หนังสือหย่า

อวิ๋นชิงเฟิงกำลังจะพูดกับนางเมื่อเห็นร่างเล็กเดินน้ำตานองหน้าออกมาจากกระโจม ด้านหลังนางมีหลี่เซวียนที่ยังไม่ทันได้แต่งตัวให้เรียบร้อยเดินตามออกมา

“เยว่เอ๋อเจ้าฟังข้าก่อนนี่เป็นเรื่องเข้าใจผิด”

เสิ่นเยว่หยุดยืนหันหลังให้หลี่เซวียน

“ไม่ว่าเรื่องที่เจ้าพูดจะเป็นเรื่องจริงหรือเรื่องที่เจ้าเพียงพูดเพื่อแก้ตัว แต่เรื่องที่เจ้ากอดนางก็เป็นเรื่องจริง หลี่เซวียนเจ้าเคยบอกให้ข้าเชื่อใจและรอเจ้ากลับมานี่คือสิ่งที่เจ้าจะมอบให้ข้าเมื่อเจ้ากลับไปที่เมืองหลวงอย่างนั้นหรือ”

เสิ่นเยว่ชี้ไปที่สตรีที่เดินตามคนทั้งสองออกมาจากกระโจม นางไม่รอฟังคำตอบของเขา เสิ่นเยว่คว้ามือของอวิ๋นชิงเฟิงแล้วเดินออกไปจากค่ายทหารทันที หลี่เซวียนอยากจะตามนางไปใจแทบขาดแต่เขายังมีภาระที่ต้องทำอยู่ที่นี่เขาทิ้งมันไปไม่ได้ หลี่เซวียนได้แต่ถอนหายใจอย่างปลดปลง

“ให้นางได้สงบสติอารมณ์สักหน่อยแล้วค่อยตามไปอธิบายเรื่องทั้งหมดให้นางเข้าใจในภายหลังแล้วกัน”

หลี่เซวียนพึมพำกับตนเอง เขาหันหลังกำลังจะเดินกลับเข้าไปในกระโจมอีกครั้งแต่เห็นบุตรสาวเจ้าเมืองชิงโจวกวนหม่านเอ๋อยังยืนอยู่ที่เดิมเขาก็ขมวดคิ้วทันที เป็นเพราะนางที่มาวุ่นวายกับเขาเสิ่นเยว่ถึงได้เข้าใจผิดเช่นนี้

“ต่อไปเจ้าไม่ต้องมาที่นี่อีก สั่งการลงไปห้ามนางเข้ามาที่ค่ายทหารอีกใครฝ่าฝืนยอมปล่อยให้นางเข้ามาจะถูกโบยห้าสิบไม้และถูกขับไล่ออกไปจากที่นี่”

หลี่เซวียนพูดจบก็เดินเข้ากระโจมไปเขาไม่แม้แต่จะมองใบหน้าที่ซีดขาวของกวนหม่านเอ๋อแม้แต่น้อย

เสิ่นเยว่และอวิ๋นชิงเฟิงนั่งอยู่บนรถม้าที่กำลังขับกลับไปที่บ้านพักของพวกเขา ตอนนี้นางเอาแต่นั่งเงียบไม่ปริปากพูดแม้แต่คำเดียวน้ำตาที่ไหลอาบแก้มยังคงไหลออกมาอยู่อย่างนั้นไม่มีแม้แต่เสียงสะอื้น เหมือนกับว่าตอนนี้สติของนางได้หลุดลอยออกไปพร้อมกับหัวใจของนางที่ถูกเหยียบย่ำ “เยว่เอ๋อ เรื่องทั้งหมดอาจเป็นเรื่องที่เจ้าเข้าใจผิดเจ้าไม่ลองฟังเขาอธิบายสักหน่อยหรือ”

เสิ่นเยว่ได้ยินเสียงของอวิ๋นชิงเฟิงพูดกับนาง นางก็ได้สติกลับมาทันทีเสิ่นเยว่ก็หันมาสบตากับอวิ๋นชิงเฟิงดวงตากลมโตแดงเรื่อภายในมีแต่ความรวดร้าวอย่างที่คนมองแล้วให้รู้สึกเจ็บปวดไปพร้อมกับนาง

“มีอันใดให้ต้องอธิบาย คนของข้าบอกว่านางอยู่ข้างกายเขาตั้งแต่ที่เขากลับมาที่เมืองชิงโจวแล้วพี่ชิงเฟิงท่านเป็นบุรุษเช่นเดียวกับเขา เมื่อท่านไม่ชอบใครสักคนท่านจะยอมให้นางเข้ามาอยู่ข้างกายท่านหรือ อีกทั้งข้ายังเห็น.....ยังเห็นเขากอดประคองนางทั้งที่ยังเปลือยกายท่อนบนสำหรับข้าแล้วตอนนี้เขาได้แตะต้องสตรีอื่น ข้าไม่ต้องการเขา”

เสิ่นเยว่ตะโกนออกมาด้วยความอัดอั้นตันใจ จากนั้นนางก็กระอักเลือดออกมากองใหญ่และหมดสติไป หลี่เซวียนเห็นดังนั้นเขาจึงรีบสั่งคนให้รีบพานางไปรักษาทันที

เสิ่นเยว่ฟื้นขึ้นมาอีกครั้งในตอนเย็นของวันนั้นความทรงจำทั้งหมดของนางที่หายไปได้กลับคืนมา นางนอนมองขึ้นไปบนเพดานเตียงอยู่นาน เรียบเรียงเรื่องราวทั้งหมด ในหัวคิดเกี่ยวกับเรื่องของนางกับหลี่เซวียนวนซ้ำไปมาน้ำตาก็ไหลไม่หยุด

“หลี่เซวียนเจ้ามีกี่เรื่องที่ปิดบังข้าอยู่กันแน่”

เสิ่นเยว่ไม่นึกว่าการที่นางมาที่ชิงโจวเพื่อที่ต้องการทำให้เขาตกใจกลับเป็นนางเองที่ได้ค้นพบเรื่องสำคัญ หลี่เซวียนคือสหายลึกลับที่นางคุยด้วยเมื่อปีก่อนทั้งเขายังรู้เรื่องทั้งหมดแล้วจึงได้เลิกส่งจดหมายมาหานางและทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเขาเฝ้ามองนางเหมือนตัวตลกและคงแอบหัวเราะเยาะในความโง่เขลาของนางลับหลังแล้วตอนนี้ยังมีสตรีอื่นอยู่ข้างกายอีก ดูท่าแล้วเรื่องที่ตกลงกันเอาไว้คงต้องทำให้เป็นความจริงเร็วขึ้นกว่าเดิม เสิ่นเยว่ลุกขึ้นนั่งเรียกชิงจู๋ให้เข้ามา

“เจ้าไปเอาหมึกกับกระดาษมาให้ข้าหน่อยข้าต้องการเขียนจดหมาย” ชิงจู๋รีบทำตามที่นายหญิงของนางสั่งทันที

หลังจากที่เขียนจดหมายสองฉบับเสร็จแล้วเสิ่นเยว่ก็ให้ชิงจู๋แต่งตัวให้นาง

“เจ้าไปแจ้งให้ท่านพี่ชิงเฟิงทราบว่าข้าต้องการเดินทางไปที่หุบเขาแสงจันทร์พร้อมกับเขา”

 

เสิ่นเยว่สั่งชิงจู๋เสร็จนางจึงหันมาสั่งลี่ลี่กับหมิงเยี่ย

“เจ้าสองคนคอยอยู่ที่นี่จนกว่าจะช่วยเหลือชาวเมืองเรียบร้อยแล้วค่อยตามข้าไปที่หุบเขาแสงจันทร์ เมื่อเขามาที่นี่เจ้าก็ส่งจดหมายนี่ไปให้เขา ถ้าเขาถามว่าข้าไปที่ใดเจ้าก็บอกเขาไปว่าข้ากลับไปแล้ว อย่าได้แพร่งพรายเรื่องที่ข้าตามท่านพี่ชิงเฟิงไปที่หุบเขาแสงจันทร์เป็นอันขาด”

“เจ้าค่ะฮูหยินน้อย”

เสิ่นเยว่ถลึงตาใส่บรรดาสาวใช้ของนาง

“อย่าได้เรียกข้าว่าฮูหยินน้อยอีกข้าหาใช่ภรรยาของเขาอีกต่อไป”

เสิ่นเยว่พูดจบนางก็สะบัดหน้าเดินออกไปจากตรงนั้น เหล่าสาวใช้ของนางต่างตกใจกับคำพูดของนายหญิงของพวกเขา แต่ทุกคนก็ได้แต่ทำตามคำพูดของเสิ่นเยว่เพราะพวกนางรู้ดีว่าคุณหนูน้อยนางนี้เมื่อใดที่โกรธใครขึ้นมานางพยศเสียยิ่งกว่าอะไร

หลังจากที่สั่งพวกสาวใช้เสร็จเสิ่นเยว่ก็เดินออกไปที่ห้องโถงเรือนด้านหน้า ถึงนางจะรู้สึกโมโหหลี่เซวียนแต่เสิ่นเยว่ก็ยังนึกถึงความลำบากที่ชาวเมืองชิงโจวได้รับ นางจะไม่เอาเรื่องที่นางทะเลาะกับหลี่เซวียนมาลงที่พวกเขาเด็ดขาด

เสิ่นเยว่ออกเดินทางจากเมืองชิงโจวไปแล้วถึงห้าวันหลี่เซวียนจึงได้มาตามหานาง

“ฮูหยินน้อยของพวกเจ้าอยู่ที่ไหนเหตุใดนางถึงไม่ออกมาพบข้า”

หลี่เซวียนถามลี่ลี่ที่เขาจำได้เพราะเสิ่นเยว่เคยสั่งให้ลี่ลี่ไปสืบเรื่องของเขา

“คุณหนูกลับไปได้ห้าวันแล้วเจ้าค่ะ”

ผ่านไปตั้งห้าวันแล้วท่านพึ่งจะมาหรือ ลี่ลี่นึกโกรธหลี่เซวียนอยู่ในใจแต่ลี่ลี่ไม่พูดเรื่องที่เกินจำเป็นนางเพียงทำตามที่เสิ่นเยว่สั่งเอาไว้ให้ครบถ้วนเท่านั้น

หลี่เซวียนเมื่อรู้ว่าเสิ่นเยว่กลับไปแล้วเขาก็รู้สึกผิดหวังเป็นอย่างมาก ความจริงหลี่เซวียนได้ดูจดหมายที่เสิ่นเยว่ปาใส่เขาตั้งแต่วันนั้นแล้ว เขาร้อนใจอยากมาอธิบายกับนางแต่เขาไม่สามารถปลีกตัวออกมาในตอนนั้นได้เพราะเรื่องที่ค่ายทหารก็รีบร้อนไม่แพ้กัน

หลี่เซวียนมืดแปดด้านไม่รู้ว่าจะต้องจัดการเรื่องใดก่อน ไม่ว่าจะเรื่องของบ้านเมืองหรือเรื่องของหัวใจ ลี่ลี่เห็นหลี่เซวียนเอาแต่เงียบไม่พูดจานางจึงหยิบซองจดหมายสองซองยื่นให้หลี่เซวียน

“คุณหนูฝากจดหมายสองฉบับไว้ให้ท่านแม่ทัพน้อยเจ้าค่ะ”

ลี่ลี่เมื่อยื่นซองจดหมายให้หลี่เซวียนแล้วนางก็คารวะให้เขาแล้วเดินออกไปทันที ลี่ลี่นึกดูแคลนหลี่เซวียนในใจแม้แต่สรรพนามที่นางใช้เรียกคุณหนูเปลี่ยนไปเขาก็ยังไม่สังเกตเห็นแสดงว่าเขาไม่ได้ใส่ใจคุณหนูเท่าที่ควรไม่แปลกที่คุณหนูจะโกรธมากขนาดนี้