อารมณ์ที่ไม่มั่นคงของนาง

หลี่เซวียนมองจดหมายในมือของเขาอย่างสับสนและมึนงง หลังจากรับจดหมายจากลี่ลี่ที่เสิ่นเยว่ทิ้งไว้ให้แล้วเขาก็ควบม้ากลับค่ายไปทันที

ทั้งวันหลี่เซวียนเอาแต่เหม่อลอยเหมือนกำลังครุ่นคิดเรื่องใดอยู่ และท่าทางไม่เป็นตัวของตัวเองจนกระทั่งจงหลางสังเกตเห็นแต่ก็ไม่ได้เอ่ยปากถามเขาออกไป จงหลางพอจะได้ยินเรื่องที่ฮูหยินน้อยมาที่ค่ายทหารแล้วและยังมีปากเสียงกับคุณชายของเขาเรื่องบุตรสาวเจ้าเมืองชิงโจวอีกด้วย เรื่องนี้เขาไม่สามารถก้าวก่ายได้เพราะเป็นเรื่องของเจ้านาย จงหลางได้แต่มองหลี่เซวียนอยู่ห่างๆ อย่างเป็นห่วง

หลี่เซวียนกลับมาถึงกระโจมของตนเองในตอนที่ท้องฟ้ามืดแล้วเขารีบหยิบจดหมายของเสิ่นเยว่ที่ฝากเอาไว้ให้เขาออกมาเปิดอ่าน

“เยว่เอ่อถึงเจ้าจะโกรธข้ามากเพียงใดสุดท้ายเจ้าก็ยังคงคิดถึงข้าอยู่ดี”

หลี่เซวียนยิ้มให้ตนเองอย่างผู้ที่กุมชัยเหนือศัตรู แต่เมื่อเขาได้อ่านจดหมายทั้งสองฉบับแล้วหลี่เซวียนถึงกับเขาอ่อนทรุดลงที่พื้น

จดหมายฉบับแรกคือจดหมายที่เสิ่นเยว่เขียนถึงเขา ส่วนจดหมายฉบับที่สองคือหนังสือหย่าที่เสิ่นเยว่ได้เขียนให้กับเขา และนางได้ประทับลายนิ้วมือลงไปเรียบร้อยแล้ว

ผ่านไปนานกว่าหลี่เซวียนจะได้สติกลับมาเขาคิดจะไปถามหาเหตุผลกับนางแต่ก็นึกขึ้นได้ว่าเสิ่นเยว่กลับไปที่เมืองหลวงแล้ว หลี่เซวียนถอนหายใจออกมาอย่างหมดแรง

“เจ้าไม่สามารถหย่ากับข้าได้เพราะว่าข้าไม่ยินยอม”

หลี่เซวียนดวงตาวาวโรจน์ฉีกกระดาษหนังสือหย่าที่เสิ่นเยว่เขียนทิ้งทันทีทั้งยังโยนลงในกระถางไฟที่จุดให้ความอบอุ่นในกระโจม

เสิ่นเยว่เดินทางออกมาจากชิงโจวได้สิบวันแล้ว อวิ๋นชิงเฟิงเห็นนางที่ไม่ร่าเริงสดใสไม่มีแม้กระทั่งรอยยิ้มที่เขาจำได้ในตอนที่นางยังเป็นเด็ก

“เยว่เอ๋ออีกไม่นานก็ถึงหุบเขาแสงจันทร์แล้วเจ้าอยากจะแวะเที่ยวที่ไหนบ้างหรือไม่ ข้าได้ยินพวกพี่ชายของเจ้าเล่าให้ฟังว่าท่านอาหญิงไม่ค่อยปล่อยให้เจ้าออกไปเล่นนอกจวนเท่าใดนัก”

อวิ๋นชิงเฟิงชวนเสิ่นเยว่คุยเพื่อให้นางลืมเรื่องของหลี่เซวียน เขาอยากให้นางรู้สึกร่าเริงหรือพูดคุยบ้างไม่ใช่เอาแต่นิ่งเงียบมาเป็นสิบวันแล้ว

“ข้าไม่อยากไปไหนเจ้าค่ะขอบคุณท่านพี่ชิงเฟิงที่ถามข้า ข้ารู้ว่าท่านเป็นห่วงความรู้สึกของข้าและข้าก็ทราบซึ้งมากแต่ตอนนี้ข้าอยากอยู่เงียบๆ เพียงเท่านั้น”

อวิ๋นชิงเฟิงพยักหน้าให้นางเขาได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างปลดปลงการมีความรักนี่ช่างทำให้คนเป็นทุกข์อยู่เป็นโสดแบบเขานี่ก็ดีเหมือนกัน

สิบวันต่อมารถม้าก็เดินทางมาถึงหุบเขาแสงจันทร์เสิ่นเยว่พักที่เรือนเดิมที่นางเคยพักครั้งก่อนที่นางมาที่นี่

อวิ๋นเจี้ยนเจวี๋ยเจ้าสำนักมังกรผงาดแห่งหุบเขาแสงจันทร์มายืนรอเสิ่นเยว่ที่หน้าสำนักหลังจากที่ได้รับรายงานจากผู้คุมที่เฝ้าทางขึ้นเขาว่าเสิ่นเยว่และอวิ๋นชิงเฟิงได้มาถึงแล้ว

“เยว่เอ่อหลานสาวข้าเจ้ามาที่หุบเขาแสงจันทร์อีกแล้ว ลุงได้รับจดหมายจากท่านพี่ชิงเฟิงของเจ้าส่งมาก่อนแล้วลุงจึงให้สาวใช้จัดเตรียมเรือนที่งดงามกว่าเรือนที่เจ้าเคยพักเอาไว้มาเถอะลุงจะพาเจ้าไปดู”

“ท่านลุงเจ้าคะ ข้าขอขอบคุณท่านลุงที่ต้อนรับข้าอย่างดีแต่ข้าชอบเรือนที่ข้าอยู่ก่อนหน้านี้เจ้าค่ะอย่าได้ลำบากหรือสิ้นเปลืองเพื่อข้าเลย”

เสิ่นเยว่รั้งอวิ๋นเจี้ยนเจวี๋ยลุงใหญ่ของนางเอาไว้โชคดีที่ท่านลุงอีกสามคนของนางไม่อยู่ที่นี่ด้วยไม่เช่นนั้นทุกอย่างคงจะวุ่นวายกว่านี้แน่

“เอาอย่างนั้นหรือ เช่นนั้นก็ตามใจเยว่เอ่อแล้วกันเจ้าพึ่งมาถึงเหนื่อยๆ ก็เข้าไปพักผ่อนก่อนแล้วกัน”

เสิ่นเยว่คารวะอวิ๋นเจี้ยนเจวี๋ยแล้วเดินตามสาวใช้ไปที่เรือนเดิมของนาง ถึงแม้ท่านลุงของนางจะจัดเตรียมเรือนที่งดงามที่สุดเอาไว้ให้แต่นางก็ปฏิเสธอย่างนุ่มนวลว่านางชอบเรือนหลังนี้ หลังจากที่ให้สาวใช้ทุกคนออกจากเรือนของนางไปเสิ่นเยว่ก็มานั่งมองหิมะที่ริมหน้าต่างห้องนอนของนาง

เสียงกระพือปีกพรึบพับดังขึ้นไม่ไกลจากหน้าต่าง เสิ่นเยว่แหงนหน้ามองปรากฏว่าเป็นลู่ลู่นั่นเอง

“เจ้ามาที่นี่ได้อย่างไรลู่ลู่”

เสิ่นเยว่รู้สึกว่าดวงตาของนางกำลังร้อนผ่าวนางไม่ได้พบมันมานานมากตั้งแต่ก่อนที่นางจะความจำเสื่อมจนกระทั่งวันนี้ก็ผ่านมาเกือบหกเดือนแล้ว

“เจ้านายของแกคงจะกลัวว่าข้าจะรู้เรื่องความลับของเขาสินะถึงได้ขังแกเอาไว้”

เหมือนลู่ลู่จะเข้าใจในสิ่งที่เสิ่นเยว่พูดมันร้องแกว๊กๆ ขึ้นมาสองครั้ง เสิ่นเยว่ลูบขนมันเบาๆ อย่างอารมณ์ดี

“ชิงจู๋เจ้ามาดูซิว่าใครมา”

เสิ่นเยว่เรียกชิงจู๋ที่เฝ้าอยู่อีกห้องเผื่อว่าเสิ่นเยว่จะเรียกใช้นาง ชิงจู๋รีบเข้ามาในห้องตามเสียงเรียกของเสิ่นเยว่ทันที

“เจ้านกน้อยเจ้ามาที่นี่ได้อย่างไร”

ชิงจู๋ก็รู้สึกแปลกใจเช่นกันที่เห็นลู่ลู่ที่นี่ หุบเขาแสงจันทร์ตั้งอยู่ห่างจากเมืองหลวงนับพันลี้แล้วเจ้านกนี่บินมาถึงที่นี่ได้อย่างไร

“ชิงจู๋เจ้าไปดูซิว่าที่ครัวยังพอมีขนมเหลืออยู่บ้างหรือไม่ลู่ลู่คงจะบินมาไกลมันต้องหิวมากแน่”

ชิงจู๋พยักหน้ารีบออกจากห้องไปทำตามที่เสิ่นเยว่สั่งทันที

“ลู่ลู่เจ้ามาอยู่ที่นี่กับข้าเถอะ ถ้าหากว่าเจ้านายของเจ้าพาสตรีอื่นเข้ามาอยู่ในจวน แล้วนางไม่ชอบเจ้าหรือรังแกเจ้าข้าคิดว่าเขาคงจะไม่เข้าข้างเจ้าที่เป็นเพียงนกตัวหนึ่งเท่านั้นหรอกนะ เช่นนั้นถ้าเจ้าไม่มีที่ไปเจ้าก็สามารถมาอยู่กับข้าได้”

ลู่ลู่ร้องแกว๊กๆ ขึ้นมาอีกครั้ง เสิ่นเยว่ลูบขนของมันอย่างอ่อนโยนนางรู้สึกหัวใจชุ่มชื่นขึ้นมาทันที หลังจากที่ออกมาจากเมืองชิงโจวนางรู้สึกเหมือนตนเองเป็นซากศพที่ไร้ความรู้สึกเพราะนางแทบจะไม่มีสติในตลอดการเดินทางที่ผ่านมา

ชิงจู๋กลับมาพร้อมกับเนื้อไก่สดและขนมที่ลู่ลู่เคยชอบกิน เสิ่นเยว่ลงมือป้อนให้มันด้วยตัวเอง นางกลับมาร่าเริงอีกครั้งเมื่อนางได้พบกับเจ้านกน้อย ชิงจู๋ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเมื่อได้เห็นรอยยิ้มกับเสียงหัวเราะของคุณหนูของนางอีกครั้ง

ผ่านไปอีกสองเดือนกว่าจะแก้ไขเรื่องภัยพิบัติของชาวเมืองชิงโจวให้ผ่านไปได้ หลี่เซวียนเตรียมตัวเดินทางกลับไปที่เมืองหลวง หัวใจของเขาตอนนี้จดจ่ออยู่ที่เสิ่นเยว่ทั้งหมด ถ้าหากเป็นไปได้เขาอยากจะควบม้านำออกไปตอนนี้เลยไม่อยากต้องรอเดินทางไปพร้อมกับกองทัพเช่นนี้

 

หลี่เซวียนส่งสารแจ้งไปที่เมืองหลวงเรื่องทุกอย่างที่ชิงโจวเรียบร้อยแล้วและเขาหวังว่าเมื่อเขากลับไปเสิ่นเยว่คงจะหายโกรธเคืองเขาแล้ว

กวนหม่านเอ๋อบุตรสาวเจ้าเมืองชิงโจวเดินมาตรงหน้าของหลี่ เซวียน ใบหน้าของนางเศร้าสร้อยน้ำตาไหลอาบแก้มท่าทางเจ็บปวด นางคิดว่าเมื่อคุณหนูผู้นั้นไม่อยู่ที่นี่แล้วท่านแม่ทัพน้อยจะต้องหันกลับมามองนางบ้างแต่กลับไม่ใช่เลย

หลังจากวันนั้นนางพยายามเข้าหาเขาผ่านทางบิดาของนางแต่สิ่งที่กวนหม่านเอ๋อได้รับคือสายตาเย็นชาที่ส่งมาแม้แต่ท่านพ่อของนางเชิญเขามางานเลี้ยงที่จัดขึ้นเพื่อต้อนรับเขา หลี่เซวียนกลับหักหน้าเจ้าเมืองชิงโจวโดยการบอกว่าชาวเมืองได้รับความเดือดร้อนเพียงนี้เขาไหนเลยจะกล้าดื่มสุราทานอาหารรสเลิศ

ขุนนางท้องถิ่นเมื่อได้ยินท่านแม่ทัพน้อยพูดเช่นนั้นพวกเขาหรือจะกล้ามาที่งานเลี้ยงที่เจ้าเมืองจัดขึ้น

กวนหม่านเอ๋อขยับเข้าไปใกล้หลี่เซวียนมากขึ้นนางไม่อายชาวเมืองที่มองนางและซุบซิบนินทาเพราะนางได้เดิมพันกับเรื่องนี้เอาไว้แล้ว

“ท่านแม่ทัพน้อยท่านก็รู้ว่าข้าคิดเช่นไรกับท่านเหตุใดท่านจึงได้เย็นชากับข้าเช่นนี้ ข้าทำสิ่งใดผิดอย่างนั้นหรือท่านสามารถบอกข้าได้หรือไม่ ข้ายินดีทำทุกอย่างเพื่อให้ท่านพอใจ”

กวนหม่านเอ๋อพูดออกมาตรงๆ กับหลี่เซวียนทั้งยังร้องไห้ออกมาต่อหน้าผู้คนมากมาย หวังว่าหลี่เซวียนจะเห็นแกหน้าท่านพ่อของนางและกังวลเรื่องชื่อเสียงจนต้องพานางกลับไปที่เมืองหลวงด้วย