อวิ๋นชิงเฟิง

“ให้ลี่ลี่มาจัดการเรื่องนี้ เรากลับกันเถอะข้าอยากไปดูสักหน่อยว่าสี่คนนั้นจัดการไปถึงไหนแล้ว”

เสิ่นเยว่กลับมาพร้อมกับชิงจู๋เมื่อนางมาถึงเรือนที่นางเช่าเอาไว้ ที่นั่นมีชาวบ้านหลายคนมาสมัครเป็นคนงานให้นาง เสิ่นเยว่รู้ว่าตนเองอาจจะช่วยชาวเมืองเรื่องอื่นไม่ได้แต่เรื่องเงินรับรองว่านางไม่แพ้ใคร

“เป็นยังไงบ้างเรื่องเสบียงอาหาร”

ลี่ลี่กับหมิงเยี่ยเดินมาด้านหน้ารายงานเสิ่นเยว่

“เรียนฮูหยินน้อย ร้านขายข้าวในเมืองชิงโจวถือโอกาสที่เกิดเรื่องหิมะถล่มขึ้นราคาข้าวสารถึงสิบเท่าเจ้าค่ะแต่บ่าวได้จัดการเรื่องทั้งหมดแล้ว”

เสิ่นเยว่พยักหน้าให้ทั้งสองคน

“เจ้าสองคนทำได้ดีมาก ลี่ลี่เจ้าไปที่ที่ทำการของเจ้าเมืองชิงโจวพาคนจากที่นั่นมา ดูว่าเจ้าเมืองชิงโจวจัดพื้นที่ตรงไหนให้เรา เหลิ่งซวงเจ้าพาบุรุษพวกนี้ตามลี่ๆ ไปซุ้มที่ตั้งขึ้นจะต้องเสร็จภายในสองวัน”

ทั้งสองคนคารวะเสิ่นเยว่แล้วพาคนออกไปทันที

“ส่วนพวกเจ้า เริ่มทำอาหารตั้งแต่ตอนนี้เลย”

เสิ่นเยว่สั่งสตรีทั้งสิบคนที่จ้างมา

“หมิงเยี่ยเจ้าไปจ้างหมอในเมืองมาสามคน ซื้อสมุนไพรกลับมาด้วยมากเท่าที่สามารถซื้อมาได้ ถ้าร้านขายสมุนไพรในเมืองมีไม่พอก็ออกไปดูอำเภอที่อยู่ละแวกใกล้เมืองชิงโจว”

เสิ่นเยว่สั่งพวกนางเสร็จก็เดินเข้าห้องไป หยิบพู่กันขีดฆ่าสิ่งที่นางทำเสร็จแล้วในวันนี้

“หลี่เซวียนเมื่อเจ้ากลับมาที่เมืองชิงโจวเจ้าจะต้องแปลกใจแน่ที่ได้เจอข้า”

เสิ่นเยว่ยิ้มกับตนเองอย่างนึกสนุก

ผ่านไปนานกว่าครึ่งเดือนที่เสิ่นเยว่มาที่เมืองชิงโจวแต่นางยังไม่ได้พบกับหลี่เซวียนเลยสักครั้ง ตัวหลี่เซวียนเองก็ยุ่งอยู่กับการช่วยเหลือชาวเมืองชิงโจวที่ประสบภัยหิมะถล่มหลายตำบล ตั้งแต่ออกจากเมืองชิงโจวไปเขายังมิได้กลับมาเลยสักครั้งมีเพียงทหารคนสนิทที่เข้าออกค่ายที่ตั้งอยู่นอกเมือง

เสิ่นเยว่เองก็ยุ่งอยู่กับการช่วยเหลือชาวบ้านที่อพยพเข้ามาในเมืองชิงโจวเพราะหมู่บ้านของพวกเขาถูกหิมะถล่มลงมาจากภูเขาจนไม่สามารถอยู่ได้บ้านเรือนบางหลังเพราะถูกหิมะทับถมเป็นจำนวนมาจนพังลงมา ตอนนี้แม้แต่อาหารพวกเขาก็ต้องหวังพึ่งเจ้าเมืองชิงโจว

มีผู้อพยพหลายพันคนที่หลั่งไหลเข้ามาในเมืองชิงโจวอาหารที่เสิ่นเยว่ให้คนไปกว้านซื้อมาเริ่มที่จะไม่พอแล้ว เสบียงในคลังของเมืองชิงโจวก็เช่นกัน

ในตอนที่เสิ่นเยว่กำลังประสบปัญหาเกวียนนับร้อยคันก็ค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้ามาในเมืองชิงโจว เสิ่นเยว่นึกสงสัยว่าใครกันที่เข้ามาช่วยเหลือในตอนที่นางกำลังลำบาก

“ฮูหยินน้อยท่านดูสิเจ้าคะว่าใครมา”

เสิ่นเยว่หันไปมองบุรุษในชุดคลุมขนจิ้งจอกสีขาวกำลังลงมาจากรถม้า “พี่ชิงเฟิงท่านมาที่นี่ได้อย่างไร”

 

เสิ่นเยว่วิ่งไปหาอวิ๋นชิงเฟิงด้วยความดีใจ

“ข้าได้รับจดหมายจากท่านอาหญิงว่าเจ้ามาที่เมืองชิงโจวเลยคิดว่าเจ้าอาจจะต้องการความช่วยเหลือ”

เสิ่นเยว่หัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี

“ท่านเหมือนพระโพธิสัตว์มาโปรดโดยแท้ ข้ากำลังลำบากเรื่องเสบียงอาหารอยู่พอดี”

อวิ๋นชิงเฟิงลูบหัวเสิ่นเยว่ด้วยความเอ็นดู เสิ่นเยว่สั่งให้คนขนเสบียงไปเก็บในห้องเก็บของที่นางให้คนงานสร้างขึ้น จากนั้นนางก็พาอวิ๋นชิงเฟิงไปพักที่เรือนที่นางเช่าเอาไว้

ผ่านไปอีกห้าวันหลี่เซวียนกลับมาพร้อมกับชาวบ้านบางส่วนที่ไร้ที่อยู่อาศัยและบางคนที่บาดเจ็บ หมอหลวงที่ติดตามมาด้วยห้าคนนั้นไม่สามารถช่วยรักษาชาวเมืองทั้งหมดได้ จึงต้องพาคนที่สามารถเดินทางได้กลับมารักษาตัวที่ค่ายนอกเมือง ตอนนี้หิมะเริ่มตกน้อยลงแล้วการทำงานจึงง่ายขึ้นกว่าเดิม

หลังจากที่หิมะหยุดตกยังคงมีชาวบ้านที่เดือดร้อนเดินทางเข้ามาขอความช่วยเหลือที่เมืองชิงโจวอย่างต่อเนื่อง เสิ่นเยว่ถึงจะรู้ว่าหลี่เซวียน กลับมาที่เมืองชิงโจวแล้วแต่นางก็ยังไม่สามารถปลีกตัวไปหาเขาได้ จนกระทั่งได้รับรายงานเรื่องบางอย่างจากสาวใช้ของนางที่ส่งไปจับตาดูค่ายทหารของหลี่เซวียนเอาไว้

“ฮูหยินน้อยเจ้าคะ ช่วงนี้บุตรสาวเจ้าเมืองชิงโจวไปที่ค่ายนอกเมืองทุกวันตามติดท่านแม่ทัพน้อยไม่ห่าง บ่าวว่าท่านรีบไปที่นั่นจะดีกว่านะเจ้าคะ ทางนี้ให้เป็นหน้าที่ของคนงานที่เราจ้างมา ทั้งตอนนี้ยังมีคนของคุณชายอวิ๋นคอยช่วยอยู่ปล่อยให้พวกเขาทำหน้าที่เถอะเจ้าค่ะ บ่าวเตรียมรถม้าเอาไว้แล้ว”

ลี่ลี่รายงานทุกอย่างที่นางเห็นให้กับเสิ่นเยว่ฟัง

“เช่นนั้นก็ไปเถอะข้าไม่อยู่ด้วยแค่ไม่เท่าไหร่ก็มีดอกท้อเน่ามาเข้ามาพัวพันอีกแล้ว บุตรสาวเจ้าเมืองชิงโจวนี่ก็กระไรเดือนทั้งเดือนไม่เคยพบหน้าพอหลี่เซวียนกลับมาก็มีตัวตนซะอย่างนั้น คนตาบอดก็มองจุดประสงค์ของนางออกว่าต้องการจะทำอะไร”

เสิ่นเยว่บ่นด้วยความหงุดหงิด จากนั้นนางก็ขึ้นรถม้าไปกับสาวใช้ของนาง อวิ๋นชิงเฟิงเห็นเสิ่นเยว่ปลีกตัวออกไปพร้อมกับสาวใช้เขาก็รีบขี่ม้าตามไปทันทีเพราะรู้ดีว่าน้องสาวลูกพี่ลูกน้องคนนี้กำลังจะไปที่ไหน

เมื่อรถม้าของเสิ่นเยว่มาถึงหน้าค่ายทหารนอกเมืองชิงโจว เสิ่นเยว่ลงมาจากรถม้านางสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกขวัญกำลังใจให้ตนเองแล้วเดินเข้าไปที่ค่ายทหารที่กำลังวุ่นวายไม่ต่างจากเพิงที่นางทำขึ้นเพื่อช่วยเหลือชาวเมืองชิงโจวเท่าใดนัก ทั้งคนที่บาดเจ็บและคนที่ไร้บ้านที่หลี่ เซวียนพากลับมาต่างก็มีมากมาย คนกลุ่มนี้เป็นกลุ่มคนที่ไม่สามารถเดินทางมาที่เมืองชิงโจวด้วยตนเองเพราะได้รับบาดเจ็บมองดูแล้วช่างน่าสงสารนัก

“เขาอยู่ที่ใด”

เสิ่นเยว่ละสายตาจากภาพที่อยู่ตรงหน้าแล้วหันไปถามลี่ลี่ สาวใช้ของนางไม่รอช้ารีบเดินนำเสิ่นเยว่ตรงไปที่พักของหลี่เซวียนทันที

ตอนนี้เป็นช่วงพักกลางวันหลี่เซวียนจึงน่าจะพักอยู่ที่กระโจมของเขา เสิ่นเยว่เดินไปถึงที่หน้ากระโจมของหลี่เซวียนพบนายทหารยืนเฝ้าอยู่ด้านหน้าหนึ่งคน นายทหารคนนั้นจำเสิ่นเยว่ที่ไปส่งอาหารให้หลี่เซวียนเมื่อตอนที่อยู่เมืองหลวงได้ เขาสะดุ้งตกใจจนตัวโยนเสิ่นเยว่สังเกตเห็นท่าทางของเขาแล้วแต่นางก็ไม่ได้พูดอะไรนางยกนิ้วชี้ขึ้นเป็นสัญญาณให้เขาปิดปากไม่ต้องส่งเสียงใดๆ ออกมา นายทหารคนนั้นได้แต่พยักหน้ารับนึกไว้อาลัยให้แก่ท่านแม่ทัพของตน

เสิ่นเยว่ค่อยๆ แง้มผ้าที่ใช้ปิดประตูกระโจมออกอย่างเบามือ นางกะว่าจะทำให้หลี่เซวียนแปลกใจ แต่ภาพที่นางเห็นภายในกระโจมคือหลี่ เซวียนที่เปลือยท่อนบนกำลังโอบกอดสตรีอื่นอยู่ในอ้อมแขนท่าทางดูหมิ่นเหม่ยิ่งนัก เสียงเปิดประตูทำให้ทั้งสองคนผละจากกันและหันมามองทันที

“โอ้ว....ข้านึกกว่าท่านแม่ทัพน้อยได้รับราชโองการจากฝ่าบาทให้มาช่วยเหลือชาวเมืองชิงโจวที่กำลังประสบภัยพิบัติจากหิมะถล่มซะอีกทั้งที่ด้านนอกกำลังวุ่นวายเพียงนั้นแต่ไม่นึกว่าท่านจะมีเวลาว่างมาทำเรื่องส่วนตัวเช่นนี้ สงสัยว่าข้าจะเข้าขัดจังหวะพวกเจ้าซะแล้ว”

เสิ่นเยว่ที่เห็นพวกเขากำลังกอดกันแทบจะควบคุมอารมณ์ของตนเองเอาไว้ไม่อยู่

“ความจริงข้ามีเรื่องสำคัญต้องคุยกับท่านดูท่าทางแล้วคงไม่จำเป็น”

เสิ่นเยว่หยิบซองจดหมายที่นางพกติดตัวเอาไว้ตลอดเพราะนางคิดว่าเมื่อได้พบหลี่เซวียนนางจะได้เอามันออกมาถามเขาถึงเรื่องที่ทั้งสองคนเขียนติดต่อกันเมื่อปีก่อน นางปาซองจดหมายใส่หลี่เซวียนที่ตอนนี้ชะงักค้างเพราะตกใจที่เห็นเสิ่นเยว่อยู่ที่นี่

เสิ่นเยว่ไม่สนใจว่าคนทั้งสองจะทำอะไรกันนางสะบัดหน้าเดินออกมาจากกระโจมทันที อวิ๋นชิงเฟิงที่ยืนรออยู่ด้านนอกได้ยินทุกคำพูดที่เสิ่นเยว่พูดกับหลี่เซวียน ความจริงเรื่องนี้เขาไม่อยากเข้าไปยุ่งนักเพราะเป็นเรื่องของสามีภรรยา แต่เสิ่นเยว่เป็นน้องสาวของเขาจะปล่อยให้คนอื่นมารังแกนางได้อย่างไร

“เยว่เอ๋อ....”