กลับบ้าน

“เรื่องนกอินทรีและจดหมาย ข้าจำเนื้อความในจดหมายไม่ได้ แต่ข้าจำเจ้านกอินทรีตัวนั้นได้ดีท่านบอกข้าว่าท่านเป็นสามีของข้า แล้วท่านไม่รู้เรื่องจดหมายกับนกอินทรีเลยหรือ”

หลี่เซวียนหน้าเจือนไปทันที เขาจะบอกนางได้อย่างไรว่าคนที่ส่งจดหมายคุยกับนางคือเขาเอง ถ้าหากในอนาคตนางเกิดจำเรื่องราวทั้งหมดได้แล้วเขาจะอธิบายเรื่องจดหมายว่าอย่างไร

“เอาไว้เรากลับไปที่จวนตระกูลหลี่ที่แคว้นโจวแล้ว เจ้าค่อยค้นหาว่าอะไรบ้างที่เจ้ายังสามารถจำได้อยู่ดีหรือไม่ ตอนนี้เจ้าอยู่ในที่ที่เจ้าไม่คุ้นเคยความทรงจำของเจ้าอาจจะกลับมายากสักหน่อย”

เสิ่นเยว่พยักหน้าเห็นด้วยกับเรื่องหลี่เซวียนพูด ทั้งสองนั่งคุยกันจนกระทั่งถึงเวลาอาหารเย็น วันนี้เสิ่นเยว่จะต้องไปร่วมรับประทานอาหารร่วมกับท่านลุงทั้งหลายของนาง ได้ยินจากสาวใช้ว่าวันนี้จะมีงานเลี้ยงเพื่อเป็นการต้อนรับหลานสาวคนเดียวของท่านปรมาจารย์ เสิ่นเยว่รู้สึกประหม่าเป็นอย่างมากโชคดีที่ตลอดเวลามีหลี่เซวียนคอยอยู่ข้างกายนางทำให้นางไม่รู้สึกอึดอัดมากเท่าที่ควร

เสิ่นเยว่และหลี่เซวียนอยู่ที่หุบเขาแสงจันทร์อีกหนึ่งเดือน จากนั้นทั้งสองก็กลับสู่แคว้นโจวอีกครั้ง ถึงตอนนี้เสิ่นเยว่จะยังจำเรื่องราวของตนเองในอดีตไม่ได้แต่นางก็ให้ความไว้วางใจแก่หลี่เซวียนเป็นอย่างมาก เพราะช่วงที่อยู่ที่หุบเขาแสงจันทร์หลี่เซวียนคอยดูแลพูดคุยกับสิ่นเยว่ไม่ห่างทั้งยังมิได้ใกล้ชิดกับนางจนเกินไป ทำให้นางไม่รู้สึกอึดอัดกับเขาทั้งเรื่องที่ตนเองแต่งงานกับเขาแล้วและเรื่องที่นางความจำเสื่อม

 

ครึ่งเดือนต่อมา เสิ่นเยว่และหลี่เซวียนเดินทางกลับมาถึงแคว้นโจวเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้ที่แคว้นโจวหิมะเริ่มตกหนักหลีเซวียนต้องกลับไปทำหน้าที่ของตนเองเพราะเขาใช้เวลากว่าสองเดือนเพื่อออกตามหาเสิ่นเยว่และใช้เวลาสองเดือนในการเดินทางไปกลับแคว้นโจวกับหุบเขาแสงจันทร์ ความจริงเขายังอยากที่จะอยู่เป็นเพื่อนนางอีกสักนิดแต่เขามีงานที่ต้องทำหลังจากที่หยุดไปนาน

ถึงตอนนี้เสิ่นเยว่จะยังจำอะไรไม่ได้แต่นางก็สามารถอยู่ที่จวนตระกูลหลี่ได้อย่างสบายใจ ชิงจู๋กลับมาแล้วหลังจากที่พักรักษาตัวอยู่นาน นางบาดเจ็บหนักกว่าเสิ่นเยว่เพราะนางใช้ร่างกายตนเองเป็นเกราะป้องกันเรื่องนี้เสิ่นเยว่รู้สึกทราบซึ้งใจยิ่งนัก

ในทุกวันหลี่เซวียนออกไปที่ค่ายทหารเร็วกว่าปกติและกลับมาก็ดึกจนเสิ่นเยว่หลับไปแล้ว ไม่นานมานี้มีสารถูกส่งมาจากชิงโจวว่าที่นั่นหิมะตกหนักและรุนแรงมีหิมะถล่มลงมาจากภูเขาชาวบ้านบาดเจ็บล้มตายมากมาย ฮ่องเต้จึงมีรับสั่งให้หลี่เซวียนนำกำลังทหารออกช่วยเหลือชาวบ้าน

เมื่อหลี่เซวียนกลับมาถึงที่เรือนในตอนกลางดึกเสิ่นเยว่ก็หลับไปแล้ว เขานั่งลงข้างเตียงดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มให้นางอย่างแผ่วเบาหลี่เซวียนนั่งมองหน้านางเช่นนั้นอยู่นาน

“พรุ่งนี้ข้าต้องไปที่ชิงโจวแล้วเจ้าอยู่ที่นี่อย่าได้ซุกซนเล่า”

หลี่เซวียนมองใบหน้างามอย่างอาลัยอาวรณ์เขาล้มตัวลงนอนข้างๆ เสิ่นเยว่ดึงนางเข้ามากอดอย่างคิดถึง ความจริงเขาอยากมีเวลาอยู่กับนางให้มากกว่านี้ แต่ด้วยภาระหน้าที่ที่เขาได้รับนั้นก็สำคัญไม่แพ้กัน

หลี่เซวียนสูดดมกลิ่นหอมจากกายของเสิ่นเยว่เพื่อที่จะจดจำเอาไว้ พรุ่งนี้เช้าเขาต้องออกเดินทางตั้งแต่ยังไม่รุ่งสางและตอนนั้นนางคงยังไม่ตื่นเขาจึงอยากใช้เวลาช่วงนี้เพื่ออยู่กับนางให้มากหน่อย

ออกจากเมืองหลวงไปครานี้เขาไม่รู้ว่าจะต้องจัดการเรื่องที่ชิง โจวอีกนานแค่ไหน แล้วเมื่อใดเขาจะได้กลับมาหานางอีกครั้ง

ตอนสายของวันต่อมาเสิ่นเยว่งัวเงียตื่น ชิงจู๋ที่ได้ยินเสียงจากด้านในห้องก็รีบเปิดประตูเข้ามา

“ฮูหยินน้อยท่านตื่นแล้ว เดี๋ยวบ่าวจะเตรียมน้ำอุ่นไว้ให้ท่านล้างหน้านะเจ้าคะ”

เสิ่นเยว่พยักหน้าให้นาง หลังจากที่ทำทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้วเสิ่นเยว่หันไปถามสาวใช้ของตน

“ท่านแม่ทัพน้อยออกไปตั้งแต่เมื่อใด”

ชิงจู๋ก้มหน้าหยิบจดหมายออกมาจากแขนเสื้อยื่นให้นาง

“จงหลางส่งให้บ่าวเมื่อเช้านี้เจ้าค่ะ บอกว่าท่านแม่ทัพน้อยเป็นคนสั่ง”

เสิ่นเยว่รับจดหมายจากมือชิงจู๋มาพลิกดู ลายมือที่เขียนอยู่ด้านหน้าซองจดหมายดูคุ้นตายิ่งนัก

“เหตุใดเขาต้องส่งจดหมายมาให้ข้า ทำไมเขาไม่คุยกับข้าด้วยตัวเอง”

ชิงจู๋มีท่าทีอึกอัก เสิ่นเยว่ไม่สนใจท่าทีของนาง นางแกะซองจดหมายเพื่อเปิดอ่าน

ถึง เยว่เอ๋อ

เมื่อเจ้าได้อ่านจดหมายฉบับนี้ ข้าคงอยู่ระหว่างทางจากเมืองหลวงไปที่ชิงโจว ราชสำนักได้รับรายงานมาว่าที่ชิงโจวมีหิมะตกหนักและถล่มลงมาจากภูเขาและยังมีหลายหมู่บ้านที่ต้องการความช่วยเหลือ

ข้ากังวลว่าเจ้าเป็นห่วงข้าจึงมิได้บอกเจ้าก่อนออกเดินทาง ข้าจำเป็นต้องไปช่วยเหลือชาวบ้านที่เดือดร้อน ข้าสัญญาว่าจะกลับมาหาเจ้าโดยเร็วที่สุด

เจ้าจงดูแลตัวเองและไม่ต้องเป็นห่วงข้า ข้าจะคิดถึงเจ้า

หลี่เซวียน

เมื่อเสิ่นเยว่อ่านจดหมายจบนางนั่งนิ่งไปสักพัก นางกลับมาอ่านจดหมายที่หลี่เซวียนเขียนถึงนางซ้ำไปซ้ำมา ยิ่งอ่านจดหมายทั้งลายมือและสำนวนที่เขียนนางยิ่งรู้สึกคุ้นตา นางเคยเห็นลายมือนี้ที่ไหนนะเสิ่นเยว่หันไปมองชิงจู๋ที่ยืนอยู่ด้านข้างนาง

“ชิงจู๋ข้าจำเรื่องราวในอดีตไม่ได้แต่มีบางเรื่องที่ข้ายังพอจะจำได้ เจ้าบอกว่าเจ้าเป็นสาวใช้ของข้ามาตั้งแต่เจ้าอายุห้าขวบเช่นนั้นเจ้ารู้เรื่องจดหมายหรือนกอินทรีบ้างหรือไม่”

ชิงจู๋เงยหน้าขึ้น

“ฮูหยินน้อยเมื่อปีก่อนที่ท่านจะแต่งเขาตระกูลหลี่ท่านได้พบเจ้านกอินทรีน้อยที่บินหลงมา............”

ชิงจู๋เล่าเรื่องทั้งหมดที่เสิ่นเยว่ถามเรื่องจดหมายทั้งยังบอกว่าหลี่เซวียนยังคงไม่รู้เรื่องของนาง เสิ่นเยว่เหมือนฉุกใจคิดถึงเรื่องบางอย่าง

“ข้าเอาจดหมายทั้งหมดเก็บไว้ที่ใดหรือ”

เสิ่นเยว่ถามชิงจู๋

“ท่านกลัวว่าท่านแม่ทัพน้อยจะรู้เรื่องสหายทางจดหมายของท่าน ท่านจึงได้ให้ชิงจู๋เป็นคนเก็บจดหมายเอาไว้ทั้งหมด ตอนนี้จดหมายอยู่ที่ห้องของบ่าวเจ้าค่ะ”

เสิ่นเยว่พยักหน้าให้นาง ดูเหมือนนางเมื่อก่อนก็ไม่ใช่คนโง่ซะทีเดียว

“เจ้าไปนำจดหมายมาให้ข้าดูหน่อยข้าอยากจะตรวจสอบเรื่องบางอย่าง”

ชิงจู๋คารวะเสิ่นเยว่แล้วเดินออกจากเรือนไป ชิงจู๋ออกไปเพียงไม่นานนางก็กลับมาพร้อมกับกล่องไม้ที่ถูกสลักลวดลายดอกโบตั๋นดูสวยงามและปราณีตแค่มองก็รู้แล้วว่านางเมื่อก่อนจะต้องให้ความสำคัญกับจดหมายที่อยู่ในกล่องมากแค่ไหน เสิ่นเยว่รับกล่องไม้มาจากชิงจู๋ นางค่อยๆ เปิดฝากล่องออกอย่างเบามือ ในกล่องมีกระดาษใบเล็กที่ใส่เอาไว้ด้านในมากมาย นั่นหมายถึงนางและสหายผู้นั้นเขียนถึงกันมานานแล้ว และดูเหมือนจะบ่อยครั้งด้วย

“ชิงจู๋หลังจากที่ข้าหายตัวไปสหายผู้นั้นของข้ายังส่งจดหมายมาถึงข้าหรือไม่”

เสิ่นเยว่ถามชิงจู๋เรื่องที่ตนเองสงสัย ชิงจู๋ส่ายหน้า

“สหายของท่านไม่ส่งจดหมายกลับมาหาท่านเลยนับตั้งแต่ที่เขาปล่อยให้ท่านรอที่โรงน้ำชาเยี่ยนชิงเจ้าค่ะ”

เสิ่นเยว่หยิบจดหมายที่นางได้รับจากสหายผู้นั้นขึ้นมาอ่าน กระดาษทุกแผ่นมีลายมือที่เหมือนกันนั่นหมายความว่าเป็นคนคนเดียวกันที่เขียนส่งมาให้นาง

เสิ่นเยว่นำจดหมายเหล่านั้นมาเปรียบเทียบกับจดหมายที่หลี่เซวียนส่งถึงนางในวันนี้ ทุกตัวอักษรที่เขาเขียนและที่นางได้รับจากสหายลึกลับคนนั้นไม่ต้องให้ผู้เชี่ยวชาญด้านการพิสูจน์อักษรตรวจสอบก็สามารถบอกได้เลยว่าเป็นคนคนเดียวกัน

เสิ่นเยว่ยืนขึ้นทันทีนางยกมือขึ้นกุมขมับตนเองเพราะรู้สึกปวดหัวขึ้นมาอย่างกะทันหัน ชิงจู๋เห็นเช่นนั้นก็รีบเข้ามาประคองนางอย่างรวดเร็วเพราะกลัวว่าเสิ่นเยว่จะล้มกระแทกพื้น

“ฮูหยินน้อยท่านเป็นอะไรไปหรือเจ้าคะให้ข้าเรียกท่านหมอหรือไม่”

ชิงจู๋ถามเสิ่นเยว่อย่างร้อนใจ

“ไม่เป็นไรข้าแค่รู้สึกว่าเรื่องบางอย่างที่ข้าลืมกำลังกลับคืนมา”

ชิงจู๋มองเสิ่นเยว่อย่างสงสัย

“ท่านจำเรื่องอันใดได้หรือเจ้าคะ”

เสิ่นเยว่ยกยิ้มสายตาของนางดูท่าทางเจ้าเล่ห์ เป็นสายตาที่ชิงจู๋แค่เพียงมองก็รู้ว่านายหญิงของนางจะต้องก่อเรื่องอีกแน่ๆ

“เก็บของข้าจะเดินทางไปที่ชิงโจวเหมือนกัน ข้าอยากจะรู้นักว่าเขาจะทำหน้าอย่างไรเมื่อเห็นข้าอยู่ที่นั่น”

ชิงจู๋ทำหน้าตกใจ