ความจำเสื่อม

“ข้าจำไม่ได้”

อวิ๋นชิงเฟิงเลิกคิวมองนาง

“เจ้าจำชื่อตนเองไม่ได้หรือ แล้วเจ้ามีเรื่องที่จำได้บ้างหรือไม่เรื่องก่อนที่เจ้าจะบาดเจ็บ”

อวิ๋นชิงเฟิงพยายามช่วยกระตุ้นเสิ่นยว่ เผื่อว่านางจะยังคงหลงเหลือความทรงจำบางอย่าง

“ข้าคิดว่า..........ข้าจำได้บางอย่าง”

เสิ่นเยว่คิดเล็กน้อย

“นกอินทรี จดหมาย ข้าเขียนจดหมายถึงใครบางคน”

อวิ๋นชิงเฟิงยิ้มให้นางอย่างยินดี

“อย่างน้อยตอนนี้เจ้าก็ยังจำเรื่องราวได้บ้างเล็กน้อย ข้าคิดว่าอีกไม่นานเจ้าก็คงจำเรื่องราวของตนเองได้ทั้งหมด”

เสิ่นเยว่พยักกหน้ารับ ความจริงในใจของนางรู้สึกร้อนรุ่มเหมือนต้องการให้ให้ตนเองจำเรื่องทั้งหมดได้เร็วๆ หลังจากที่คุยกับนางได้สักพัก อวิ๋นชิงเฟิงก็ออกจากห้องไป เขาสั่งให้สาวใช้สองคนคอยดูแลเสิ่นเยว่เผื่อว่าในตอนที่เขาไม่อยู่หากนางต้องการอะไรให้เรียกใช้สาวใช้ทั้งสองคนได้เลย

ผ่านไปสิบวันแล้วยังหาเสิ่นเยว่ไม่พบทั้งเมืองหลวงต่างตกอยู่ในความโกลาหล แม้แต่ฮ่องเต้ยังสั่งระดมกำลังทหารออกตามหานางทั่วทุกหัวเมืองที่คิดว่านางจะถูกนักฆ่าจับตัวไปซ่อนเอาไว้

ไม่นานหลังจากนั้นชิงจู๋กลับมาที่จวนตระกูลเสิ่นด้วยร่างกายที่บาดเจ็บสาหัสหลังจากที่รายงานเรื่องของเสิ่นเยว่แก่เสิ่นฮูหยินนางก็สลบไปทันที

หลี่เซวียนที่รับหน้าที่สืบสวนเรื่องนักฆ่าที่ถูกจ้างมาทำร้ายเสิ่นเยว่ทั้งยังต้องออกตามหาฮูหยินของตน ตอนนี้สภาพร่างกายของเขาแทบเหมือนศพเดินได้ ท่าทางของหลี่เซียนเหมือนคนอดนอนมานานนับเดือนทั้งที่พึ่งผ่านไปเพียงสิบวัน คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันตลอดเวลาจนบ่าวไพร่ในเรือนแทบจะไม่กล้าปรากฏกายต่อหน้าเขา มีเพียงจงหลางที่คอยดูแลอยู่ไม่ห่างคอยเตือนให้เขาพักผ่อนบ้าง

ตอนนี้จงหลางก็ไม่ต่างจากผู้เป็นนายเท่าใดนักเพราะเขาต้องทำหน้าที่ดูแลหลี่เซวียนทั้งยังต้องคอยทำตามคำสั่งของหลี่เซวียนเรื่องออกตามหาข้อมูลของนักฆ่า ทั้งสกุลเสิ่นและสกุลหลี่ต่างก็ร้อนใจไม่ต่างกัน

เสิ่นฮูหยินได้ส่งจดหมายไปหาพี่ชายของนางที่หุบเขาแสงจันทร์เรื่องที่เสิ่นเยว่หายตัวไป เมื่ออวิ๋นเจี้ยนเจี๋ยเจ้าสำนักมังกรผงาดได้รับจดหมายจากน้องสาวคนเล็กเขาก็รีบระดมคนออกจากสำนักไปทันที

ไม่นานข้อมูลและหลักฐานเรื่องคนที่จ้างวานนักฆ่าให้มาทำร้ายหลานสาวคนเดียวของหุบเขาแสงจันทร์ก็ถูกส่งไปที่ตระกูลเสิ่น เสิ่นฮูหยินไม่นึกเลยว่าคนตระกูลเจียงจะใจกล้าเหิมเกริมถึงเพียงนี้ เรื่องที่เสิ่นเยว่ทำในวันนั้นที่ตระกูลเจียงเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น แต่คนที่เริ่มเรื่องทั้งหมดคือคนของตระกูลเจียง ตนเองทำเลวกับคนอื่นได้แต่ไม่สามารถยอมรับที่คนอื่นตอบโต้กลับตนเองได้ นี่มันคนเลวขนานแท้เลยเชียว

เมื่อมหาเสนาบดีเสิ่นได้ข้อมูลและหลักฐานมาไว้ในมือเขาก็ส่งให้หลี่เซวียนทันที และตอนนี้ตระกูลเจียงก็ตกอยู่ในความโกลาหลเช่นกันเมื่อนายท่านเจียงผู้บงการกับเจียงหลีบุตรสาวถูกทหารกุมตัวส่งไปที่คุกหลวง ทั้งยังมีหลักฐานที่ตระกูลเจียงแอบค้าเกลือกับต่างแคว้นและยังแอบติดต่อกับต่างแคว้นอย่างลับๆ มีอีกหลายข้อหาที่ตระกูลเจียงต้องได้รับโทษเมื่อฮ่องเต้เห็นหลักฐานที่หลี่เซวียนถวายขึ้นมา ฮ่องเต้ก็มีรับสั่งให้จับตัวคนทั้งตระกูลเจียงเอาไว้ไม่มีการไต่สวนหรือหาหลักฐานสั่งประหารทันที

เรื่องวุ่นวายในเมืองหลวงเสิ่นเยว่ที่ความจำเสื่อมล้วนไม่รับรู้ตอนนี้นางรักษาตัวที่หุบเขาแสงจันทร์ได้เกือบหนึ่งเดือนแล้ว นางออกมาเดินเล่นในสวนกับสาวใช้ทั้งสองคน

“เหตุใดข้ารู้สึกว่าที่นี่ดูเงียบพิกล ทุกคนหายไปไหนกัน หมดหรือ”

เสิ่นเยว่หันมาถามสาวใช้ทั้งสองคน

“แม่นาง เมื่อไม่นานมานี้ หลานสาวของท่านเจ้าสำนักหายตัวไปท่านเจ้าสำนักจึงสั่งให้ทุกคนออกตามหานางเจ้าค่ะ”

เสิ่นเยว่พยักหน้ารับรู้ เรื่องของหลานสาวเจ้าสำนักนางไม่รู้จะช่วยอย่างไรเพราะตอนนี้นางเองก็แทบเอาตัวไม่รอด ตนเองเป็นใครยังไม่รู้เลย

วันเวลาล่วงเลยไปเสิ่นเยว่อยู่ที่หุบเขาแสงจันทร์ได้สองเดือนแล้วความทรงจำของนาก็ยังไม่กลับคืนมาแต่ทุกคืนนางจะฝันเห็นบุรุษหนึ่งคนที่นางไม่รู้จักเอาแต่เรียกชื่อของใครสักคน

แม้นางจะรู้สึกคุ้นเคยแต่นางก็ไม่สามารถจำเขาได้ บางครั้งนางก้ร้องเรียกหาเขาจนละเมอออกมา เสิ่นเยว่คิดว่าตนเองคงจะว่างมากจนเกินไป เมื่อคิดได้เช่นนั้นนาง ก็ให้สาวใช้พานางไปพบอวิ๋นชิงเฟิงผู้มีพระคุณที่ช่วยชิวิตนางเอาไว้

เสิ่นเยว่และสาวใช้ตรงมาที่เรือนของอวิ๋นชิงเฟิงพบว่าที่นั่นมีคนอยู่หลายคนเหมือนกำลังยุ่งอยู่กับการปรึกษาเรื่องสำคัญ เสิ่นเยว่ไม่อยากรบกวนจึงคิดว่าเดี๋ยวค่อยกลับมาวันหลัง แต่อวิ๋นชิงเฟิงเปิดประตูออกมาก่อนและพบเข้ากับนางพอดี

“แม่นางเจ้ามาทำอันใดที่นี่หรือ หรือว่าเจ้ามีธุระอันใดกับข้า”

อวิ๋นชิงเฟิงมองเสิ่นเยว่ด้วยความแปลกใจ ถึงนางจะอาศัยอยู่ที่หุบเขาแสงจันทร์เพราะเขาเป็นคนพามาแต่นางแทบไม่ปรากฏตัวให้เขาเห็นเลยสักครั้งคล้ายกับว่านางไม่เคยอาศัยอยู่ที่นี่ อีกทั้งช่วงนี้เขายุ่งอยู่กับการตามหาลูกพี่ลูกน้องบุตรสาวท่านอาหญิงของเขาที่หายตัวไปเขาจึงไม่ได้ไปคุยกับนางเลย

“คุณชายอวิ๋นข้ามารบกวนท่านหรือไม่”

อวิ๋นชิงเฟิงส่ายหัวให้นางเป็นเชิงบอกว่านางไม่ได้มารบกวนเขาเสิ่นเยว่ก็มีความกล้าเอ่ยปากกับเขาทันที

"คือ...พอดีว่าข้าคิดว่าตนเองพัก อยู่ที่นี่มาตั้งสองเดือนแล้วแต่กลับอยู่อย่างคนไร้ประโยชน์จึงอยากมาถามท่านว่าพอจะมีงานอะไรที่ข้าพอจะทำได้หรือไม่”

เสิ่นเยว่พูดเสียงเบาอย่างรู้สึกประหม่า ตอนนี้เขาดูเหมือนจะยุ่งมากด้วย อวิ๋นชิงเฟิงยิ้มให้นางอย่างใจดี

“เช่นนั้นเจ้าทำอันใดเป็นบ้างหรือ”

“ข้า.....”

เสิ่นเยว่ชะงักไป นั่นสินางทำอะไรเป็นบ้าง ความทรงจำของนางยังไม่กลับมา แล้วนางจะรู้ได้อย่างไรว่านางทำอะไรได้ โถ่ โง่จริงๆ    เสิ่นเยว่ทำหน้ายุ่งดวงตากลอกไปมาอย่างหาทางออกให้ตนเองไม่ได้

ทั้งสองคนที่ยืนคุยกันที่หน้าประตูไม่รู้ว่ามีอีกคนที่กำลังเดินมาทางด้านหลัง หลี่เซวียนได้ยินเสียงสตรีที่กำลังสนทนากับลูกพี่ลูกน้องของเสิ่นเยว่ที่เขาพึ่งจะได้พบหน้าเป็นครั้งแรก

เมื่อเดือนก่อนอวิ๋นชิงเฟิงเดินทางไปชิงโจวเพื่อตามหาเสิ่นเยว่ พวกเขาพึ่งกลับมาที่หุบเขาแสงจันทร์ได้เพียงไม่กี่วันเพื่อวางแผนออกตามหาเสิ่นเยว่อีกครั้ง

หลี่เซวียนเองก็พึ่งรู้ว่าบิดาของตนเป็นศิษย์สำนักมังกรผงาดแห่งหุบเขาแสงจันทร์ที่เลื่องชื่อ ทั้งยังเป็นศิษย์สายตรงที่มีเพียงไม่กี่คนของท่านปรมาจารย์อวิ๋นจื่อเฉินผู้นั้น ตอนนี้ได้สละตำแหน่งให้บุตรชายขึ้นเป็นเจ้าสำนักแทนและตนเองได้เร้นกายออกจากยุทธภพไปแล้ว

และที่เขาตกใจยิ่งกว่าคือมารดาของเสิ่นเยว่ นามว่าอวิ๋นเยว่ชิงเป็นบุตรสาวคนเล็กของท่านปรมาจารย์อวิ๋นจื่อเฉิน ฮ่องเต้ และมหาเสนาบดีเสิ่นก็เป็นศิษย์สายตรงเช่นเดียวกัน มิน่าเล่าตอนที่ฮ่องเต้ได้รู้ว่าเสิ่นเยว่หายตัวไปถึงได้มีรับสั่งให้ระดมกองกำลังทหารออกตามหานางทั่วทุกหัวเมืองไม่เว้นแม้แต่ชายแดน เพราะนางเป็นหลายสาวเพียงคนเดียวของ ปรมาจารย์อวิ๋นจื่อเฉินนี่เอง

เสิ่นเยว่ที่ยืนคุยอยู่กับอวิ๋นชิงเฟิงได้ยินเสียงเดินมาทางด้านหลังนางจึงหันไปมอง และทันที่ที่ทั้งสองสบตาโลกทั้งใบเหมือนหยุดชะงักทั้งเสิ่นเยว่และหลี่เซวียนต่างมองสบตากันนิ่งอยู่อย่างนั้นหลายชั่วอึดใจ จากนั้นเขาก็วิ่งเข้าไปกอดนางเข้ามาในอ้อมแขนของตนอย่างรู้สึกโหยหา สองเดือนมานี้เขาแทบขาดใจเมื่อไม่เห็นนางอยู่ข้างกาย

“เยว่เอ๋อ เยว่เอ๋องของข้า เจ้ากลับมาแล้ว”

หลี่เซวียนเอาแต่พูดพร่ำอยู่อย่างนั้นเหมือนคนเสียสติ ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างรู้สึกงงงันกับการกระทำของท่านเขยน้อยผู้นี้