Semua Bab รักร้าวภรรยา: Bab 71 - Bab 80

บทที่ 18เจ้าบ่าวตัวจริงที่ไม่ได้แต่งดาริกาซึ่งนั่งพิงประตูชันเข่าขึ้นมากอดแล้วฟุบใบหน้าร้องไห้ออกมาไม่หยุดจนเสียงแหบเสียงแห้ง ใบหน้าดวงตาแกงก่ำจนรู้สึกปวดตาไปหมด สองแก้มเต็มไปด้วยคราบน้ำตาก่อนจะชะงักเมื่อประตูห้องถูกเปิดพร้อมกับร่างของเปมิกาค่อยๆ ทรุดตัวนั่งลงข้างๆ เมื่อปิดประตูเรียบร้อย“น้องดา พี่…”“พี่เปรมไม่ได้ทำผิดอยู่ฝ่ายเดียว อย่ารู้สึกผิดเลยนะคะ แค่พี่เปรมรู้ตัวว่าผิดพร้อมจะชดใช้ก็คือคำขอโทษที่ดีที่สุดให้กับดาแล้วคะ”ดาริกาพูดแทรกเสียก่อนเมื่อเห็นอากัปกิริยาและท่าทางอ้าปากแล้วก็หุบของเปมิกาด้วยน้ำเสียงราบเรียบเมื่อรู้ว่าเปมิกาจะพูดคำว่าขอโทษออกมาก่อนจะยกมือใช้ทั้งฝ่ามือทั้งหลังมือเช็ดคราบน้ำตาให้น้องสาวด้วยความอ่อนโยน หากแต่ดาริกาก็ยังไม่พร้อมที่จะเปิดเผยความในใจเสียตอนนี้จึงพูดดักคอ“พี่ขอโทษจริงๆ นะดา พี่ทั้งโง่ทั้งเลว” เปมิกาพูดพลางมองสบสายตาเจ็บปวดของดาริกาที่มองมา“ดาเจ็บดาเสียใจ แต่ดาก็รู้ว่ามันย้อนกลับไปไม่ได้ เพราะรู้ดาถึงได้เจ็บขนาดนี้ ดาจะไม่ถือโทษโกรธพี่เปรมแต่ดาจะขอร้องพี่เปรมได้ไหมคะ” ดาริการู้ตัวดีว่าไม่สามารถย้อนกลับไปในอดีตไม่ได้จึงฉุกคิดขึ้นมาว่าสิ่งที่ควรท

เตโซตัดสินใจลุกขึ้นเดินไปหาเตชินเพื่อเคลียร์กับน้องชายบ้างหลังหลบซ่อนไม่บอกกล่าวให้เตชินได้รู้นานหลายเดือนจึงรู้สึกผิดไม่น้อย และตอนนี้เขาก็ให้เปมิกากับดาริกาได้เคลียร์ใจกันแล้วก็ควรถึงตาเขาบ้าง จึงลุกขึ้นเดินไปหาน้องชายทันที หากแต่ใครจะคิดว่าจะเจอคำถามที่แสนง่ายแต่ยากจะตอบ“พี่โซ…มุกบอกกับผม จริงๆ แล้วคนที่จะต้องแต่งงานกับดาคือพี่โซ อากรยกดาให้พี่โซแล้วทำไมถึงบอกว่าคนในพินัยกรรมคือผม” เตชินเอ่ยถามออกไปทันทีที่เห็หน้าเตโซด้วยความไม่เข้าใจแม้ลึกๆ จะรู้ว่าเตโซกำลังทำเพื่อน้องชายอย่างเขา“มุกบอกอะไรเตบ้างล่ะ” เตโซมองน้องชายแล้วถามกลับอย่างไม่คิดจะตอบในทันที“บอกแค่ว่าจริงๆ แล้วพี่โซคือคนที่จะต้องแต่งงานกับดา แต่ก็ให้ทนายบอกว่าเป็นผม ทำไมครับ บอกผมออกมาตามตรง ผมเป็นน้องชายพี่นะครับ” เตชินกดดันพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเตโซหากแต่ภายในใจกำลังหวาดหวั่นด้วยความกลัวกับความจริงที่ชายหนุ่มก็รู้อยู่เต็มอกอยู่ลึกๆ แต่เขาก็ยังคงถามออกไปด้วยความไม่เข้าใจตัวเอง หรือไม่ก็อาจเป็นเพราะเขาอยากตัดสินใจในสิ่งที่กำลังว้าวุ่นในใจให้มันชัดเจนก็เป็นได้ แม้อาจจะทำให้เตโซเจ็บเล็กน้อยแต่เขาก็เชื่อว่าเตโซคงตัดใจ

พราวมุกลุกขึ้นยืนทันทีเมื่อเห็นสองพี่น้องกับดาริกาเดินเข้ามาภายในโรงพยาบาลก่อนจะเดินเข้าไปหาคนทั้งสามด้วยรอยยิ้มก่อนจะทักทายออกไปทันทีด้วยความดีใจกับข่าวที่อาของเธอส่งมาบอกก่อนที่จะรีบต่อสายตรงไปหาเตโซทันที“พฤกษ์พื้นตัวเร็วมาก ไม่กี่ชั่วโมงก็ฟื้นแล้วแต่อาหมอยังไม่ยอมให้ออกจากห้องไอซียูนะคะ เพราะต้องรอดูอาการแทรกซ่อนด้วยคะ” พราวมุกยิ้มพลางพูดออกไปขณะที่กำลังเดินไปที่ลิฟต์“พฤกษ์เป็นคนแข็งแรง ยิ่งเป็นสายให้กับตำรวจก็ต้องดูแลตัวเองให้ดีเพื่อเอาตัวรอด ไม่แปลกที่ฟื้นตัวเร็ว” เตโซหันไปตอบพราวมุกด้วยรอยยิ้มเอ็นดูกับท่าทางดีใจของสาวเจ้า “นั่นสิคะ ถูกยิงขนาดนั้นแต่ยังสู้จนพาเปรมมาส่งพี่โซได้อย่างปลอดภัย” พราวมุกตอบพลางพยักหน้าก่อนจะพากันเดินเข้าลิฟต์ไปทันทีเพื่อขึ้นไปยังห้องไอซียูทว่า ลิฟต์ที่กำลังปิดก็ต้องเปิดออกเมื่อถูกมือของธนายื่นเข้ามาขวางก่อนจะส่งยิ้มให้กับทุกคนซึ่งอยู่ในเครื่องแบบของตำรวจเต็มยศแล้วเอ่ยทักทาย“สวัสดีครับ ไงเต...ผมมารับหลักฐานกับเยี่ยมพฤกษ์ครับ หัวหน้าให้มาเอาเองเพราะกลัวจะเกิดอันตรายกับทุกคน ตอนนี้รอบๆ โรงพยาบาลมีตำรวจนอกเครื่องแบบคอยระวังอยู่นะครับ ตอนนี้ฝั่งนั้นรู

บทที่ 20ความรักก็เหมือนดาบสองคม ตลอดทั้งวันดาริกาทำงานอย่างไม่มีสมาธิเมื่อหลักฐานถูกส่งให้ถึงมือตำรวจเป็นที่เรียบร้อยและไม่เกิดปัญหาหากแต่หญิงสาวก็อดกังวลไม่ได้ถึงความไม่ราบรื่นในอนาคตเมื่อตอนนี้ทางตำรวจได้เริ่มดำเนินคดีอีกครั้งและกำลังรอหมายศาลเพื่อเข้าคุมตัวศศินกับคณินเพื่อมาให้ปากคำก่อนดาริกากลัวว่าทุกอย่างจะไม่เป็นอย่างที่ทางตำรวจคาดหวัง รวมถึงความคาดหวังของทุกคนที่จะเห็นศศินกับคณินได้รับโทษทาวกฎหมายเพื่อไปชดใช้ความผิดที่ได้ก่อเอาไว้หญิงสาวนั่งพิงผนักหัวเตียงเหม่อมองตรงโดยไม่ทันสังเกตเตชินที่เดินเข้ามาภายในห้องของเธอเป็นประจำตั้งแต่สาวเจ้าย้ายกลับมาอยู่บ้าน หากบอกให้ถูกชายหนุ่มคล้ายจะกลับห้องของตัวเองไม่ถูกเสียแล้วเมื่อตัดสินใจมานอนห้องของเธอ แม้จะถูกเตโซเอ่ยแซวพลางบ่นไปชุดใหญ่ที่รู้ว่าเขาทำให้ดาริกาเจ็บเช่นไรบ้างจากปากของเคนให้คนในบ้านก่อนจะย้ายกลับเข้ามา แต่เขาก็ยังเลือกที่จะทำเป็นหูทวนลมไม่ใน่ใจอดีตนอกจากปัจจุบันเมื่อเตชินเดินเข้ามาหลังคุยเรื่องงานบริษัทกับเตโซเสร็จก็พบว่าดาริกากำลังนั่งเหม่อจนไม่มีสติไม่รู้ว่าชายหนุ่มเดินจนมาหยุดอยู่ด้านข้างเตียงฝั่งที่สาวเจ้านั่งอยู่ เมื

ดาริกาเงยหน้ามองเตชินที่ก้มลงมามองพร้อมรอยยิ้มพอใจก่อนจะโน้มตัวลงมาจุ๊บริมฝีปากของเธอพลางขึ้นคร่อมเธออีกครั้งพลางถอดชุดนอนและแพตตีแล้วโยนไปคนละทิ้งละทาง ประกบปากจูบพลางดันขาทั้งสองของเธออ้าออกแล้วแทรกตัวเข้าไปอยู่ระหว่างขาของสาวเจ้า ใช้มือรูดรึงท่อนเอ็นสองสามทีก่อนจะใช้ปลายบานหยักถูไถกลีบนุ่มเปียกแฉะจนสาวเจ้าสะดุ้งก่อนจะดูดดันเข้าไปทีละนิดจนมิดลำท่อนเอ็นในที่สุด“ร้องออกมาดังๆ นะครับ อย่าได้แคร์ว่ามครจะมาได้ยิน แคร์แค่พี่คนเดียวที่อยากได้ยินเสียงน้องดา”เขาผละออกแล้วมองพลางสบสายตาหวานที่ปรือขึ้นมามอง ปัดเส้นผมให้พ้นกรอบหน้าของเธอเพื่อมองใบหน้าสวยหวานให้ชัดขึ้นก่อนจะก้มลงประกบจูบอีกคราพร้อมกับขยับสะโพกอย่างเนิบนาบจนเธอครางหวานในลำคอด้วยความเสียวซ่านที่ถูกท่อนเอ็นเสียดสีเข้ามา แขนทั้งสองข้างยกขึ้นโอบกอดคนตัวใหญ่พลางจูบตอบอย่างเร่าร้อนและลึกซึ้งไม่ต่างจากพันธนาการกึ่งกลางกายที่สอดประสานรวมเป็นหนึ่ง สาวเจ้าขยุ้มเส้นผมนุ่มสลับกับจิกเล็บไปที่แผ่นหลังแล้วข่วนอย่างไม่ได้ตั้งใจยามที่เขาสอดใส่กระแทกเข้ามาอย่างเนิบนาบหากแต่ทั้งหนักหน่วงและเสียวซ่านในเวลาเดียวกันครานี้เขาค่อยเป็นค่อยไปอย่างลึกซึ