All Chapters of รักร้าวภรรยา: Chapter 61 - Chapter 70

พฤกษ์รีบเดินเข้ามาภายในบ้านเดี่ยวทันทีที่ได้รับข่าวจากสายของตัวเองในช่วงเย็นของวันหลังกลับมาจากตามเบาะแสสุดท้ายที่เปมิกาหายตัวไป หากไม่ใช่เพราะสองสามวันเกิดศศินพูดถึงเปมิกาขึ้นมาให้สายของตนได้ยิน พวกเขาก็ลืมไปเสียสนิทว่ายังมีเปมิกาที่ยังรู้เรื่องราวเท่ากับเตโซและเมื่อเตโซทราบเรื่องเปมิกาก็นึกขึ้นมาได้ทันทีเพราะก่อนหน้านี้เอาแต่ห่วงความปลอดภัยของดาริกาจนลืมเปมิกาที่หนีหายไปตั้งแต่คืนเมื่อหกปีก่อน และยิ่งได้รู้ว่าศศินทราบเรื่องที่เตโซยังมีชีวิตอยู่พฤกษ์ก็ไม่รอช้าที่จะเรียกทุกคนมาที่บ้านเดี่ยวชานเมืองทันที“เกิดอะไรขึ้นถึงได้เรียกมาเจอกันที่นี่” ธนาเอ่ยถามด้วยความฉงนเพราะตนกำลังทำงานอยู่“พวกมันรู้เรื่องทั้งหมดแล้ว รวมถึงเรื่องที่คุณโซยังมีชีวิตอยู่และเรื่องหลักฐาน แต่ยังโชคดีที่พวกมันยังไม่รู้ว่าเรามีหลักฐานมากกว่าที่พวกมันรู้” พฤกษ์พูดออกไปทันทีทั้งที่ยังไม่ทันจะนั่งลง“อะไรนะคะ!” พราวมุกอุทานออกไปด้วยความตกใจแกมกังวลก่อนจะหันไปมองเตโซ“ผมจะบอกกับนายเรื่องนี้ทันทีที่กลับสถานีตำรวจครับ ผมจะส่งตำรวจนอกเครื่องแบบคอยจำตาดูดาริกากับเตเอาไว้” ธนาเสนอความช่วยเหลือในส่วนที่ตพอทำได้และถูกกฎหมา

สองเท้าที่สวมผ้าใบเก่าๆ ก้าวเดินอย่างระมัดระวังเข้ามาภายในบ้านหลังใหญ่ที่ถูดปิดไม่มีคนอยู่มานานหกปีจนรกร้างไปหมดทั้งที่ชื่อเจ้าของบ้านยังเป็นคนเดิม สายตาที่หม่นหมองเศร้าทอดมองสิ่งของภายในบ้านที่ไม่ได้ถูกเปลี่ยนไปเลยตั้งแต่คืนเมื่อหกปีก่อน แม้จะยังไม่เย็นจนค่ำจนมองไม่เห็นภายในแต่เปมิกาก็ต้องระมัดระวังคนของคณินและเตโซเสมอด้วยความเคยชินแม้จะต้องเข้าออกบ้านไปที่หอพักซึ่งอยู่ถัดไปสองซอยในเส้นทางไปแถวชานเมืองแทนที่จะเป็นเส้นทางเข้าไปในตัวเมืองกรุงเทพมหานคร ก็เพราะเส้นทางสามารถไปได้ทุกทิศแต่ก็มีระยะทางที่ไม่อ้อมจนใช้เวลานานเกินไป เพราะอีกฝั่งของบ้านกลับมีเส้นทางที่อ้อมจนใช้เวลานานในการเดินทางและยังที่ซอกซอยที่น้อยกว่ามาก“หกปี…หกปีที่เปรมจะต้องอยู่ที่นี่ อยู่ในที่ที่เหมือนกับนรกคอยแผดเผาเปรมให้ตายทั้งเป็น แต่เปรมจะไม่ยอมตายด้วยฝีมือได้ฆาตกรตัวจริงที่ฆ่าคุณพ่อ ไม่สิ เปรมไม่สิทธิ์เรียกคุณท่านว่าคุณพ่ออีกนับตั้งแต่เปรมอกตัญญูลงมือทำร้ายคุณท่าน…เปรมขอโทษ”เปมิกาก้าวเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้ากรอบรูปกรอบใหญ่ซึ่งเป็นรูปถ่ายพ่อแม่ของดาริกาก่อนจะพูดขึ้นด้วยความแค้นปนเปไปกับความเจ็บปวดและรู้สึกผิดในเวลาเด

“คุณหนู!”เคนอุทานออกไปด้วยความตกใจเมื่อเดินเข้ามาภายในบ้านก็พบกับดาริกาที่นั่งกอดหัวเข่าเกยคางลงบนแขนของตัวเองมองมาทั้งที่เวลานี้ก็ดึกมากแล้ว“ทำไมต้องตกใจขนาดนั้นด้วยคะพี่เคน” ดาริกาแกล้งถามออกไปทั้งที่รู้อยู่เต็มอก“คุณหนู เอ่อ คุณหนูกลับมาอยู่บ้านตั้งแต่เมื่อไรครับ” เคนไม่ได้ตอบคำถามของดาริกาแต่กลับถามกลับไปแทน“หลายวันแล้วคะ พี่เคนยังไม่ตอบดาเลยนะคะว่าทำไมถึงตกใจที่เห็นดาขนาดนั้น” เธอตอบกลับไปพลางลุกขึ้นยืนเดินเข้าไปใกล้เคนก่อนจะถามอีกครั้ง“ไม่มีอะไรครับ ผมกลับมาไม่คิดว่าจะเจอกับคุณหนู แล้วดึกขนาดนี้ทำไมยังไม่เข้านอนละครับคุณหนู” เคนปฏิเสธพลางหาข้ออ้างจนตอบได้ก่อนจะเอ่ยถามกลับอีกครั้ง“วันนี้ดาไปกินข้าวกับหวานมาคะ” ดาริกาไม่ตอบเคนแต่เลือกที่จะพูดเรื่องที่ทำให้เคนต้องขมวดคิ้วตอบรับด้วยความงงงวย“เอ่อ ครับ” ตอบรับด้วยความไม่เข้าใจพลางมองดาริกาที่มองมายังเขาอย่างไม่วางตา“ดาเห็นคุณพราวมุกกำลังกินข้าว…คุณพราวมุกกำลังกินข้าวอยู่กับพี่โซ คนที่ควรจะตายไปแล้วแต่อยู่ๆ ก็มาปรากฏตัวนั่งกินข้าวกับผู้หญิงที่ไม่น่าจะสนิทสนมด้วยกันได้ พี่เคนมีข้อคิดเห็นยังไงบ้างคะ” หญิงสาวเงียบลงอย่างพินิจพิจา

บทที่ 16ความจริงจากปากพี่สาว เมื่อได้คำตอบที่พอใจจากเตชินและเข้าใจแล้วว่าน้องชายของเจ้านายกำลังเข้าใจผิดจึงยอมพาออกจากบ้านยามวิกาลออกมาหาเตโซตามที่ขอทันทีอย่างไม่มีข้อแม้ใดๆ ทั้งสิ้นและเคนก็อยากให้สองพี่น้องที่รักดูแลกันมาตั้งแต่เด็กเข้าใจผิดกันไปนานกว่านี้แล้วเพราะระยะเวลาหกปีที่เข้าใจผิดมันก็มากเกินไปแล้วสำหรับสองคนพี่น้องที่มีกันและกันมาตลอด ไม่เคยมีเรื่องผิดใจกันเลยสักครั้งหรือทะเลาะกันด้วยเรื่องเล็กๆ หรือใหญ่ก็ไม่เคยมีทันทีที่มาถึงสถานที่ที่ซ่อนตัวเตโซก็ทำให้เตชินแปลกใจเพราะดาริกาบอกว่าเจอพี่ชายแถวชานเมืองหากแต่ตอนนี้เตโซกำลังอยู่ใจกลางเมืองที่คอนโดมิเนียมของพราวมุกเตชินนั่งกอดอกมองหน้าพี่ชายที่นั่งกอดอกมองมาที่ชายหนุ่มเฉกเช่นกันหากแต่คนละความรู้สึกเมื่อเตชินทั้งโกรธทั้งไม่เข้าใจทุกอย่าง หากแต่เตโซกำลังรู้สึกผิดแกมลำบากใจที่จะพูดออกไปตอนนี้กับน้องชายของเขาในตอนนี้เพราะเรื่องมันยังไม่จบง่ายๆ ต่อให้ตอนนี้เขาจะได้ตัวเปมิกามาอยู่ในมือแล้วก็ตาม แต่ถ้าคนร้ายยังไม่ถูกจับเข้าคุกเตโซก็ไม่มีทางไว้วางใจใดๆ ทั้งสิ้น“พี่ไม่คิดจะพูดจริงๆ เหรอครับ”ในที่สุดเตชินก็เป็นฝ่ายทำลายความเงียบด้วย

บทที่ 17คนร้ายตัวจริง เตโซมองหน้าดาริกาสลับกับเปมิกาด้วยความรู้สึกผิดแกมโกรธแค้นศศินไม่ต่างจากเปมิกาก่อนจะเบือนหน้าหนีอย่างไม่กล้าสบสายตาเมื่อดาริกาหันมามองอย่างต้องการคำตอบสำทับเปมิกาจากเตโซ คนเป็นพี่สาวบุญธรรมมองน้องสาวด้วยแววตาหมองเศร้าก่อนจะเริ่มพูดความจริงเมื่อหกปีก่อนหกปีที่ทำให้ดาริกาสูญเสียทุกอย่างไปอย่างไม่รู้เรื่องอะไรเลยแม้สักนิด“เรื่องมันเริ่มจากที่พ่อของน้องดาไปทลายแก๊งค้ามนุษย์แล้วเลือกที่จะช่วยพี่ พยายามจับคณินให้ได้แต่ก็พลาดสาวไม่ถึงตัว หลังจากนั้นคณินก็ส่งศินคอยมารังควานพี่พยายามให้พี่ตกหลุมรักมันแล้วก็สำเร็จ ตอนนั้นพี่ไม่รู้ว่ามันคือลูกของคณิน เรื่องมันเกิดขึ้นก่อนจะเกิดเรื่องเมื่อหกปีแค่สองปีเอง” เปมิกาเริ่มเล่าขึ้นตั้งแต่จุดเริ่มแรกที่ไม่มีใครรู้เรื่องมาก่อน“แต่...ตอนนั้นศิน ศินยังไม่เคยเจอพี่เปรมไม่ใช่เหรอคะ ทำไม...” ดาริกาเอ่ยขึ้นอย่างไม่เข้าใจเมื่อเปมิกาพูดจบ น้ำตายังคงไหลรินกับความจริงที่ค่อยๆ เปิดเผย หากแต่ไร้เสียงสะอื้นไห้“เราเจอกันข้างนอก เวลาศินมาบ้านพี่ก็ไม่เคยอยู่บ้านจนกระทั่งวันที่เกิดเรื่องกับแม่ของดา ในวันนั้นพี่เห็นกับตาว่าศินเป็นคนพักแม่ของดาตก