อยากเริ่มต้นใหม่

“เจ้าจะห่อตนเองเช่นนั้นไม่ได้นะ แล้วข้าจะใช้ผ้าห่มที่ไหนเล่า”

เสิ่นเยว่โผล่หัวน้อยๆ ของนางออกมาจากผ้าห่ม

“ท่านก็ใช้ผ้าห่มของท่านสิที่วางอยู่ตรงนั้น”

เสิ่นเยว่พยักพเยิดใช้ปากชี้ไปที่ตั่งที่เขาใช้นอนทุกวัน

“ไม่ได้หรอก ตอนนี้ข้ากลับมานอนที่เตียงนี้กับเจ้าแล้ว ผ้าห่มผืนนั้นเอาไว้ห่มที่นั่น ข้ามานอนที่นี่แล้วก็ต้องใช้ผ้าห่มผืนนี้สิ อีกอย่าง....”

หลี่เซวียนก้มลงไปกระซิบที่ข้างใบหูเล็กของเสิ่นเยว่

“ผ้าห่มผืนนั้นไม่มีกลิ่นหอมของเจ้าเหมือนผ้าห่มผืนนี้”

เสิ่นเยว่ที่ได้ยินวาจาเกี้ยวพาของเขานางเขินอายจนม้วนตัวเองเข้ากับผ้าห่มยิ่งกว่าเดิม คนบ้านี่กะล่อนยิ่งนัก

หลี่เซวียนหัวเราะจนตัวโยนกับท่าทางที่น่ารักของนาง เขานอนลงข้างๆ เสิ่นเยว่ดึงนางเข้ามากอดอย่างทะนุถนอม ในตอนแรกเสิ่นเยว่ยังคงนอนเกร็งตัวอยู่สักพัก ผ่านไปไม่นานเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอก็ดังขึ้นแผ่วเบาเป็นสัญญาณว่านางได้หลับไปแล้ว หลี่เซวียนแกะผ้าห่มที่นางใช้พันตัวเองออกอย่างเบามือเพราะกลัวว่านางจะหายใจไม่ออก จากนั้นหลี่ เซวียนก็ดึงนางเข้ามากอดและหลับไปอย่างมีความสุข

หลายวันมานี้ชีวิตคู่ที่เสิ่นเยว่และหลี่เซวียนตัดสินใจที่จะเริ่มศึกษาเรียนรู้ซึ่งกันและกันผ่านไปอย่างราบรื่น หลี่เซวียนกลับไปทำงานที่ค่ายทหารเหมือนเดิม เสิ่นเยว่ก็ทำอาหารไปส่งเขาที่ค่ายทหารทุกวัน สร้างความอิจฉาตาร้อนแก่นายทหารที่ยังมิได้แต่งงานยิ่งนัก เรื่องนั้นหลี่เซวียนหาได้สนใจ เพราะตอนนี้เขากำลังมีความสุขอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนนี่ เขารู้สึกว่าชีวิตของตนเองได้รับการเติมเต็มจากนางแล้ว

หลี่เซวียนเดินออกจากห้องทำงานแหงนหน้ามองตะวันเล็กน้อย วันนี้นางยังไม่มา

“นี่ก็ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วยามแล้วทำไมนางยังไม่มาอีกเกิดอะไรขึ้นกับนางกันนะ”

หลี่เซวียนพึมพำเบาๆ กับตนเอง แล้วเขาก็ส่ายหัวให้กับความคิดของตน จะเป็นไปได้อย่างไรนางคือบุตรสาวของมหาเสนาบดีเสิ่นทั้งยังเป็นฮูหยินน้อยของจวนแม่ทัพใครหน้าไหนจะกล้ามาหาเรื่องนาง แต่ถึงกระนั้นหลี่เซวียนก็ยังคงรู้สึกเป็นห่วงนางอยู่ดี

หลี่เซวียนเดินวนไปวนมาชะเง้อคอมองออกไปทางด้านหน้าค่ายทหารเผื่อว่าตอนที่นางเดินเข้ามาเขาจะได้มองเห็นนางชัดๆ แต่เขาก็รู้สึกสังหรใจอย่างบอกไม่ถูก

เขาไม่อยากรอแล้วหลี่เซวียนทนรอไม่ไหวรีบควบม้าออกไปทันที จงหลางเมื่อเห็นนายน้อยของตนรีบร้อนออกไปเขาก็รีบขี่ม้าตามออกไปเช่นกัน หลี่เซวียนขี่ม้ามาได้ครึ่งทางก่อนถึงประตูเมืองเขาก็พบกับรถม้าตระกูลหลี่พลิกคว่ำอยู่กลางถนน เขารีบลงจากม้าเพื่อไปตรวจดูอย่างรีบร้อนเพราะกลัวว่าเสิ่นเยว่จะได้รับบาดเจ็บ ในรถม้าว่างเปล่าห่างออกไปไม่ไกลมีร่างคนขับรถม้าของจวนสกุลหลี่นอนหายใจรวยรินอยู่ ทั่วร่างของเขาถูกฟันหลายแผลเลือดท่วมตัวหลี่เซวียนรีบวิ่งไปที่เขา

“ฮูหยินน้อยอยู่ที่ไหน”

หลี่เซวียนเขย่าร่างของคนขับรถม้าอย่างแรง ตอนนี้เขาทั้งว้าวุ่นและร้อนใจเป็นอย่างมากกลัวว่านางจะมีอันตราย จงหลางที่ขี่ม้าตามมารีบห้ามหลี่เซวียนเพราะกลัวว่านายน้อยของเขาจะฆ่าคนขับรถม้าตายเพราะแรงเขย่าไปเสียก่อน

“คุณชายท่านใจเย็นก่อนเขาสลบไปแล้วนะขอรับ”

หลี่เซวียนได้สติกลับมาเพราะเสียงของจงหลาง เขาจึงปล่อยมือออกจากคนขับรถม้า

“จงหลางไปตามคนมารักษาเขา พาคนของเราออกตามหาฮูหยินน้อย ที่ร่างของเขามีรอยบาดแผลจากการถูกฟันของดาบหลายแห่งข้าคิดว่าต้องมีคนคิดปองร้ายเสิ่นเยว่แน่ รีบไปตามคนมาข้าจะล่วงหน้าไปก่อนเกรงว่าตอนนี้นางกำลังตกอยู่ในอันตราย”

หลี่เซวียนพูดจบก็รีบวิ่งตรงไปตามทางที่มีรอยเลือดห่างออกไปทันที จงหลางอยากจะห้ามนายน้อยของเขามากเพราะเกรงว่านี่จะเป็นกับดักที่ใช้ฮูหยินน้อยล่อเขาออกไป แต่จงหลางรู้ว่าถึงยังไงนายน้อยก็คงจะไม่ฟังเขาเป็นแน่ จงหลางหยิบพลุสัญญาณออกมาจากกระเป๋าหนังที่อยู่หลังม้ายิงออกไปเพื่อส่งสัญญาณรวมพลของคนตระกูลหลี่

หลี่เซวียนตามรอยเลือดมาจนถึงหน้าผา หัวใจของเขารู้สึกบีบรัดเป็นอย่างมาก ระหว่างทางมีการต่อสู้และมีร่างไร้ลมหายใจของนักฆ่าอยู่ประปรายตลอดทาง ที่นี่เป็นทางที่จะต้องตรงไปที่ค่ายทหาร และเป็นทางที่เสิ่นเยว่จะต้องผ่านทุกวัน พวกมันจะต้องสืบเรื่องของนางอย่างละเอียดถึงได้มารอดักซุ่มอยู่ที่นี่เพื่อรอเวลานางผ่านทางมา

หลี่เซวียนได้แต่ภาวนาอย่าให้นางได้รับบาดเจ็บ แต่สิ่งที่เขาภาวนานั้นกลับไม่เป็นผล มีร่างของนักฆ่าสี่คนที่นอนตายอยู่ใกล้กับหน้าผา แต่เขาไม่เห็นเสิ่นเยว่กับสาวใช้ของนาง หลี่เซวียนมองหารอบๆ เผื่อว่านางจะแอบซ่อนอยู่เพื่อรอให้คนมาช่วย

“เสิ่นเยว่ เจ้าอยู่ที่ไหนข้ามาช่วยเจ้าแล้วออกมาเถอะ”

หลี่เซวียนตะโกนออกไปเพื่อให้นางได้ยิน แต่กลับไร้เสียงตอบรับมีเพียงเสียงลมที่พัดยอดไม้เบาๆ เหมือนกำลังพัดเอาหัวใจเขาให้หลุดลอยไปด้วยเช่นกัน

เสียงเดินด้านนอกห้องทำให้เสิ่นเยว่รู้สึกตัว นางขยับตัวเล็กน้อย แต่กลับรู้สึกปวดระบมไปทั่วทั้งร่าง นางมองสำรวจไปทั่วห้องกลับไม่รู้สึกคุ้นเคยกับห้องนี้เลยสักนิด เสิ่นเยว่ยกมือขึ้นกุมขมับแสดงท่าทางเจ็บปวดเสียงขยับตัวเบาๆ ของเสิ่นเยว่ทำให้คนที่อยู่ด้านนอกได้ยิน เขาจึงเปิดประตูเข้ามา

 

“ตื่นแล้วหรือแม่นาง อาการบาดเจ็บของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”

เสิ่นเยว่หรี่ตามองบุรุษที่เดินเข้ามาในห้องอย่างสำรวจ ใบหน้าของนางยังคงแสดงอาการเจ็บปวดเมื่อครู่หลงเหลืออยู่

ชายหนุ่มคนนี้เขามีรูปร่างสูงโปร่งมีผิวที่ขาวกว่าบุรุษทั่วไป ชุดสีขาวที่ใส่ถือว่าเข้ากับบุคลิกที่ดูสุขุมของเขา อายุราวยี่สิบหกยี่สิบเจ็ดปีโดยรวมแล้วถือว่าหล่อเหลาเลยทีเดียว ชายหนุ่มไม่รู้สึกอึดอัดกับท่าทีที่แสดงออกว่ากำลังมองสำรวจเขาอยู่ของนาง กลับกันเขากลับรู้สึกคุ้นเคยกับนางอย่างน่าประหลาด

“ท่านเป็นใคร ที่นี่ที่ไหน”

เสิ่นเยว่ไม่ได้ตอบคำถามเขา นางยังคงถามในสิ่งที่ตนเองสงสัยในใจ

“ที่นี่สำนักมังกรผงาด ข้าคือบุตรชายของเจ้าสำนักมีนามว่าอวิ๋นชิงเฟิง สิบวันก่อนข้ากำลังเดินทางออกจากแคว้นโจวพบเจ้าบาดเจ็บสาหัสนอนสลบอยู่ริมแม่น้ำจึงได้ช่วยเจ้าขึ้นมา”

เสิ่นเยว่ทำท่านึกตาม

“แคว้นโจวหรือ”

เสิ่นเยว่พึมพำเบาๆ นางรู้สึกคลับคล้ายคลับคลาชื่อของแคว้นโจวแต่นางจำไม่ได้ อวิ๋นชิงเฟิงสังเกตท่าทางของสตรีนิรนามที่เขาช่วยชีวิตเอาไว้เขารู้สึกเหมือนเคยพบนางที่ไหนสักแห่ง แต่เขาเองก็จำไม่ได้หรือบางทีนางอาจจะมีใบหน้าเหมือนคนที่เขาเคยรู้จัก

“แม่นางเจ้ามีนามว่าอะไร”

อวิ๋นชิงเฟิงไม่บังคับนางที่นางไม่ยอมตอบคำถามของเขา ท่าทางของนางตอนนี้เหมือนกับเด็กคนหนึ่งที่กำลังป่วยแล้วเอาแต่ใจทำให้เขารู้สึกเอ็นดูนางขึ้นมา

“ข้า.....”

เสิ่นเยว่ทำท่าทางนึกสายตาของนางกลอกไปมาดูสับสน