆให้อีกคน พอเห็นเขายิ้มตอบกลับมาเธอจึงเอ่ยถามต่อ

“ถ้าเกิดพ่อกับแม่ดีกันจริงๆแล้วพ่อพาแม่ไปอยู่ด้วย ถ้าหนูเลือกอยู่กับนายหัวหนูสามารถไปหาพ่อกับแม่ได้อยู่ไหมคะ”

“ได้สิครับทำไมจะไม่ได้ล่ะ นี่ยัยหนูคิดอะไรอยู่เนี่ยหื้ม หนูคิดว่าถ้าอยู่กับฉันแล้วฉันจะไม่ให้ออกไปเห็นเดือนเห็นตะวันหรือไงถึงได้ถามฉันแบบนี้หื้มยัยหนูน้อย” ขณะปากพูด มือใหญ่ก็คอยลูบศีรษะเล็กพลางโยกเบาๆอย่างนึกเอ็นดูกับความคิดของเธอ

“ไม่ใช่แบบนั้นซะหน่อย” ของขวัญพูดกลับไปน้ำเสียงกระเง้ากระงอดเล็กน้อยเมื่อโดนอีกคนรู้ทัน ทว่าก็ไม่ถึงขั้นที่เธอจะคิดกับเขาแบบนั้นเสียทีเดียว เธอแค่กังวลไปเรื่อยตามประสาเธอ เพราะเธอเพิ่งจะมีคนรัก อีกทั้งหากต้องใช้ชีวิตกับเขาโดยไม่มีแม่คอยอยู่ข้างๆ ก็ไม่รู้จะต้องทำอย่างไร เธอแค่กลัวจะปรับตัวกับสถานการณ์ไม่ถูก เพราะชินกับการที่มีแม่คอยเดินนำ ไม่นานก็ได้ยินเสียงทุ้มพูดต่อ

“ยัยหนูฟังฉันนะ ไม่ว่าหนูจะเลือกอยู่กับใครแต่สิ่งเดียวที่หนูควรรู้ไว้คือใช้ชีวิตของหนูให้มีความสุขก็พอ และถ้าเกิดหนูเลือกอยู่กับฉัน หนูอยากทำอะไรฉันก็จะคอยสนับสนุนหนูทุกเรื่อง อยากกินอะไรอยากไปเที่ยวไหนฉันก็จะตามใจหนู ขอแค่หนูบอกมาว่าต้องการอะไรฉันให้หนูได้หมดทุกอย่างที่ฉันให้ได้ ฉันขอแค่อย่างเดียว...”

“อะไรคะ?” ของขวัญถามต่อทันทีเมื่ออีกคนเงียบไปไม่ยอมพูดต่อ ก่อนที่เขาจะเอ่ยตอบกลับมา

“ฉันขอแค่ยัยหนูอยู่กับฉันก็พอ”

สิ้นเสียงทุ้ม ของขวัญถึงกับถอนหายใจแรงออกมาก่อนจะเอ่ยพูดกับเขาไป

“โธ่นายหัว พูดมาตั้งเยอะสุดท้ายก็อยากให้หนูอยู่ด้วย ร้ายนักนะคะ” พูดจบของขวัญก็ทำปากมุ่ยใส่อีกคนทันที ทำเอาเขานึกหมั่นเขี้ยวไม่น้อยกับท่าทีของเธอแต่ก็ต้องอดใจเอาไว้ ไว้คืนนี้ค่อยจับเธอฟัดให้จมเตียงให้สมกับความหมั่นเขี้ยวก็ยังไม่สาย ก่อนจะเอ่ยพูดกับเธอต่อ

“ฉันไม่ได้อยากทำให้ยัยหนูลำบากใจหรอกนะ แต่ยัยหนูโตขึ้นทุกวันจะติดแม่ตลอดไปไม่ได้ ยังไงหนูก็ต้องมีครอบครัวเป็นของตัวเอง หนูไม่อยากอยู่สร้างครอบครัวไปกับฉันเหรอ หื้ม”

ของขวัญได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกเห็นด้วยกับสิ่งที่อีกคนพูดมา ซึ่งมันก็ถูกของเขา ไม่มีอะไรที่เขาพูดมาแล้วผิดเลย

“จริงด้วยค่ะ ยังไงหนูก็ต้องโต ต้องมีครอบครัวของตัวเอง หนูพอจะเข้าใจแล้วค่ะนายหัวว่าหนูควรเลือกยังไง”

“แล้วเลือกยังไงล่ะ ไหนตอบให้ฉันชื่นใจหน่อยสิ” เพราะมั่นใจแล้วว่าคำตอบของเด็กสาวจะเลือกทางไหน เขาจึงกล้าที่จะถามเช่นนี้ ก่อนจะได้ยินเสียงหวานเอ่ยตอบน้ำเสียงใสแจ๋ว

“ก็เลือกอยู่กับนายหัวไงคะ”

“ต้องแบบนี้สิ น่ารักมากยัยหนูน้อยของฉัน” คำตอบของเด็กสาวช่างเป็นที่น่าพอใจเขายิ่งนัก เขาจึงโน้มใบหน้าลงไปหอมแก้มนุ่มนิ่มของเด็กสาวข้างละหนึ่งฟอดอย่างชื่นใจเพื่อเป็นการให้รางวัลเด็กน่ารัก แต่เหมือนจะเข้าทางตัวเองมากกว่า ก่อนจะได้ยินเด็กสาวถามต่อ

“ส่วนแม่กับพ่อถ้าหนูอยากไปหาตอนไหนก็ไปได้ใช่ไหมคะ”

“ใช่ครับ ได้ทุกเมื่อตามที่ยัยหนูของฉันต้องการเลย”

สิ้นคำตอบของคนตัวโต ปากบางจึงระบายยิ้มออกมา ก่อนที่เสียงหวานจะเอ่ยถามต่อเมื่อนึกขึ้นมาได้

“ว่าแต่ที่เราพูดกันคิดกันไปก่อนทั้งหมดเนี่ย ยังไม่รู้เลยนะคะว่าแม่หนูจะยอมกลับไปคืนดีกับพ่อหรือเปล่า”

สิ้นเสียงหวาน มือใหญ่ข้างหนึ่งจึงเลื่อนขึ้นมาวางบนศีรษะเล็ก ก่อนที่เสียงทุ้มจะเอ่ยพูดกับเด็กสาวน้ำเสียงอ่อนโยน

“ไม่ว่าพ่อแม่หนูจะคืนดีกันหรือเปล่ามันก็ไม่เกี่ยวหรอก เพราะการที่ยัยหนูต้องแยกครอบครัวยังไงมันก็เป็นเรื่องที่ต้องเกิดขึ้นในอนาคตอยู่ดี เราคิดวางแผนไว้ตั้งแต่ตอนนี้ดีแล้วครับ”

ของขวัญได้ยินเช่นนั้นจึงพยักหน้างึกๆอย่างเข้าใจ เมื่อเห็นว่าเรื่องนี้ดูเหมือนจะเคลียร์แล้ว เธอจึงเอ่ยพูดเปลี่ยนเรื่องบ้างเพื่อไม่ให้บรรยากาศมันตึงเกินไป

“นี่ก็เย็นมากแล้วนายหัวหิวยังคะ”

“แล้วยัยหนูล่ะหิวไหมครับ” เธอถามเขา เขาไม่ตอบแต่เลือกที่จะถามกลับ

“หิวค่ะ”

“ถ้ายัยหนูหิวงั้นเราก็ไปกินข้าวกันเถอะครับ”

“ค่ะ”

ตัวเขาจะหิวหรือไม่มันไม่สำคัญเท่าเธอหิวหรือเปล่า เพราะถ้าเขาไม่หิวแต่เธอหิวเขาก็จะพาเธอไปกินเดี๋ยวนั้น กินที่ว่าคือกินข้าว แต่หากเด็กสาวจะกินอย่างอื่นเขาก็ไม่ขัด ขอแค่เธอต้องการเขาให้เธอได้หมด

หลังจากนั้นทั้งคู่ก็เดินโอบเอวกันออกจากห้อง พากันลงไปกินข้าวในครัวข้างล่าง...