เมืองชิงโจว

“แต่ว่าช่วงนี้ท่านถูกห้ามไม่ให้ออกนอกจวนนะเจ้าคะ ถ้าท่านแม่ของท่านรู้ว่าท่านแอบไปที่ชิงโจว หลังจากกลับมาจะต้องถูกโบยจนหลังแตกแน่”

เสิ่นเยว่หัวเราะท่าทางหวาดกลัวของชิงจู๋ที่มีต่อท่านแม่ของนาง

“ไม่ต้องกลัว เมื่อกลับมาจากชิงโจวข้าจะปกป้องเจ้าเอง”

ถึงนายหญิงของนางจะรับรองอย่างเป็นมั่นเป็นเหมาะแต่นางก็ยังกลัวอยู่ดีใครในจวนตระกูลเสิ่นบ้างไม่รู้ว่าเสิ่นฮูหยินเข้มงวดเพียงใด ใครก็ไม่สามารถฝ่าฝืนกฎของนางได้ ชิงจู๋ได้แต่ไว้อาลัยให้กับก้นของตนเองล่วงหน้า

เสิ่นเยว่สั่งให้ชิงจู๋และสาวใช้ทั้งสี่ของนางเตรียมสิ่งของที่จำเป็นต่อการดำรงชีพในช่วงหน้าหนาว นางไม่ใช่สตรีที่อ่อนแอเพียงแค่การเดินทางไกลท่ามกลางหิมะตกเช่นนี้ไม่สามารถทำอะไรนางได้ รถม้าสองคันได้ออกจากจวนตระกูลหลี่ไปแล้ว

เสิ่นเยว่สั่งให้บ่าวที่เรือนนำจดหมายส่งให้หลี่ฮูหยินหลังจากที่นางออกจากเรือนไปสองวัน เพราะปกติทั้งสองคนก็ไม่ค่อยได้พบหน้ากันยิ่งตอนนี้หิมะตกหนักหลี่ฮูหยินยิ่งคิดว่าเสิ่นเยว่ยังคงอยู่ที่เรือนของนาง

เมื่อหลี่ฮูหยินได้รับจดหมายของเสิ่นเยว่ใจความว่า นางไม่อยากต้องห่างจากหลี่เซวียน และนางรู้สึกเป็นห่วงเขาจึงคิดออกติดตามเขาไปที่ชิงโจว หลี่ฮูหยินอ่านจดหมายจบนางก็เขียนจดหมายส่งไปที่จวนตระกูลเสิ่นให้เสิ่นฮูหยินได้รับทราบ เกรงว่าหากนางหายตัวไปอีกครั้งจะกลายเป็นเรื่องใหญ่อีก

เสิ่นเยว่พาสาวใช้ทั้งห้าของนางติดตามมาด้วยนางออกเดินทางด้วยรถม้ามาสองวันแล้ว ป่านนี้หลี่ฮูหยินคงจะได้รับจดหมายของนางแล้ว เสิ่นเยว่รู้สึกผิดกับหลี่ฮูหยินอยู่เหมือนกันที่นางสร้างความเดือดร้อน แต่เรื่องในครั้งนี้นางจำเป็นต้องทำเพื่อความทรงจำในอดีตของนางและเพื่อต้องการพิสูจน์เรื่องบางอย่างที่นางสงสัย

 

เสิ่นเยว่ไม่ได้ให้คนของนางรีบร้อนจนเกินไป เพียงแต่ค่อยๆ ขับรถม้าตามหลังกองทัพที่เดินทางไปช่วยเหลือชาวบ้านที่ชิงโจว เพราะทหารที่เดินทางมาครั้งนี้มีถึงหนึ่งพันคนและยังต้องขนเสบียงอาหารเพื่อบรรเทาทุกข์ให้ประชาชน

ระหว่างทางหิมะยังคงตกลงมาอย่างต่อเนื่องยิ่งเข้าใกล้เมืองชิงโจวเท่าไหร่หิมะก็ยิ่งตกแรงขึ้นเท่านั้น นั่นจึงทำให้การเดินทางล่าช้ายิ่งกว่าเดิม

เมื่อคณะของหลี่เซวียนที่เดินทางมาถึงเมืองชิงโจวแล้ว ทหารบางส่วนทำหน้าที่ตั้งค่ายพักอยู่นอกเมือง อีกส่วนหนึ่งตามหลี่เซวียนเข้าไปที่เมืองชิงโจว

ภายในเมืองชิงโจวมีหิมะทับถมกันลงมาจนแทบจะท่วมประตูแต่ยังมีชาวบ้านบางส่วนที่ออกมากวาดหิมะที่ถนนออกไปบ้างจึงทำให้การจราจรภายในเมืองไม่ลำบากเท่าใดนัก

เสิ่นเยว่มาถึงมืองชิงโจวหลังจากที่กองทัพของหลี่เซวียนมาถึงไม่นาน นางให้สาวใช้ของนางนามว่าหมิงเยี่ยออกไปเช่าเรือนสักหลังที่อยู่ละแวกไม่ไกลจากที่ว่าการของเจ้าเมือง เสิ่นเยว่รู้ว่าถึงยังไงหลี่เซวียนก็จะต้องมาที่นี่อย่างแน่นอน

ไม่นานหมิงเยี่ยก็กลับมาพร้อมกับสัญญาเช่า สาวใช้ที่เสิ่นฮูหยิน มอบให้เสิ่นเยว่ล้วนแล้วแต่มีความสามารถ ถึงเสิ่นเยว่ไม่ต้องเอ่ยปากทุกเรื่องพวกนางก็สามารถทำตามที่สั่งได้สำเร็จโดยไม่ต้องแจกแจงรายละเอียดอะไรมาก

ดูแล้วเสิ่นฮูหยินที่ชิงจู๋หวาดกลัวจะต้องรักบุตรสาวคนนี้ของนางเป็นอย่างมาก ไม่เช่นนั้นคงไม่ให้คนที่มีความสามารถถึงห้าคนมาติดตามนางตอนออกเรือนเช่นนี้

เสิ่นเยว่ไม่รู้ว่าหลังจากที่นางออกจากเมืองหลวงเสิ่นฮูหยินก็รู้เรื่องแล้ว นางยังให้องครักษ์สิบคนคอยติดตามเสิ่นเยว่อยู่ห่างๆ เพราะนางไม่อยากให้ประวัติศาสตร์ต้องมาซ้ำรอยเหมือนครั้งก่อนเพียงเพราะคิดว่าอีกฝ่ายเป็นเพียงตระกูลเล็กๆ ตระกูลหนึ่งในเมืองหลวง ทำให้นางไม่เห็นอยู่ในสายตา เพราะอย่างนั้นจึงทำให้นางเกือบที่จะเสียบุตรสาวคนนี้ไปแล้ว

หลังจากที่ทำความสะอาดเรือนจุดเตาไฟให้ความอบอุ่นเสิ่นเยว่ก็เข้าพักและหลับไปทันที เดินทางไกลมาหลายวันถึงแม้เสิ่นเยว่จะไม่เคยบ่นแต่บรรดาสาวใช้ต่างก็ทราบดีว่านายหญิงของพวกตนนั้นเหน็ดเหนื่อยเพียงใด

หลังจากที่มาถึงเมืองชิงโจวหลี่เซวียนก็ตรงเข้าพบเจ้าเมืองชิงโจวทันที เจ้าเมืองวัยกลางคนคนนี้มีนามว่ากวนอู่เหลียงเขากำลังรอหลี่เซวียน อย่างใจจดใจจ่อ หลังจากที่พูดคุยเรื่องรายละเอียดเกี่ยวกับตำบลที่ประสบภัยหิมะถล่มหลี่เซวียนก็สั่งคนของเขากระจายกำลังกันออกเดินทางไปในแต่ละตำบลที่ประสบภัยทันที

เสิ่นเยว่ที่ไม่รู้ว่าหลี่เซวียนออกจากเมืองชิงโจวไปแล้ว กำลังงัวเงียตื่นขึ้นมาในอีกวันหลังจากที่ได้พักผ่อนอย่างเต็มที่นางก็ถามหาหลี่เซวียนทันทีที่ตื่นเต็มตา ชิงจู๋รีบเข้ามารายงานนางทันที

“ฮูหยินน้อยตอนนี้ท่านแม่ทัพน้อยนำทหารออกไปช่วยเหลือชาวบ้านที่อยู่นอกเมืองชิงโจวแล้วเจ้าค่ะ”

เสิ่นเยว่พยักหน้าให้ชิงจู๋ ก่อนที่นางจะนอนนางได้สั่งให้ลี่ลี่เฝ้าดูหลี่เซวียนเอาไว้

“เช่นนั้นเราก็ต้องทำอะไรบางอย่างเพื่อให้เขาแปลกใจสักหน่อย อย่างน้อยก็ให้เขาคิดว่าข้าสามารถช่วยแบ่งเบาภาระของเขาได้บ้าง หว่าน ซวง เหลิ่งซวง เจ้าสองคนไปจ้างชาวบ้านเมืองชิงโจวมาสามสิบคน บุรุษยี่สิบสตรีสิบคนให้พวกเขาทำเพิงพักขึ้นมาข้าจะไปหาท่านเจ้าเมืองเพื่อยืมพื้นที่สักหน่อย ลี่ลี่ หมิงเยี่ยเจ้าพาสตรีสิบคนไปกว้านซื้อข้าวกับแป้งอาหารอุปกรณ์ครัวทุกอย่างที่สามารถซื้อได้”

เสิ่นเยว่สั่งงานพวกนางเสร็จก็ตรงไปที่ทำการของเจ้าเมืองชิงโจวทันที

“รายงานท่านเจ้าเมืองชิงโจวว่าบุตรสาวของท่านมหาเสนาบดีเสิ่นขอเข้าพบ”

ชิงจู๋บอกทหารยามที่ยืนเฝ้าหน้าที่ทำการเมืองชิงโจว ทหารคนนั้นมองการแต่งตัวที่ดูหรูหราของสตรีทั้งสองคนแล้วไม่เหมือนคนที่จะมาก่อความวุ่นวายจึงพยักหน้าให้ชิงจู๋แล้วเดินเข้าไป

“พวกท่านทั้งสองคนรออยู่ที่นี่ก่อนข้าจะไปรายงานให้ใต้เท้าทราบ”

ผ่านไปไม่นานเจ้าเมืองโจวก็รีบเดินออกมาพร้อมกับทหารยามคนนั้น

“เจ้าคือคุณหนูเสิ่นหรือ ไม่ทราบว่ามีธุระอันใดกับข้าอย่างนั้นหรือ”

เจ้าเมืองชิงโจวทราบมาว่าเมื่อหลายเดือนก่อนฮ่องเต้มีรับสั่งให้ออกตามหาบุตรสาวมหาเสนาบดีเสิ่นที่หายตัวไป วุ่นวายกันไปทั่วทั้งแคว้น เขาไม่รู้ว่าคุณหนูผู้นี้มีธุระอันใดให้ต้องมาพบเขา หากว่านางเกิดเป็นอันตรายขึ้นในพื้นที่รับผิดชอบของเขา เขาไม่รู้ว่าจะแบกรับความผิดอย่างไรไหว

“ข้ามีเรื่องสำคัญที่ต้องคุยกับท่าน เข้าไปคุยกันข้างในเถอะ”

แม้เสิ่นเยว่จะไร้ความทรงจำแต่กิริยาท่าทางของนางที่ดูสูงศักดิ์นั้นมันฝังลึกอยู่ในสายเลือด เจ้าเมืองชิงโจวที่เป็นชายวัยกลางคนอายุสี่สิบกว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าเสิ่นเยว่ที่อายุคราวลูกกลับรู้สึกเกร็งและประหม่าเหมือนกำลังยืนอยู่ต่อหน้าเชื้อพระวงศ์

เจ้าเมืองชิงโจวรีบกุลีกุจอเดินนำเสิ่นเยว่เข้าไปที่ห้องรับรองของที่ทำการทันที เมื่อเสิ่นเยว่นั่งลงแล้วนางไม่แม้แต่จะแตะต้องชาที่เจ้าเมืองสั่งให้คนรินให้นาง นางรีบเข้าเรื่องในทันทีเพราะไม่อยากเสียเวลาอยู่ที่นี่นานนัก

“ที่ข้ามาที่นี่เพราะต้องการยืมพื้นที่ของท่านกับคนของท่านสักหน่อย”

เจ้าเมืองชิงโจวมองเสิ่นเยว่ด้วยความสงสัย

“ข้าได้ยินมาว่าเมืองชิงโจวมีหลายพื้นที่ที่ได้รับความเสียหายจากหิมะถล่มใช่หรือไม่”

เจ้าเมืองชิงโจวพยักหน้ารับ

“นั่นคือเหตุผลที่ข้ามาที่นี่”

เสิ่นเยว่ลุกขึ้นยืน นางไม่อยากมาเสียเวลาที่นี่เพราะยังมีเรื่องที่ต้องให้ทำอีกหลายเรื่อง

“ข้าจะให้คนของข้ามาจัดการเรื่องต่อจากนี้”

พูดจบเสิ่นเยว่ก็เดินออกไปทันทีไม่รอฟังคำตอบของเจ้าเมืองชิงโจว