ข้าต้องหานางให้พบ

หลี่เซวียนไม่แม้แต่จะปรายตามองนาง เขากลับขึ้นไปบนหลังม้าและทิ้งคำพูดไว้เพียงประโยคเดียว

“เจ้าไม่คู่ควร”

จากนั้นเขาก็ควบม้าออกไปทันทีไม่สนใจว่าเจ้าเมืองชิงโจวและบุตรสาวจะรู้สึกอับอายต่อชาวเมืองที่มายืนรอส่งกองทัพเช่นไร หลี่เซวียนได้เรียนรู้แล้วว่าถ้าหากเขาไม่แสดงท่าทีที่ชัดเจนออกไปสุดท้ายแล้วจะกลายเป็นเขาเองที่ต้องมาแก้ไขความเข้าใจผิดทีหลังทั้งยังทำให้สตรีที่เขารักต้องเสียใจ

หลี่เซวียนเร่งทหารให้รีบเดินทางอย่างร้อนใจ ถ้าหากว่าไป๋ชิงรุ่ยมากับเขาด้วยป่านนี้เขาก็คงมีคนที่สามารถให้ปรึกษาแก่เขาได้ น่าเสียดายที่ไป๋ชิงรุ่ยได้รับภารกิจอื่นเสียก่อน ตอนนี้มีเพียงจงหลางที่ติดตามอยู่ข้างกายเขา หลี่เซียนไม่รู้ว่างจงหลางจะสามารถให้คำปรึกษากับเขาได้หรือไม่

หลี่เซวียนถอนหายใจออกมาหนักๆ

“ข้าจะต้องทำอย่างไรเมื่อกลับไปที่เมืองหลวง ข้าไม่อยากให้นางโกรธเคืองข้าเช่นนี้เลย”

หลี่เซวียนพูดกับจงหลางหลังจากที่ทั้งสองขี่ม้าเดินเคียงกัน

“คุณชายขอรับ ข้าเองก็ไม่เคยมีความรักเช่นกันแต่ถ้าหากมองในมุมของข้านะขอรับ ข้าคิดว่าความรักนั้นมีเพียงความจริงใจเท่านั้นที่จะสามารถแก้ไขเรื่องทุกอย่างได้ ข้าขอบังอาจแนะนำท่านสักเล็กน้อยนะขอรับ พูดความจริงทั้งหมดให้ฮูหยินน้อยฟังและรอคำตอบของนางว่านางจะยอมเชื่อใจท่านอีกครั้งหรือไม่”

หลี่เซวียนนิ่งเงียบคิดตามที่จงหลางพูด

“แล้วถ้าหากนางไม่ยินยอมที่จะคืนดีกับข้าเล่า”

หลี่เซวียนครียดขึ้นมาทันทีเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่ทำให้นางเข้าใจผิดในวันนั้น

“เช่นนั้นท่านก็ต้องตามตื๊อนางและพิสูจน์ให้นางเห็นว่าท่านจริงใจกับนางและมีนางแต่เพียงผู้เดียว”

“แล้วถ้ามันยังไม่ได้ผลเล่า”

จงหลางก็รู้สึกจนใจกับคุณชายของเขาเหมือนกัน คุณชายเห็นจงหลางผู้นี้เป็นที่ปรึกษาที่เชี่ยวชาญด้านความรักไปแล้วหรือ ท่านควรถามเรื่องนี้กับคุณชายไป๋นะขอรับ จงหลางนึกอย่างรำคาญคุณชายของตนที่ตกหลุมรักฮูหยินน้อยจนโงหัวไม่ขึ้น

“เช่นนั้นก็ต้องเจ็บตัวให้นางเห็นเท่านั้นขอรับถ้าฮูหยินน้อยรักคุณชายจริงนางจะต้องสงสารและเห็นใจอย่างแน่นอน แต่ถ้าไม่เป็นเช่นนั้น.....”

นางก็จะปล่อยให้ท่านตายทั้งอย่างนั้น จงหลางต่อคำพูดสุดท้ายในใจไม่กล้าพูดออกมา

“ใช่แล้วถ้านางรักข้าเมื่อนางเห็นข้าบาดเจ็บนางจะต้องเห็นใจและยอมคืนดีกับข้าอย่างแน่นอน”

หลี่เซวียนนึกแผนที่จะใช้ขอคืนดีกับเสิ่นเยว่อย่างอารมณ์ดี จงหลางได้แต่ส่ายหัวให้กับนายน้อยของตนที่อารมณ์เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาจนเขาตามแทบไม่ทัน

กองทัพที่ถูกส่งไปช่วยเหลือชาวเมืองชิงโจวได้เดินทางมาถึงเมืองหลวงแล้วหลี่เซวียนรีบขี่ม้าเข้าวังหลวงเพื่อรายงานเรื่องทั้งหมดและส่งเอกสารรายงานให้แก่ฮ่องเต้ได้ทอดพระเนตร ท่าทางรีบร้อนของเขาทำให้พระองค์นึกอยากแกล้งขึ้นมา

“ข้าไม่ได้พบเจ้าตั้งนานเจ้าอยู่คุยกับข้าสักครู่สินี่ก็ใกล้ถึงเวลาอาหารเที่ยงแล้วเช่นนั้นก็ทานที่นี่กับข้าเถอะ”

“พ่ะย่ะค่ะ”

หลี่เซวียนมีท่าทางหงุดหงิดทันทีแต่เขาก็ไม่สามารถทำสิ่งใดได้เพราะนี่เป็นคำสั่งของฮ่องเต้ ตลอดเวลาที่อยู่ในวังหลวงหลี่เซวียนมีท่าทางกระสับกระส่ายจนคนรอบข้างมองออกอย่างเห็นได้ชัด

เมื่อฮ่องเต้เห็นว่าตนเองได้แกล้งบุตรชายของศิษย์น้องจอมหัวแข็งคนนั้นแล้วเขาก็รู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมาทันที นึกถึงตอนที่ยังฝึกอยู่ที่สำนักมังกรผงาดด้วยกันเจ้าคนที่ชอบทำอะไรตามใจตนเองจนกระทั่งแต่งงานสุดท้ายก็ตกยู่ใต้อาณัติเมีย เห็นแล้วก็รู้สึกอยากแกล้งบุตรชายของเขาสักหลายๆ ทีแต่วันนี้เขาจะปล่อยเจ้าเด็กนี่ไปก่อน

เมื่อหลี่เซวียนถูกปล่อยตัวออกมาแล้ว ฮ่องเต้ก็หัวเราะไล่หลังเขาไปอย่างอารมณ์ดี เมื่อออกจากวังหลวงหลี่เซวียนก็ขี่ม้าตรงไปที่จวนมหาเสนาบดีเสิ่นทันทีเพราะเขารู้ว่านางจะต้องอยู่ที่จวนตระกูลเสิ่นแน่ๆ หลังจากที่นางโกรธเขาจนกระทั่งทิ้งใบหย่าเอาไว้เช่นนี้

“ข้ามาพบคุณหนูของเจ้า”

หลี่เซวียนลงจากหลังม้าแล้วแจ้งองครักษ์ที่เฝ้าอยู่ที่หน้าประตูใหญ่ องครักษ์มองหลี่เซวียนอย่างประหลาดใจหลังจากคารวะท่านเขยแล้วเขาก็ตอบคำถามแปลกประหลาดที่ท่านเขยคนนี้ถามออกมา

“ท่านเขยคงเข้าใจผิดไปกระมังขอรับคุณหนูไม่ได้มาที่นี่หลายเดือนแล้วข้าได้ยินมาว่าคุณหนูตามท่านไปที่ชิงโจวมิใช่หรือ”

หลี่เซวียนมององครักษ์คนนั้นไม่มีท่าทีเหมือนคนที่กำลังโกหกเลย ถ้านางไม่อยู่ที่นี่แล้วนางจะหายไปไหนได้

“เช่นนั้นข้าอยากพบท่านแม่ยาย”

องครักษ์รีบเข้าไปแจ้งให้เสิ่นฮูหยินทราบ จากนั้นไม่นานพ่อบ้านก็ออกมาเชิญหลี่เซวียนไปที่ห้องโถงรับแขกทันที

เมื่อหลี่เซวียนไปถึงเขาก็ทำท่าคารวะเต็มพิธีการกับแม่ยายของตนจากนั้นจึงนั่งลง

“ข้าได้ยินว่าเจ้าพึ่งจะกลับมาถึงมิใช่หรือเหตุใดรีบร้อนมาที่นี่เล่าหรือว่าบุตรสาวคนนั้นของข้าได้สร้างเรื่องให้เจ้าหนักใจอีกแล้วอย่างนั้นหรือ”

เสิ่นฮูหยินไม่มีท่าทางแปลกใจเลยเมื่อเห็นหลี่เซวียนมาที่นี่ นางได้รับสารจากองครักษ์ที่นางส่งไปดูแลเสิ่นเยว่แล้ว และเรื่องที่เสิ่นเยว่ทะเลาะกับหลี่เซวียนนางก็รู้ทั้งหมด ความเคลื่อนไหวของทั้งสองคนต่างอยู่ในสายตาของนาง

“นางไม่ได้อยู่ที่นี่ข้าเองก็ไม่รู้ว่านางอยู่ที่ใดเจ้าต้องใช้ความสามารถของเจ้าเพื่อตามหานาง เรื่องที่พวกเจ้าทั้งสองคนเป็นคนก่อพวกเจ้าก็ต้องแก้ไขด้วยตนเอง”

หลี่เซวียนมองเสิ่นฮูหยินอย่างแปลกใจเหมือนกับว่าแม่ยายของเขารู้เรื่องทั้งหมดแล้ว

“ถ้าเยว่เอ๋อไม่ได้อยู่ที่นี่เช่นนั้นข้าก็ต้องขอตัวก่อนวันหลังข้าจะมาเยี่ยมท่านแม่ยายกับท่านพอตาใหม่ขอรับ”

หลี่เซวียนประสานมือคารวะแล้วรีบร้อนออกไปทันที

“ส่งจดหมายไปบอกพี่ชายของข้าว่าให้ซ่อนเยว่เอ่อเอาไว้สักพัก ให้ข้าได้ดูหน่อยว่าลูกเขยคนนี้ของข้านั้นมีความสามารถเช่นไร เรื่องนี้อย่าให้เยว่เอ่อรู้กำชับสาวใช้ของนางให้ดี”

สิ้นคำสั่งของเสิ่นฮูหยิน สายลมก็วูบผ่านไปไม่เหลือแม้เพียงเงา หลี่เซวียนกลับมาที่เรือนของตนหลังจากที่ไปคารวะท่านพ่อท่านแม่ของเขาแล้ว ทั้งสองไม่ได้ถามหาลูกสะใภ้ที่หายออกไปจากจวนเมื่อหลายเดือนก่อน เรื่องที่ชิงโจวเสิ่นฮูหยินได้แจ้งให้พวกเขาได้รู้แล้ว พวกเขาทำได้เพียงมองอยู่ห่างๆ เท่านั้นปล่อยเรื่องทั้งหมดให้เป็นการตัดสินใจของบุตรชาย

หลี่เซวียนหลังจากอาบน้ำชำระกายเสร็จแล้วเขาก็ล้มตัวลงบนเตียงที่ทั้งสองเคยนอนร่มกัน ถึงแม้ความสัมพันธ์ของทั้งสองจะยังไม่ถึงขั้นลึกซึ้งแต่นางกับเขาก็ถือว่าได้ก้าวข้ามเส้นแบ่งที่ขีดเอาไว้ก่อนที่ทั้งสองจะแต่งงานกัน

“เยว่เอ๋อเจ้าอยู่ที่ไหนกันแน่ เหตุใดถึงได้หนีไปและโกรธข้ามากมายเพียงนั้น”

หลี่เซวียนสูดดมกลิ่นหอมที่ยังหลงเหลือเอาไว้ในห้องและบนที่นอนทั้งที่นางไม่ได้อยู่ที่นี่มานานหลายเดือน ภาพความทรงจำที่นางกับเขาทำร่วมกันต่างผุดขึ้นมาในหัว ข้าคิดถึงเจ้าเหลือเกินเยว่เอ๋อของข้า หลี่เซวียนหลับไปทั้งที่ยังกอดหมอนของนางเอาไว้เช่นนั้นจนถึงเช้า

วันต่อมาหลี่เซวียนได้แจ้งให้บิดามารดาของเขาทราบว่าเขาจะออกไปตามหาเสิ่นเยว่ทั้งยังยื่นหนังสือขอลาพักกับฝ่าบาทไปแล้วถึงแม้ฮ่องเต้จะไม่อนุมัติเขาก็ยื่นคำขาดว่าจะขอลาออก ทำให้ชายวัยกลางคนที่ชอบกลั่นแกล้งหลี่เซวียนถึงกับมีน้ำโหไล่ตะเพิดเขาออกจากห้องทรงงาน และยังพูดทิ้งท้ายก่อนที่หลี่เซวียนจะออกจากห้องไปว่า

“ห้ามโผล่หัวกลับมาถ้ายังหานางไม่พบ”

“กระหม่อมจะต้องพานางกลับมาให้ได้พ่ะย่ะค่ะ”

ฮ่องเต้ถอนหายใจออกมาแรงๆ

“ลูกชายเจ้านั่นก็วุ่นวายไม่แพ้บิดาตอนที่ยังหนุ่ม เชื้อไม่ทิ้งแถวจริงๆ”

ฮ่องเต้บ่นกับฉีกงกงที่คอยรับใช้อยู่ข้างกายจากนั้นก็หันไปสนใจงานที่กองแทบจะสูงท่วมหัวอยู่ตรงหน้า