ความทรงจำ

เสิ่นเยว่รู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะท้านของร่างกายบุรุษที่กำลังกอดนาง ถึงตอนแรกนางจะตกใจที่จู่ๆ ก็มีบุรุษที่นางไม่รู้จักเข้ามากอดเช่นนี้แต่เห็นเขามีท่าทางเศร้าเสียใจนางก็อดที่จะเจ็บปวดใจไปด้วยไม่ได้ เขาและนางมีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกันแน่

ผ่านไปนานจนกระทั่งอวิ๋นชิงเฟิงได้สติกลับมาทั้งสองคนที่พึ่งพบหน้าก็ยังคงกอดกันอยู่เช่นนั้น เขาจึงกระแอมไอเบาๆ เพื่อส่งสัญญาณให้ทั้งสองรู้ว่าตอนนี้สถานที่พวกเขายืนอยู่มิใช่พื้นที่ส่วนตัวเท่าใดนัก มีทั้งองครักษ์และสาวใช้ที่เดินผ่านไปมา หลี่เซวียนเมื่อรู้สึกตัวได้ว่าตนเองกำลังทำเรื่องที่ไม่เหมาะสมก็รีบปล่อยเสิ่นเยว่ออกจากอ้อมกอดทันที

“ขะ....ข้าขออภัย ข้าดีใจเกินไปหน่อยที่ได้พบเยว่เอ๋ออีกครั้ง”

หลี่เซวียนมีท่าทางเขินอายเล็กน้อย เสิ่นเยว่ก็ไม่ต่างกันเท่าใดนัก ใบหน้าของนางตอนนี้แดงเรื่อลามไปถึงหูแล้ว

“เยว่เอ่อหรือ คุณชายหลี่เจ้าจะบอกข้าว่านางคือเสิ่นเยว่บุตรสาวคนเล็กของท่านอาหญิงอย่างนั้นหรือ”

หลี่เซวียนพยักหน้ายืนยัน อวิ๋นชิงเฟิงกุมขมับทันทีสตรีที่ทุกคนต่างกำลังตามหามานานนับแรมเดือนกลับอาศัยอยู่ที่หุบเขาแสงจันทร์ตั้งแต่แรก เขาน่าจะเอะใจก่อนหน้านี้ นางได้รับบาดเจ็บสาหัสที่แคว้นโจวในวันเดียวกันที่บุตรสาวท่านอาหญิงถูกลอบทำร้าย และเมื่อเพ่งมองนางให้ดี ใบหน้าของนางละม้ายคล้ายท่านอาหญิงถึงเจ็ดส่วน เขาได้เจอนางครั้งสุดท้ายตอนที่นางอายุหกขวบ ไม่แปลกที่ผ่านไปหลายปีเพียงนี้เขาถึงจำนางไม่ได้

“ถ้าข้าไปทันงานแต่งงานของพวกเจ้าข้าก็คงจะจำนางได้ตั้งแต่แรกแล้วเป็นข้าที่ผิดเอง”

อวิ๋นชิงเฟิงนึกตำหนิตนเองที่สะเพร่าในเรื่องนี้

“จะโทษให้เป็นความผิดท่านได้อย่างไร ใครจะรู้ล่วงหน้าว่าจะเป็นเช่นนี้แล้วท่านเองที่เป็นผู้ช่วยชีวิตเยว่เอ๋อเอาไว้ ข้าว่าเรื่องนี้ต้องขอบคุณท่านถึงจะถูกหากไม่ได้ท่านที่ช่วยนางเอาไว้ได้ทันท่วงทีป่านนี้ไม่รู้ว่าเยว่เอ๋อจะเป็นอย่างไร”

อวิ๋นชิงเฟิงพยักหน้า น้องเขยคนนี้ของลูกพี่ลูกน้องชายเป็นคนที่พูดได้รู้ความยิ่งนัก ทั้งที่มีอายุไม่ห่างกับพี่ชายของเสิ่นเยว่แต่เขากลับดูเป็นคนมีเหตุและสุขุมยิ่งกว่า ท่านอาหญิงเลือกลูกเขยได้เก่งยิ่งนัก

บุรุษทั้งสองคนพูดคุยกันอย่างเป็นตุเป็นตะโดยไม่สนใจสายตาที่กำลังมองทั้งสองคนด้วยความสับสนเลยสักนิด นางไม่เข้าใจที่พวกเขากำลังคุยกัน

“พวกท่านทั้งสองกำลังพูดเรื่องอันใดอยู่ โปรดอธิบายให้ข้าเข้าใจได้หรือไม่”

อวิ๋นชิงเฟิงหันมายิ้มให้ลูกพี่ลูกน้องหญิงของตน

“เจ้ายังจำเรื่องที่บุตรสาวของท่านอาหญิงของข้าหายตัวไปได้กระมัง”

เสิ่นเยว่พยักหน้า ใช่นางจำได้พวกเขากำลังออกค้นหาอย่างเอาเป็นเอาตายมาสองเดือนแล้ว

“นางก็คือเจ้าในตอนนี้อย่างไรเล่า”

หลี่เซวียนพยักหน้าอย่างจริงจังเพื่อช่วยยืนยันอีกเสียง แต่แล้วเขาก็รู้สึกเอะใจเหตุใดนางต้องถามเช่นนี้

“เจ้าจำไม่ได้หรือ”

เสิ่นเยว่ส่ายหน้า หลี่เซวียนรู้สึกใจหายวาบทันทีนางลืมเรื่องทั้งหมดอย่างนั้นหรือ

"ใช่ ครั้งแรกที่นางฟื้นขึ้นมานางจำเรื่องราวของตนเองไม่ได้ แม้กระทั่งชื่อของตนเองนางก็จำไม่ได้ ไม่เช่นนั้นเราคงหาตัวนางพบไปนานแล้ว”

หลี่เซวียนยังคงเงียบอยู่อย่างนั้นเพราะเขาไม่คิดว่านางจะจำเขาไม่ได้ หลี่เซวียนตอนนี้ช็อกยิ่งกว่าเสิ่นเยว่ที่ตอนแรกฟื้นขึ้มาพบว่าตนเองไร้ความทรงจำ

“เช่นนั้นพวกเจ้าก็ตามข้าเข้าไปพบท่านพ่อของข้าเถอะ จะได้สั่งให้คนยกเลิกการออกค้นหานางและส่งข่าวไปที่แคว้นโจวของพวกเจ้าด้วย”

หลี่เซวียนพยักหน้าให้เขา เสิ่นเยว่ที่ยังจับต้นชนปลายไม่ถูกแต่ก็เดินตามสองบุรุษไปอย่างว่าง่ายเพราะนางเองก็อยากรู้เรื่องราวความเป็นมาของตนเองเช่นเดียวกัน ตลอดสองเดือนนางเหมือนกับคนตาบอดหูหนวกไร้ความทรงจำเช่นนี้ทำให้นางรู้สึกอึดอัด

เมื่อทั้งสามคนเดินตรงมาที่ห้องโถงใหญ่ในเรือนของอวิ๋นชิงเฟิงที่เขาพึ่งเดินออกมา เรื่องราวทั้งหมดได้ถูกถ่ายทอดให้เจ้าสำนักมังกรผงาดแห่งหุบเขาแสงจันทร์ได้รับรู้ทั้งหมด ชายวัยกลางคนอายุราวสี่สิบกว่าปีหัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี เขาเดินเข้ามาตบไหล่ของเสิ่นเยว่อย่างรักใคร่

“เยว่เอ่อเจ้าเหมือนท่านแม่ของเจ้ามาก เป็นความผิดของลูกพี่ลูกน้องของเจ้าที่ไม่สามารถจำเจ้าได้ในตอนแรก จึงทำให้เรื่องนี้บานปลายไปไกล”

เสิ่นเยว่ทำหน้าไม่ถูกอยู่ดีๆ นางก็ได้รับความโปรดปรานโดยไม่รู้ตัว ยังมีชายวัยกลางคนอีกสามคนที่เข้ามาคุยกับนางทั้งที่นางไม่รู้จัก เขาแนะนำตัวว่าตนเองคือท่านลุงของนางพี่ชายของเสิ่นฮูหยิน ลุงรองอวิ๋นจื้อชาง ลุงสามอวิ๋นจื้อชุน เป็นฝาแฝด และลุงสี่อวิ๋นชิงอี

เมื่อพวกเขาแนะนำตัวเสร็จเสิ่นเยว่ไม่รู้ว่าตนเองต้องพูดอะไรกับท่านลุงทั้งสี่ที่นางพึ่งจะได้มาหมาดๆ นางเอาแต่เงียบอย่างทำตัวไม่ถูก หลี่เซวียนเหมือนจะรับรู้ได้โดยสัญชาตญาณเขาสังเกตท่าทางและสีหน้าของนาง ว่านางเริ่มรู้สึกอึดอัดเขาจึงเข้าไปแทรกท่านลุงทั้งสี่ที่รุมล้อมเสิ่นเยว่

“ท่านลุงตอนนี้เยว่เอ๋อยังไม่สามารถจำเรื่องราวทั้งหมดได้เพราะนางได้รับบาดเจ็บสาหัด ข้าว่าเอาไว้ให้นางหายดีแล้วข้าค่อยพานางไปคารวะพวกท่านดีหรือไม่ ตอนนี้ข้าคิดว่าควรให้เวลานางได้ปรับตัวสักระยะ อีกอย่างเรื่องที่เราคุยกันเรื่องสำนักนักฆ่าที่กล้ารับงานลอบสังหารคนของหุบเขาแสงจันทร์ยังไม่ได้ข้อสรุปเลยมิใช่หรือ”

หลี่เซวียนหันมาขยิบตาให้เสิ่นเยว่หนึ่งที นางพยักหน้าให้เขาและขอตัวลากลับไปที่เรือนของนางที่ใช้พักอยู่ตอนนี้ เมื่อออกมานอกห้องแล้วเสิ่นเยว่ถอนหายใจออกมาอย่างโล่ง การที่ต้องรับมือชายวัยกลางคนทั้งสี่ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย บุรุษผู้นั้นทำได้ดีทีเดียวเสิ่นเยว่หันกลับไปมองหลี่เซวียนที่ทำหน้าที่แทนนางอยู่ด้านใน

เขาค่อนข้างดูดีไม่น้อยเลย

เสิ่นเยว่ยิ่มให้กับตนเองอย่างอารมณ์ดี คล้อยหลังเมื่อเสิ่นเยว่ออกไปจากห้องแล้วทุกคนหันมามองหน้ากันสีหน้าจริงจังเหมือนกำลังคิดเรื่องเดียวกัน จากนั้นการพูดคุยของคนทั้งหกก็กินเวลาถึงสองชั่วยาม

หลังจากที่หลี่เซวียนถูกปล่อยตัวออกมาจากห้องประชุมที่อยู่ในเรือนของอวิ๋นชิงเฟิงเขาก็ตรงดิ่งไปที่เรือนของเสิ่นเยว่ในทันที เสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะดังแว่วออกมาจากภายในเรือน หลี่เซวียนหยุดฟังนางคุยกับบรรดาสาวใช้ทั้งหลายอยู่ครู่หนึ่งดูเหมือนว่านางกำลังพูดเรื่องของเขา หลี่เซวียนเคาะประตูสองทีเป็นการส่งสัญญาณให้คนด้านในรับรู้ว่ายังมีเขาที่ยืนอยู่ด้านนอก สาวใช้เดินมาเปิดประตูให้เขาหลังจากที่ทำความเคารพ หลี่เซวียนแล้วพวกนางก็ถอยออกไปรอด้านนอกอย่างรู้ความ

หลี่เซวียนเดินเข้ามาในห้องอย่างประหม่า เขานึกถึงเรื่องที่ตนเองทำเมื่อไม่กี่ชั่วยามก่อน เมื่อเห็นนางจ้องหน้าเขาตรงๆ เช่นนี้หลี่เซวียนยิ่งรู้สึกทำตัวไม่ถูกยิ่งกว่าเดิม

“ท่านมาหาข้าหรือ”

เสิ่นเยว่ที่ไม่เข้าใจในท่าทางของหลี่เซวียนถามเขาออกมาตรงๆ

“อืม”

หลี่เซวียนพยักหน้าทั้งยังตอบคำถามนางสั้นๆ

“ท่านมีเรื่องอะไรที่จะคุยกับข้าหรือ”

เสิ่นเยว่ยังจำได้ที่เขาโผเข้ามากอดนางก่อนหน้านี้ นั่นหมายความว่าเขาจะต้องรู้จักกับนางอย่างแน่นอน

“ความจริงข้าจำเรื่องราวก่อนหน้านี้ของตนเองไม่ได้ แม้กระทั่งชื่อก็ลืมไปด้วยท่านพอจะเล่าเรื่องของข้าให้ฟังได้หรือไม่”

เสิ่นเยว่จ้องหลี่เซวียนตาไม่กะพริบนางกำลังรอคอยให้เขาเล่าเรื่องของนางให้ฟังเผื่อว่านางจะจำอะไรขึ้นมาได้บ้าง

“ได้สิ”

หลี่เซวียนพยักหน้าจากนั้นก็นั่งลงที่เก้าอี้ด้านข้างของเสิ่นเยว่ แล้วเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เขารู้ให้นางฟัง เสิ่นเยว่ตั้งใจฟังเขาเล่าจนกระทั่งจบ นางเอียงหัวคิดเล็กน้อย

“มีบางเรื่องที่ข้าเหมือนจะเคยเห็นในความฝัน รวมถึงท่านที่เหมือนข้าจะรู้จักแต่มีบางเรื่องที่ข้าจำได้ แต่มันไม่อยู่ในเรื่องที่ท่านเล่าให้ข้าฟัง”

หลี่เซวียนสงสัยว่าเรื่องอันใดที่เขาไม่รู้แต่นางสามารถจำได้ หรือว่าจะเป็นเรื่องของนางในวัยเด็ก

“เรื่องอะไรหรือ”

หลี่เซวียนถามเสิ่นเยว่อย่างสงสัย