All Chapters of รอยร้าวรัก: Chapter 81 - Chapter 90

“เอาไปเถอะ เป็นแฟนฉันไม่ได้สบายนักหรอก เธอเหนื่อยแน่” คำพูดนั้นทำให้เธอระแวง เหนื่อย..เหนื่อยอะไร “จะให้ฉันไปส่งที่ห้องไหม หรือว่าอยากไปดูห้องฉันคืนนี้เลย” วสนต์เปลี่ยนเรื่องทำให้เธอนึกขึ้นได้ว่าควรลงจากรถเขานานแล้ว“มะ..ไม่ต้อง พรุ่งนี้เดี๋ยวฉันไลน์บอกนะ” ลดาวัลย์รีบเปิดประตูรถลงไปอย่างเร็ว###############วันรุ่งขึ้นตอนสายๆ ลดาวัลย์มาที่ห้องสมุดวันนี้หนังสือที่เธอจองไว้จะเข้าแล้ว เธอพิมพ์บอกวสนต์ทางไลน์ว่าเธอจะมาตอนสิบโมงแต่ไม่เห็นเขาอ่าน เธอจึงตั้งใจว่าจะกลับห้องพักตัวเองถ้าเขาไม่ลงมาเธอยืมหนังสือเล่มที่จองและดูเรื่องอื่นไปอีกสามเล่ม ตั้งใจว่าเสาร์อาทิตย์นี้จะใช้เวลาอ่านนิยายสุดรักให้ฉ่ำอุรา แต่มือใหญ่ที่หอบหนังสือไปถือให้ทำให้หญิงสาวหันไปมอง“อ้าวมาตั้งแต่เมื่อไหร่” วสนต์ส่ายหน้ามองคนที่ตั้งหน้าตั้งตาเลือกนิยายจนไม่รู้ว่าเขามาตั้งนานแล้ว ถ้าเป็นงูคงฉกไปแล้วล่ะ“ฉันมานานแล้ว เห็นเธอคร่ำเคร่งกับนิยายอยู่ถามจริงเถอะ ตอนเรียนตั้งใจเท่านี้ไหม” วสนต์ยังเป็นวสนต์ เรื่องความปากเจ็บไม่มีใครเกิน ลดาวัลย์มองหน้าเขาแล้วพูดตรงๆ“สนต์เธอรู้ไหม อะไรๆ เธอก็ดีนะ ยกเว้นปาก” ชายหนุ่มไม

วสนต์ส่งข้อความมาบอกลดาวัลย์ว่าจะมารับเธอไปทานข้าวกลางวันให้เตรียมตัวไว้ หญิงสาวจึงปฏิเสธคำชวนของบงกชที่ปกติมักจะไปด้วยกันเสมอเมื่อได้เวลาพักคนในแผนกต่างออกไปกันหมด ส่วนเธออยู่รอวสนต์คนเดียว แต่หญิงสาวก็ไม่ได้เดือดร้อนเธอนั่งทำงานไปเรื่อยๆ จนเที่ยงครึ่งแล้วเขายังไม่มา เธอมองนาฬิกาแล้วขมวดคิ้วโทรกลับไปที่ห้องทำงานของเขาไม่มีใครรับสายลดาวัลย์เดินไปดูที่ห้องทำงานของนายแพทย์วสนต์ ไฟเปิดอยู่แต่เธอไม่เห็นมีพยาบาลอยู่แถวนั้นแปลว่าไม่มีคนไข้ แล้วเขาทำอะไรอยู่ เดินผ่านห้องฉุกเฉินมาเธอก็ไม่เห็นมีเคสด่วน ลดาวัลย์คิดด้วยความสงสัย เธอผลักประตูห้องทำงานเข้าไปทันที ภาพที่เห็นทำให้เธอตกใจจนยืนขาแข็ง วสนต์นั่งอยู่ที่เก้าอี้ทำงานของเขา มีผู้หญิงหน้าตาสวยมากผิวพรรณดีรูปร่างสะโอดสะองอยู่บนตัก คนทั้งสองรีบผละจากกันเมื่อเห็นเธอ“ลดา...” เธอได้ยินเสียงเรียกของวสนต์ แต่หญิงสาวก้าวเร็วๆ ออกจากห้องทำงานของเขาทันที เธอเดินหนีมาจนถึงหน้าลิฟต์กดลิฟต์ขึ้นไปยังแผนกของตัวเอง วสนต์ตามมาทันเขากดลิฟต์ให้เปิดออกก่อนที่ลิฟต์จะเลื่อนไปยังชั้นที่เธอต้องการ“ลดา..มันไม่ใช่อย่างที่เห็นนะ” เธอหายใจเข้

“สนต์จะเอากาแฟหรือน้ำเย็น” “เอาหมดแหล่ะ จะให้กินอะไรก็จัดมา” วสนต์นั่งขัดสมาธิลงบนเบาะเขาหยิบหนังสือนิยายที่เธอซื้อไว้บนชั้นมาลองเปิดดู ว่ามันมีอะไรดีทำไมผู้หญิงถึงชอบอ่าน“เธออ่านนิยายด้วยเหรอ” ลดาวัลย์ยกกาแฟและน้ำเย็นมาวางให้เขาบนโต๊ะ มีขนมขบเคี้ยวแถมมาอีกจานเป็นเม็ดมะม่วงหิมพานต์อบเกลือ“ก็อยากรู้ว่ามันสนุกตรงไหน นี่ของเธอหมดนี่เลยเหรอ” เขามองไปที่ชั้นหนังสือสามชั้นอัดแน่นไปด้วยนิยาย“ช่าย นี่เฉพาะเรื่องที่รักนะถึงจะซื้อเก็บ พวกที่ไม่รักมากก็ยืมอ่านหรือเช่าก่อน” ลดาวัลย์นั่งลงข้างๆ วสนต์ เธอหยิบนิยายเล่มใหม่ที่เธอยังอ่านไม่จบมาอ่านต่อชายหนุ่มอ่านไปแล้วก็ร้อนวูบวาบ ให้ตายสินิยายของพวกผู้หญิงนี่มันหนังสือปกขาวที่เขาเคยอ่านสมัยเป็นหนุ่มรุ่นกระทงชัดๆ บรรยายเห็นภาพยิ่งกว่าดูหนัง กระตุ้นความรู้สึกยิ่งกว่าดูคลิปหลุดที่เห็นกันดาษดื่นเสียอีก'ภาพของหญิงสาวในชุดว่ายน้ำแบบทูพีชสีขาว ที่กำลังว่ายน้ำอย่างสบายอารมณ์ทำให้ภากรที่เดินตามมาชะงัก เขาเริ่มจะไม่อยากไปทำงานไกลแล้วเพราะห่วงเมีย ไม่ใช่สิต้องพูดว่าหวงมากกว่า“นุท ซื้อชุดนี้มาตั้งแต่ตอนไหน ทำไมพี่ไม่เห็น” เขาลงสระอย่างเร็วกะจะว่ายให

“ลดา.. คุณนายท่านมาพูดอะไรเหรอ” เพื่อนบางคนใจกล้าหน่อยก็ถามตรงๆ เธอเลิกคิ้วหันไปมองคนถาม“เรื่องส่วนตัวน่ะ” เธอเครียดกับเรื่องที่คุณมัญชุตามาบอก ไม่ใช่ว่าท่านอยากให้เธอเลิกกับลูกชาย แต่กับเป็นตรงกันข้าม“ป้าได้ยินว่าหนูคบกับตาสนต์เหรอลูก” เธอหน้าตื่น ยังไม่รู้ว่าควรตอบอย่างไร คุณมัญชุตาก็ยิ้มให้ ท่านเป็นฝ่ายพูดเสียเอง“ไม่ต้องเขินเราผู้หญิงเหมือนกัน ป้าจะมาบอกหนูว่าป้าดีใจมากที่เป็นหนูนะลูก” ลดาวัลย์ถึงกับวางหน้าไม่ถูก เธอตั้งใจจะอธิบายความจริงให้ท่านฟังแต่คุณมัญชุตาชิงบอกว่า“ยังไงก็ฝากบอกตาสนต์นะลูก ว่าให้กลับบ้านบ้าง หนูด้วยไปกินข้าวกับพ่อกับแม่บ้าง” จากนั้นท่านบอกว่ามีธุระต้องรีบไปต่อ เธอจึงไม่มีโอกาสบอกความจริงว่าเธอกับวสนต์แค่ตกลงเป็นแฟนกันแค่ชั่วคราว อาการคิดหนักของเธอทำให้ขาเม้าท์เอาไปพูดว่า มารดาของนายแพทย์หนุ่มมาคุยกับเธอเพื่อสกัดดาวรุ่งแพร่ไปทั่วโรงพยาบาลจนถึงวันที่ต้องเดินทางไปน่าน วสนต์เลือกเดินทางโดยเครื่องบิน ไปถึงสนามบินน่านตอนเจ็ดโมงเช้าเขาเช่ารถสำหรับใช่ที่นั่นและไปยังโรงแรมที่จัดการประชุมไปถึงสถานที่จัดประชุมในเวลาก่อนแปดนาฬิกาห้องพักถูกจองไว้แล้วสองหนุ่

เมื่อลดาวัลย์กลับมาถึงห้อง เธอทำงานบ้านทำโน่นนี่นั่นจนถึงตอนเย็น วสนต์ก็ไม่ได้โทรมาถามเธอว่าทำไมเธอจึงกลับออกมาก่อนเขาตื่น 'วสนต์อาจจะลำบากใจ งั้นเธอควรเป็นฝ่ายบอกเลิกสถานะแฟนหลอกๆ นี่เสียคงดีกว่า' เธอคิดในใจหญิงสาวเปิดโปรแกรมไลน์ เธอส่งข้อความไปหาเขาพิมพ์สั้นๆ ไปเพียงว่า“สนต์ เราไม่สะดวกใจจะเล่นละครเป็นแฟนแกแล้ว เราขอพอแค่นี้นะ เลิกโอนเงินให้เราด้วยเราไม่อยากได้เงินของเพื่อนแล้ว” มีสัญลักษณ์ว่าอ่านแล้วแทบจะทันที และวสนต์ไม่ได้ตอบอะไรกลับมาอีก คืนนั้นลดาวัลย์ร้องไห้จนหลับเธอไม่รู้ว่าทำไมเธอต้องเสียใจ แต่อีกใจก็บอกตัวเองว่าเป็นแบบนี้ก็ดีแล้วเช้าวันจันทร์เธอไปทำงานด้วยอาการเหมือนคนพักผ่อนไม่พอ หญิงสาวรู้สึกว่าถูกมองแปลกๆ จากเพื่อนร่วมแผนก จนอดไม่ได้ที่จะถามบงกช“มีอะไรกันเหรอคะพี่แบม” หญิงสาวรุ่นพี่ในแผนกทำท่าลำบากใจ เมื่อเมื่อเห็นเธอรอคำตอบ บงกชจึงอ้อมแอ้มตอบกลับมา“เขาพูดกันว่าเมื่อวานหมอสนต์พาผู้หญิงมาตรวจครรภ์ ท่าทางเหมือนแฟนกันด้วยนี่มันยังไงกันน่ะลดา เราไม่รู้เรื่องนี้เลยเหรอ” “ไม่รู้เลยค่ะ ลดาไม่ได้คุยกับหมอสนต์นานแล้ว” เธอส่ายหน้ารู้สึกเจ็บแปลบในใจ กลางวัน