พี่ชายทั้งห้าของนาง

พี่ชายทั้งห้าของเสิ่นเยว่ตอนนี้ได้เดินทางมาที่หุบเขาแสงจันทร์เช่นกันหลังจากที่พวกเขาได้ทราบเรื่องทั้งหมดจากมารดา พี่ชายทั้งห้าของนางก็เอาแต่ก่นด่าหลี่เซวียนไม่หยุด จากนั้นจึงพากันออกเดินทางจากเมืองหลวงไปยังหุบเขาแสงจันทร์ เสิ่นเยว่เมื่อทราบว่าพี่ชายของนางมาที่นี่นางก็รีบวิ่งออกไปพบพวกเขาทันที

 

“พี่ใหญ่ พี่รอง พี่สาม พี่สี่ พี่ห้า พวกท่านมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรข้าคิดถึงพวกท่านเหลือเกิน”

เสิ่นเยว่วิ่งเข้าหาพี่ชายทั้งห้าของนางทั้งน้ำตา ท่าทางออดอ้อนของนางตอนนี้เหมือนตอนเด็กๆ ที่นางชอบทำเป็นประจำ

“เจ้าก้อนน้อยของข้าอยู่ที่นี่สบายดีหรือไม่ พวกพี่ชายมาอยู่เป็นเพื่อนเจ้าแล้ว”

เสิ่นซีซวนเป็นคนพูดก่อน เขายกมือขึ้นลูบผมนุ่มดำขลับของน้องสาวคนเล็กของตนด้วยความเอ็นดู

“ข้าก็มาที่นี่เพราะคิดถึงเจ้าเหมือนกันนะน้องเล็ก”

เสิ่นซีห่าวก็ไม่ยอมแพ้ฝาแฝดของตนเช่นกันรีบเข้าไปประจบประแจงเสิ่นเยว่ทั้งยังเบียดเสิ่นซีซวนให้ออกห่างจากนางด้วย ในเวลาปกติสองคนนี้มักจะเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย แต่พอเป็นเรื่องของเสิ่นเยว่ทั้งสองคนกลับแยกเขี้ยวยิงฟันใส่กันเหมือนคู่อริที่เป็นศัตรูคู่แค้นกันมาหลายภพหลายชาติ

“พอแล้ว!!!!”

เสิ่นเจี้ยนหมิงพี่ใหญ่ของเสิ่นเยว่เป็นคนปรามทั้งสองคนที่ทำท่าจะตีกันอีกแล้ว เสิ่นเยว่หัวเราะจนน้ำตาไหลนางไม่ได้เห็นพี่สี่กับพี่ห้าของนางทะเลาะกันนานแค่ไหนแล้วนะ เมื่อมองดูพี่ชายทั้งห้าคนของนางที่เดินทางไกลนับพันลี้มาที่นี่เพื่อนางแล้วหัวใจที่เจ็บปวดก่อนหน้านี้ของเสิ่นเยว่รู้สึกอบอุ่นขึ้นมาทันที

“ข้าดีใจที่พวกท่านยังคงรักกันดีเหมือนเดิม”

เสิ่นเซีห่าวและเสิ่นซีซวนหันมาหัวเราะแหะๆ ให้กับน้องสาวคนเล็กของตน นี่สิถึงจะเป็นท่าทางของน้องเล็กที่แสนร่าเริงของพวกเขา เจอตัวเจ้านั่นเมื่อไหร่ต้องเอาคืนให้สาสมที่ทำให้ไข่มุกที่แสนล้ำค่าของตระกูลเสิ่นต้องเจ็บปวด

“พวกท่านยังไม่ได้บอกข้าเลยว่าพวกท่านมาอยู่ที่นี่ยังไง”

เสิ่นเยว่หันไปถามเสิ่นเจี้ยนชิงที่ยืนเงียบๆ อยู่ข้างเสิ่นเจี้ยนหมิง

“เราห้าคนคิดถึงน้องเล็กก็เลยมาที่นี่เจ้าลืมแล้วหรือเราห้าคนก็เป็นหลายชายของท่านตาเหมือนกันนะ”

เสิ่นเจี้ยนชิงยกมือลูบผมนุ่มของเสิ่นเยว่อย่างทะนุถนอม พี่ชายอีกสี่คนของเสิ่นเยว่ก็ไม่ยอมแพ้เช่นกันพวกเขาต่างเข้ามาจับแก้มลูบหลังลูบไหล่น้องเล็กที่แสนน่ารักของเขา

เมื่อทั้งหกคนแสดงความรักที่ไม่ได้เจอกันมานานแก่กันเสร็จแล้วพวกเขาก็ตรงไปที่ห้องโถงใหญ่เพื่อคารวะท่านลุงใหญ่ที่รออยู่ด้านใน

ความจริงแล้วทั้งห้าคนมาที่นี่เพื่อคารวะท่านปรมาจารย์อวิ๋นจื่อเฉินทุกปี มีเพียงเสิ่นเยว่เท่านั้นที่ได้มาที่นี่ตั้งแต่ที่นางยังเล็ก แต่เป็นท่านตาของนางที่เดินทางไปที่แคว้นโจวเพื่อไปเยี่ยมนางที่นั่นเท่านั้น

ตระกูลอวิ๋นมีบุตรชายทั้งหมดสี่คนและมีเสิ่นฮูหยินเท่านั้นที่เป็นบุตรี รุ่นต่อมาคือรุ่นของเสิ่นเยว่ก็มีนางเพียงคนเดียวที่เป็นสตรีเช่นกันดังนั้นหุบเขาแสงจันทร์จึงมองว่าทั้งเสิ่นฮูหยินและเสิ่นเยว่เปรียบเสมือนไข่มุกที่ต้องคอยประคองเอาไว้อย่างทะนุถนอม

แต่หลังจากที่เสิ่นฮูหยินแต่งงานให้กับมหาเสนาบดีเสิ่นท่านปรมาจารย์อวิ๋นจื่อเฉินก็เร้นกายในหุบเขาไม่ออกมาโลกภายนอกตำแหน่งเจ้าสำนักก็มอบให้บุตรชายคนโตเป็นผู้รับช่วงต่อแม้แต่วันที่หลานชายทั้งหลายลืมตาดูโลกท่านปรมาจารย์ก็ไม่ได้ออกมาร่วมยินดี จนกระทั่งได้รับแจ้งข่าวจากบุตรสาวเพียงคนเดียวของตนว่านางได้ให้กำเนิดเด็กหญิงตัวน้อยที่แคว้นโจว

ทุกคนจึงได้มีโอกาสพบหน้าท่านปรมาจารย์ที่ไม่ได้พบมาสิบกว่าปีและในทุกปีปรมาจารย์อวิ๋นจื่อเฉินยังออกจากหุบเขาเดินทางไปร่วมงานวันเกิดของเสิ่นเยว่แต่ตอนที่เสิ่นเยว่แต่งงานเสิ่นฮูหยินไม่ได้แจ้งให้บิดาของนางทราบเพราะนางรู้ว่าท่านผู้เฒ่าจะต้องขัดขวางอย่างแน่นอน

หลังจากที่คารวะท่านลุงใหญ่ของพวกเขาแล้วทั้งหมดยังได้คุยกันเรื่องที่หุบเขาม่านหมอกทำหน้าที่เป็นเจ้าภาพในงานประลองยุทธของสิบสำนักใหญ่ในยุทธภพอีกด้วย

ทุกสองปีสิบสำนักใหญ่จะเวียนกันทำหน้าที่เจ้าภาพปีนี้เป็นหน้าที่ของสำนักเลี่ยงหวงแห่งหุบเขาม่านหมอก เสิ่นเยว่นั่งฟังอย่างสนใจนางไม่เคยได้ออกไปไหนไกลจากแคว้นโจวเลยสักครั้ง และนี่เป็นครั้งแรกที่นางได้ฟังเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับยุทธภพ

เสิ่นเยว่มีท่าทางกระสับกระส่ายเมื่อมองพวกท่านลุงใหญ่และเหล่าพี่ชายของนางคุยกัน

“ข้าไปกับพวกท่านด้วยได้หรือไม่”

เสิ่นเยว่ถามออกมาเบาๆ อย่างนึกประหม่าหลังจากที่ออกมาจากห้องโถงใหญ่เพื่อกลับเรือนพักของนาง

“ทำไมจะไม่ได้เล่าน้องเล็กไม่ได้ออกไปเที่ยวข้างนอกบ่อยๆ ครั้งนี้ก็ถือซะว่าออกไปเปิดหูเปิดตา พี่เคยไปที่หุบเขาม่านหมอกเมื่อตอนยังเด็กที่นั่นสวยงามมากทีเดียว พี่มั่นใจว่าเจ้าจะต้องชอบอย่างแน่นอน”

เสิ่นอี้เฉิงพี่สามของนางพูดขึ้นพี่ชายอีกสี่คนพยักหน้าให้เสิ่นเยว่เป็นการยืนยันว่าเรื่องที่เขาพูดเป็นเรื่องจริง

“อีกห้าวันพวกเราจะออกเดินทางไปที่หุบเขาม่านหมอกน้อง เล็กเตรียมตัวให้พร้อมเถอะ ครั้งนี้ไม่มีพวกท่านลุงไปด้วยมีแต่พวกเราพี่น้องหกคนและพี่ชิงเฟิงเท่านั้นที่เป็นตัวแทนของสำนักมังกรผงาด”

เสิ่นเจี้ยนหมิงส่งรอยยิ้มที่แสนอบอุ่นให้เสิ่นเยว่

วันที่ทุกคนต้องออกเดินทางรถม้าสามคันวิ่งออกจากหุบเขาแสงจันทร์ในตอนเช้าตรู่ท่านลุงใหญ่ของเสิ่นเยว่และท่านลุงอีกสามคนที่พึ่งจะกลับมาที่สำนักได้เพียงหนึ่งวันก็ออกมายืนส่งคนทั้งเจ็ดให้ออกเดินทางไปที่หุบเขาม่านหมอก

“พวกเขาจะไหวแน่หรือพี่ใหญ่”

อวิ๋นจื่อชางลุงรองของเสิ่นเยว่ถามอวิ๋นเจี้ยนเจวี๋ยพี่ใหญ่ของตนเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่สำนักมังกรผงาดไม่มีผู้อาวุโสของสำนักเดินทางไปด้วย

“มีอะไรให้น่าหนักใจกันเล่าการประลองนี้ก็จัดขึ้นเพื่อสานสัมพันธ์ของแต่ละสำนักและเพื่อทดสอบฝีมือของศิษย์รุ่นใหม่เท่านั้นเจ้าจงเชื่อใจพวกเขาเถอะชิงเฟิงเองก็ไปด้วย สองปีก่อนเขาได้อันดับที่สองเชียวนะใครหน้าไหนจะกล้ามาดูถูกพวกเขากัน เรื่องต่อจากนี้ต่างหากที่สำคัญข้าหวังว่ามันจะเป็นไปตามแผนที่เราวางเอาไว้เท่านั้น”

เหล่าผู้อาวุโสของสำนักมังกรผงาดยืนส่งรถม้าทั้งสามคันจนลับสายตาจึงเดินกลับเข้าสำนักไปพร้อมกัน

ผ่านไปสามวัน หลี่เซวียนเดินทางมาที่หุบเขาแสงจันทร์เพื่อตามหาเสิ่นเยว่แต่คำตอบที่เขาได้รับคือนางไม่ได้อยู่ที่นี่ เขารู้สึกผิดหวังเป็นอย่างมาก

“นางไม่ได้มาที่นี่จริงๆ ถ้าเจ้าคิดว่าข้าโกหกเจ้าก็เข้าไปตามหานางได้เลยเจ้าสามารถดูได้ทุกที่เจ้าอยากดู”

หลี่เซวียนมีท่าทีคลางแคลงอยู่เล็กน้อย

“เช่นนั้นข้าก็ขอรบกวนเจ้าสำนักมังกรผงาดแล้ว”

หลี่เซวียนไม่เรียกเขาว่าท่านลุงอย่างสนิทสนมอย่างเช่นที่ผ่านมา

อวิ๋นเจี้ยนเจวี๋ยพยักหน้าให้พ่อบ้านที่ทำหน้าที่ดูแลแต่ละเรือนในหุบเขาแสงจันทร์พาหลี่เซวียนเข้าไปดูด้านใน ไม่นานหลี่เซวียนก็กลับมาพร้อมกับพ่อบ้านอีกครั้ง

“นางไม่เคยออกไปจากแคว้นโจวเลยสักครั้งนอกจากที่นี่ข้าก็นึกไม่ออกว่านางจะไปอยู่ที่ใดได้”

หลี่เซวียนถอนหายใจออกมาอย่างจนใจเขาแน่ใจว่านางจะต้องอยู่ที่นี่อย่างแน่นอนและคนของหุบเขาแสงจันทร์จะต้องซ่อนนางเอาไว้แน่ ท่านลุงใหญ่ของเสิ่นเยว่เสนอให้เขาค้นที่นี่นั่นหมายความว่าเขามั่นใจเป็นอย่างมากว่าหลี่เซวียนจะต้องหานางไม่พบ นางจะต้องออกไปจากที่นี่แล้ว หลี่เซวียนนึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้

“แล้วคุณชายอวิ๋นไม่ได้อยู่ที่นี่หรือขอรับ”

หลี่เซวียนมาถึงที่นี่ได้สักพักแล้วแต่เขายังไม่พบอวิ๋นชิงเฟิงเลย เมื่อเดือนก่อนก็ได้ข่าวว่าพี่ชายทั้งห้าของเสิ่นเยว่ออกเดินทางมาที่หุบเขาแสงจันทร์เขาถึงได้ตรงมาที่ทันที เพราะเขามั่นใจว่านางจะต้องอยู่ที่นี่อย่างแน่นอน

“เฟิงเอ๋อออกจากหุบเขาไปหลายวันแล้ว”

อวิ๋นเจี้ยนเจวี๋ยยกชาขึ้นจิบตอบคำถามหลี่เซวียนอย่างสบายๆ เหมือนกำลังคุยเรื่องดินฟ้าอากาศ เขามีท่าทางไม่ตกใจเลยสักนิดเรื่องที่เสิ่นเยว่หายตัวไปต่างจากครั้งก่อนอย่างเห็นได้ชัด

“เช่นนั้นคุณชายอวิ๋นเดินทางไปที่ไหนหรือขอรับ”

หลี่เซวียนถามหยั่งเชิงเจ้าสำนักมังกรผงาดเขาแน่ใจว่าเรื่องนี้จะต้องเกี่ยวของกับอวิ๋นชิงเฟิงแน่เพราะเขาอยู่ที่ชิงโจวก่อนที่เสิ่นเยว่จะหายตัวไป

“เขาไปงานชุมนุมประลองยุทธที่หุบเขาม่านหมอกเจ้าเคยได้ยินหรือไม่”

“ข้าเคยได้ยินมาบ้างขอรับว่าจะมีการจัดงานประลองขึ้นทุกสองปี”

หลี่เซวียนพยักหน้าให้อวิ๋นเจี้ยนเจวี๋ย ไม่ใช่แค่เคยได้ยินเขายังเป็นผู้ชนะอันดับหนึ่งของงานประลองยุทธที่อายุน้อยที่สุดเมื่อสี่ปีก่อน แต่เพราะเขาต้องเข้ารับตำแหน่งแม่ทัพที่แคว้นโจวจึงไม่ได้เข้าร่วมการประลองเมื่อสองปีที่แล้ว