เข้าสู่ระบบเมื่อมาถึงสาขาชลบุรี นทีก็ตื่นเต็มตาทันที เขารีบ มารยาทเรียบร้อย ถือแฟ้มเดินตามท่านประธานเข้าไปในตัวอาคาร ตลอดการตรวจงาน นทีคอยจดข้อมูลแบบมือเป็นระวิง ส่วนอนาวินก็คอยอธิบายรายละเอียดแบบเจาะลึกให้ฝ่ายผู้จัดการฟัง แม้หลายครั้งจะหันมาถามสั้น ๆ ว่า
“ทันไหม”
“จดครบหรือเปล่า”
แต่ทุกครั้งที่นทีตอบว่า
“เรียบร้อยครับ!”
ท่านประธานก็จะพยักหน้าเล็ก ๆ แบบพอใจขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด
ช่วงเย็นฝนมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยหลังประชุมเสร็จตอนเย็น
ทีมงานจัดการพาทั้งสองไปส่งโรงแรมริมทะเลที่บริษัทจองไว้ให้ตอนลงจากรถเสียงฟ้าร้องดัง ครืน ก่อนฝนจะเทลงมาแบบสาดกระหน่ำทันที นทีสะดุ้งสุดตัว“ฝนตกหนักมากเลยครับท่านประธาน!” อนาวินยกแขนขึ้นกันฝนให้นทีโดยไม่คิดก่อนจะพูดเรียบ ๆ
“เข้าข้างในก่อน เดี๋ยวไม่สบาย” นทีหน้าแดง
อะอะไรครับท่านประธาน ดูแลดีเกินไปแล้วนะ!
เคาน์เตอร์โรงแรม
พนักงานโรงแรมยิ้มแหย ๆ“ขออภัยจริง ๆ นะคะคุณลูกค้า เกิดไฟดับบางส่วนตั้งแต่ช่วงเย็น ทำให้ระบบล็อคห้องล่มค่ะ ห้องว่างตอนนี้เหลือห้องเดียวจริง ๆ ค่ะ”
นที: “ห้องเดียว!?”
อนาวิน: "....."
นทีมองท่านประธานด้วยความกลัวตายปนตกใจสุดกำลัง
“ท-ท่านประธานผมไปนอนล็อบบี้ก็ได้นะครับ ไม่เป็นไรเลย!”อนาวินเหลือบตาขึ้น
“คุณจะนอนโล่ง ๆ ในล็อบบี้ตอนฝนตก ฟ้าผ่าแบบนี้?”
“ผมก็อาจจะพอได้ครับ ”
“หยุด” เสียงท่านประธานตัดแบบเฉียบ
“ไม่มีใครในทีมผมนอนล็อบบี้” ประโยคนั้นทำให้นทีก้มหน้าหัวใจเต้นแรงอย่างยากจะบรรยาย
พนักงานรีบส่งคีย์การ์ดมาให้
“เชิญชั้น 12 นะคะ ห้อง 1203 ค่ะ”
ในห้องพัก ความเงียบที่ทำให้ใจเต้นแรงกว่าเดิมพอเข้ามาในห้องทั้งคู่ก็พบกับเตียง “คิงไซส์” หนึ่งเตียงใหญ่แถมไฟฟ้ายังติด ๆ ดับ ๆ อยู่ด้วย นทีตัวแข็งทื่อยืนนิ่งราวกับรูปปั้น
บอกว่าไปนอนล็อบบี้ตอนนี้ยังทันไหมวะนที!?
อนาวินเดินไปวางกระเป๋าแล้วหันมามองเขา
“ผมไม่กัด”
“ครับ!?”
“ไม่ต้องทำหน้าตกใจขนาดนั้น”
“เอ่อผมแค่คิดว่าท่านอาจจะไม่สะดวก ”
“คุณนอนฝั่งขวา” เขาชี้ไปบนเตียง
“ผมฝั่งซ้าย”“คะ ครับ!?”
“หรือต้องให้เลือกให้ด้วย?”
โอ๊ยยยย คนอะไรปากดีแต่ทำหน้าเรียบเฉย!
นทีรีบส่ายหน้า
“ไม่ครับ! ผมนอนได้ครับ! ผมนอนได้ทุกทีครับ!”
ท่านประธานเลิกคิ้วนิด ๆ
“ดี”
ก่อนหันไปถอดสูทลำลองออกอย่างไม่รีรอ เสื้อเชิ้ตสีขาวพอดีตัวเผยให้เห็นเรือนร่างที่ โอ๊ย ไม่ควรดู ไม่ควรคิด ไม่ควรหน้าแดงตอนนี้!
นทีรีบหันหลังให้ยกมือปิดตาแต่มือสั่นจนหลับตาไม่สนิทด้วยซ้ำอนาวินปรายตามอง รู้เต็มอกว่าเด็กตัวเล็กตรงหน้าเขินจนแทบไหม้
“คุณจะยืนหันหลังทั้งคืนไหม”
“ผะ ผมขอโทษครับ!”
ไฟดับเต็มรูปแบบ ในจังหวะที่ทั้งสองกำลังจะคุยกันต่อ
ไฟทั้งห้องก็ดับลงทันทีพรึ่บ !
นทีตกใจสุดชีวิต
“ว้ายยยย!”เสียงของคนตัวเล็กดังจนท่านประธานต้องก้าวเข้ามาคว้าแขนเขาไว้ทันที มือใหญ่จับข้อมือแน่นแบบไม่ทันคิด
“อย่าขยับ เดี๋ยวล้ม”
เสียงเข้มแต่เบากว่าปกติท่าทางปกป้องแบบคาดไม่ถึง
ทำให้นทีตัวสั่นเหมือนกระต่ายเจอฝน“ผะ ผมตกใจครับ!”
“รู้”
อนาวินตอบสั้น ๆ แต่ค่อย ๆ ขยับตัวเข้ามาใกล้เพื่อให้เขารู้สึกปลอดภัยขึ้น แสงไฟจากมือถือส่องสลัว ๆ เห็นเสี้ยวหน้าของท่านประธานชัด
คิ้วเข้ม
ดวงตาคม รูปหน้าคมจัด และลมหายใจใกล้จนน่าเป็นลมนทีรู้สึกเหมือนหัวใจตัวเองกำลังจะระเบิด
“ท่านประธานใกล้ไปครับ”
อนาวินไม่ถอยแต่ตอบนิ่งมาก
“คุณกลัว”
“ผ ผมไม่ได้กลัวนะ แค่ตกใจ!”
“คุณสั่น”
นทีเถียงไม่ออกเพราะเขาสั่นจริง ๆ
อนาวินยกมอืมาแตะผมนทีเบา ๆ ราวกับปลอบ
“ไม่ต้องกลัว ผมอยู่ตรงนี้”
นทีลืมสติทั้งหมดทันทีหัวใจเต้นจนเหมือนจะหลุดออกมาจากอก
ท่านประธานในตอนนี้
ไม่เย็นชา ไม่ดุ ไม่แกล้ง แต่ดูอบอุ่นผิดจากภาพที่ทุกคนเคยเห็น และความอบอุ่นนั้นทำให้นทีรู้สึกว่าเขาอาจจะหลงรักคนตรงหน้ามากขึ้นทีละ
เล็กทีละน้อย สุดท้ายไฟกลับมา และความเขินก็กลับมาด้วยพอไฟติดกลับมาอีกครั้ง นทีรีบผละตัวออกทันที
“ข-ขอโทษครับท่านประธาน! เมื่อกี้ผมแค่แค่ตกใจ!”
อนาวินมองเขานิ่งราวกับไม่อยากให้หลบออกไปด้วยซ้ำ
“ไม่เป็นไร”
นาทีพยายามทำตัวปกติแต่แก้มแดงจนเหมือนโดนไฟลวก
ท่านประธานเปิดเสื้อสูทวางลงที่เก้าอี้ แล้วมองเลขาตัวเล็กที่ยังยืนแข็งทื่ออย่างขำ ๆ
“ไปอาบน้ำก่อนก็ได้”
“ครับ”
นทีรีบหยิบเสื้อผ้าแล้ววิ่งเข้าห้องน้ำแทบจะชนประตู ประตูปิดลงแต่เสียงหัวใจเต้นดังแทบหลุดออกมานอกห้องน้ำเพราะเขาเพิ่งค้นพบว่าการได้อยู่ใกล้ท่านประธาน ไม่ได้ทำให้เขากลัวอีกต่อไปแล้ว
มันทำให้เขา “หวั่นไหว”
ส่วนอนาวินที่อยู่นอกห้องเขามองประตูห้องน้ำก่อนจะยกมือขึ้นแตะไหล่ตัวเองเบา ๆ ตรงตำแหน่งที่หัวของนทีมาพิงเมื่อตอนกลางวัน
“เจ้าเด็กนี่”
คำเดียวแต่เต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ไม่เคยมีใครได้เห็น
วันนี้ทั้งบริษัทวุ่นวายกว่าปกติเพราะเป็น วันเกิดของนทีแต่เจ้าตัวกลับไม่รู้เลยว่าวินเตรียมอะไรไว้ให้บ้างหลังเลิกงานวินได้ส่งข้อความเพียงประโยคเดียวมา“คืนนี้ว่างใช่ไหม ผมจะพาไปที่หนึ่ง”นทีตอบกลับไปทั้งที่หน้าแดงร้อนวูบ“ครับวิน ผมว่างครับ”เขาไม่รู้ว่าคืนนี้คืออะไรแต่หัวใจเต้นแรงทั้งวันจนทำงานผิดไปหลายรอบค่ำคืน ห้องเพนต์เฮาส์ส่วนตัวของวินหลังจากนั่งรถไปกับวินสักพักรถหรูก็มาจอดยังคอนโดสูงหรูใจกลางเมืองลิฟต์ส่วนตัวยกขึ้นไปจนถึงดาดฟ้า และเมื่อประตูลิฟต์เปิดออกนทีถึงกับตาเบิกกว้าง ทั้งชั้นถูกประดับด้วยแสงไฟอบอุ่นกลีบกุหลาบเทียนหอมที่เรียงรายไปทั่วพร้อมฉากหลังเป็นวิวเมืองยามค่ำสุดโรแมนติกตรงกลางโต๊ะอาหารเล็ก ๆ ถูกจัดอาหารทั้งหมดที่นทีชอบวินมองเขา ยิ้มอ่อนลงเหมือนละลายเขาในที่เดียว“สุขสันต์วันเกิดนะนที”หัวใจของนทีเต้นแรงจนแทบเจ็บตาเริ่มใสขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้“วิน ทำไมต้องทำเยอะขนาดนี้ด้วยครับ”วินเดินเข้ามาใกล้ใกล้จนรู้สึกลมหายใจกันและกัน“เพราะนี่เป็นวันเกิดของคนที่ผมรัก”นทีเงียบหน้าแดงจัดเหมือนลูกเชอร์รี่เขาก้มหลบแต่ถูกวินจับคางเบา ๆ เงยขึ้นให้สบตา“นทีมองผมสิ”นทีค่อย ๆ เงยหน้า แ
หลังจากได้รับรายงานว่ามีคนปล่อยรูปท่านประธานกอดนทีตอนไฟดับขึ้นอินทราเน็ตของบริษัทชั้นบริหารแทบทั้งชั้นก็อยู่ในอาการปั่นป่วนเสียงกระซิบดังตามมุมสำนักงานบางคนลุ้น บางคนตกใจ บางคนก็เริ่มเชียร์อย่างออกหน้าออกตาแต่ในขณะที่คนทั้งบริษัทกำลังเดากันวุ่นวาย ท่านประธานอนาวินกลับเดินอย่างมั่นคงไปยังห้องประชุมใหญ่ของบริษัท และพูดเพียงประโยคเดียวกับหัวหน้าแผนกประชาสัมพันธ์“แจ้งประชุมด่วนทุกหัวหน้าแผนกตอนนี้”ห้องประชุมใหญ่ ทุกสายตาจับจ้องหัวหน้าฝ่ายต่าง ๆ นั่งเต็มห้องบรรยากาศสงบแต่ตึงเครียดแบบไม่ปลอดภัยนทียืนอยู่ด้านหลังห้องไม่นั่งเพราะมือสั่นเกินกว่าจะถือปากกาได้ตาเขาจับจ้องที่ท่านประธานเพียงคนเดียวชายหนุ่มในสูทเข้ารูปที่ยืนหัวโต๊ะประชุมใบหน้าเรียบนิ่งแต่ดวงตาคมมั่นคงดั่งเหล็กอนาวินเริ่มประชุมด้วยเสียงทุ้มชัด“ผมเชิญทุกคนมาเพราะเรื่องภาพที่ถูกปล่อยลงอินทราเน็ตของบริษัท”บรรยากาศเงียบจนได้ยินเสียงกลืนน้ำลาย ท่านประธานวางรีโมตบนโต๊ะ กวาดสายตามองทุกคน“ผมต้องการชี้แจงเรื่องนี้อย่างตรงไปตรงมาที่สุด”หัวใจของนทีเต้นแรงจนแทบหลุดออกจากอกแต่เขายังไม่คาดคิดกับสิ่งที่ท่านประธานจะพูดต่ออนาวินมองตรงไปที่ผู้
บรรยากาศในชั้นบริหารเย็นยะเยือกเหมือนอุณหภูมิลดลงหลายองศาทันทีที่ท่านประธานก้าวเข้ามาใกล้พนักงานสาวทั้งสามที่กำลังรุมนทีเมื่อครู่ยืนนิ่งเหมือนถูกสาปหน้าเริ่มขาวซีดเหมือนกระดาษนทีเองก็ยืนนิ่งหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะไม่นึกเลยว่าท่านประธานจะได้ยินทุกอย่างที่พวกเธอพูดอนาวินหยุดยืนข้าง นทีใกล้มาก จนเหมือนยืนยันต่อหน้าทุกคนว่าเขาอยู่ฝั่งนที ไม่ใช่ฝั่งพวกนั้นเขาเหลือบตาไปมองพนักงานสาว สายตาเฉียบคม นิ่ง เย็นจนไม่มีใครกล้าหายใจแรง“เมื่อกี้พวกคุณพูดว่าอะไรนะ”เสียงเขาทุ้มต่ำ และอันตรายจนทั้งสามคนตัวสั่นพนักงานสาวคนแรกรีบก้มหน้า“ท ท่านประธานคะ ดิฉันแค่คุยกันเล่น ๆ ไม่ได้หมาย ความว่า ”“คุยเล่น?”อนาวินเลิกคิ้ว“คุณกำลังกล่าวหาเลขาของผมว่า อ่อยผู้ชายรวย ๆ”นทีสะดุ้งหน้าแดงด้วยความอายและโกรธปนกันพนักงานสาวสั่นจนเกือบร้องไห้“ดะ..ดิฉันไม่ได้หมายความแบบนั้นค่ะ แค่แค่เข้าใจผิด ”ท่านประธานหรี่ตา“คุณทำงานที่นี่มานานพอจะรู้ว่าบริษัทนี้ไม่อนุญาตให้สร้างบรรยากาศที่เป็นพิษ โดยเฉพาะการ กลั่นแกล้งเพื่อนร่วมงาน”พนักงานอีกคนรีบพูด “พวกเราผิดไปแล้วค่ะท่านประธาน! ขอร้อง ”อนาวินยกมือขึ้น ตั
หลังจากลินาเดินออกจากห้องไปท่านประธานและนทียังยืนนิ่งอยู่ในห้องพักผู้บริหารอารมณ์ตึงเครียดเมื่อครู่ค่อย ๆ ผ่อนคลายแต่ความรู้สึกระหว่างทั้งสองกลับหนักแน่นขึ้นกว่าเดิมหลายเท่านทียังหน้าแดงไม่หายแต่พยายามทำเหมือนปกติ หยิบแท็บเล็ตขึ้นมาเพื่อสรุปตารางงานต่อแต่ท่านประธานมองเขาแล้วพูดขึ้นเบา ๆ“นทีเมื่อกี้คุณตกใจมากไหม”นทีส่ายหัวเบา ๆ แต่หน้าแดงจัดจนดูออกชัด“ผมไม่เป็นไรครับ”อนาวินจ้องเขานิ่ง ๆ ก่อนพูดด้วยเสียงซื่อสัตย์จนหัวใจ เต้นแรง“ถ้าวันหนึ่งมีอะไรทำให้คุณรู้สึกกลัวหรือหนักใจบอก ผมก่อนใคร”นทีเงยหน้า ตาโตขึ้นเล็กน้อย“ผมไม่ปล่อยให้คุณรับมือคนเดียวไม่ว่าเรื่องอะไร”คำพูดของเขาไม่ใช่คำสั่งไม่ใช่เสียงเข้มแบบประธานบริษัทแต่เป็นเสียงของผู้ชายที่ “ใส่ใจจริง”นทีเม้มปากซ่อนรอยยิ้มเล็ก ๆ“ครับ ผมจะบอกท่านคนแรกเลย”อนาวินยิ้มมุมปากเบา ๆ เหมือนควบคุมตัวเองให้เย็นเฉียบไม่ได้สักทีเมื่ออยู่กับนทีช่วงบ่าย ข่าวลือเริ่มแรงขึ้นนทีเดินไปส่งเอกสารแผนกอื่นทันทีที่เดินผ่านโซนโต๊ะพักพนักงานเสียงกระซิบก็เริ่มดังขึ้น“นั่นไงคนในข่าว”“คนที่ท่านประธานกอดตอนไฟดับ”“เขาน่ารักจริง แต่ทำไมท่านประธาน
บรรยากาศในชั้นบริหารตึงเครียดขึ้นทันทีหลังประโยคของท่านประธานที่พูดกับลินาอย่างชัดเจนว่า “ผมมีคนที่ต้องดูแลแล้ว” นทีที่ยืนอยู่ข้างหลัง หัวใจเต้นแรงจนแทบแข็งค้างเพราะทุกคำพูดของท่านประธานเหมือนกำลังบังเขา ปกป้องเขา และเลือกเขาในขณะที่ลินา ใบหน้าสวยหวานซีดลงทันทีดวงตาแดงขึ้นเล็กน้อยเหมือนกลั้นบางอย่างไว้“วิน”เสียงเธอสั่นอย่างที่นทีไม่เคยคิดจะได้ยินจากผู้หญิงที่ดูมั่นใจแบบนี้“นี่นายพูดแบบนี้ต่อหน้าคนอื่นจริง ๆ เหรอ?” อนาวินตอบทันทีไม่มีลังเลสักวินาที“ผมไม่จำเป็นต้องปิดบังความรู้สึกของตัวเองอีก”นทีหน้าแดงพร่แต่ลินากลับหัวเราะเบา ๆ เป็นเสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด“ดีค่ะเข้าใจแล้วว่าใครคือ ‘คนสำคัญ’ ของนายตอนนี้”พนักงานที่ยืนดูอยู่เงียบกริบไม่มีใครกล้าขยับแม้แต่นิดเดียวลินาหันกลับมามองนทีสายตาไม่ได้โกรธพอจะทำร้ายนทีแต่เต็มไปด้วยคำถามลึก ๆ“ขอฉันคุยกับนายเป็นการส่วนตัวได้ไหม”เธอหันไปมองอนาวิน ไม่ได้แม้แต่จะมองนที“ฉันมีเรื่องสำคัญมากพอที่จะพูดกับนายแม้เราจะเลิกกันไปแล้วก็ตาม”อนาวินนิ่งแต่ดวงตาเขาคลอน้ำแข็งขึ้นมาทันทีเขาพูดสั้น ๆแต่ชัดเจน“นาทีมาด้วย”ลินาสะอึก“นายจะให้เล
หลังจากเหตุการณ์ไฟดับในห้องเก็บเอกสาร และภาพของท่านประธานที่โอบเอวนทีในความมืดถูกเปิดเผยต่อหน้าพนักงานนับสิบ ข่าวลือก็กระจายเร็วกว่าไฟลามป่าทันทีที่กลับขึ้นชั้นบริหารนทีก็รู้ทันทีว่าทุกสายตาในออฟฟิศมองมาที่เขา ทั้งตกใจ ทั้งตื่นเต้นทั้งคาดเดา“ตายแล้วฉันเห็นกับตา”“ท่านประธานกอดนทีไว้แน่นมาก!”“ขนาดไฟเปิดแล้ว เขายังไม่ปล่อยเลยนะ!”“นี่มันแบบในซีรีส์มากเวอร์”“หรือเขาคบกันจริง!?”นทีหน้าแดงจนแทบเดินไม่ตรง หัวใจเต้นแรงอย่างที่ไม่เคยเต้นมาก่อนแต่ในทางกลับกันท่านประธานอนาวินเดินด้วยสีหน้าเรียบนิ่งไม่มีความลำบากใจ ไม่มีความอาย ไม่มีความกังวลเหมือนกำลัง “ประกาศกลาย ๆ” ว่า เขาไม่ปฏิเสธสิ่งที่ทุกคนเห็นบนทางเดิน สิ่งที่ทำให้หัวใจนทีเกือบหยุดเมื่อเดินมาถึงประตูห้องประธานนทีกำลังจะเปิดประตูเข้าที่โต๊ะตัวเองท่านประธานเรียกเบา ๆ“นที”นทีหัน“ครับท่านประธาน?”อนาวินก้าวเข้ามาใกล้ใกล้จนคนที่เดินผ่านเริ่มกระซิบกันหนักขึ้นเขาก้มลงเล็กน้อยพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำชิดหู“เมื่อกี้คุณตกใจมากไหม”แค่น้ำเสียงก็ทำให้นทีหน้าแดงจนหูร้อนวาบ“น นิดหน่อยครับ แต่ตอนท่านจับไว้ผมก็ไม่กลัวแล้ว”ท่านประธานมองเขานิ่ง ๆ
![อุบัติรักฟีโรโมน [Omagaverse]](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)






![[Mpreg]หวนคืนครานี้ข้าจะไม่(รัก)สามีไร้ใจเช่นท่าน](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)