บททั้งหมดของ สายลมรักเมขลา: บทที่ 91 - บทที่ 100

เธอใช้กำปั้นเล็ก ๆ ทุบไปที่กลางอกซ้ำๆ เหมือนคนกำลังจะขาดใจ “ทำไมฉันเจ็บตรงนี้... มันจุกจนหายใจไม่ออกเลย... ฉันเป็นอะไรไม่รู้ ทำไม ทำไม ฉัน... ฉันถึงร้องไห้แบบนี้... ฉันเจ็บตรงนี้”เสียงร้องไห้โฮของเมขลาดังก้องไปทั่วไร่ส้ม มันเป็นเสียงร้องที่มาจากก้นบึ้งของหัวใจที่แตกสลาย สมองที่จำเรื่องราวไม่ได้...

เมขลาต้องชะงักงัน เมื่อผู้ที่เดินตามหลังวายุออกมาจากเรือนไม้ คือหญิงสาวสวยที่มีใบหน้าละไมคล้ายกับเธออย่างน่าประหลาด ทั้งรูปร่าง ส่วนสูง แม้กระทั่งทรงผม... ราวกับเป็นเงาสะท้อนของตัวเธอเอง ภาพตรงหน้าทำให้น้ำตาร้อนผ่าวเอ่อคลอเบ้า“คุณวายุคะ ถ้าอย่างนั้นวันนี้ไม่สะดวก ฉันขอตัวก่อนนะคะ” หญิงสาวคนนั้นกล่า

ภายในเรือนไม้หลังใหม่ที่เงียบสงัด...ร่างเล็กของเมขลาที่นอนอยู่บนแคร่ไม้เริ่มสั่นเทา เหงื่อกาฬซึมตามไรผม ดวงตาภายใต้เปลือกตาที่ปิดสนิทกลอกไปมาอย่างสับสน ในห้วงแห่งภวังค์ ภาพเหตุการณ์ร้ายแรงที่เคยเกิดขึ้น ณ หน้าผาน้ำตกแห่งนั้นกำลังย้อนกลับมาจู่โจมเธออีกครั้ง!มันเป็นภาพวูบวาบราวกับฟิล์มเก่าที่ขาดวิ่น

หลายวันต่อมา...แสงแดดอ่อนๆ ยามสายส่องผ่านช่องหน้าต่างเรือนไม้ กลิ่นหอมของดอกไม้ป่าโชยมาตามลม ผสมกับกลิ่นดินและพืชผักสีเขียวขจีที่วายุตั้งใจปลูกไว้รอบบ้าน บรรยากาศเงียบสงบจนได้ยินเสียงหัวใจของคนสองคนที่นั่งอิงแอบกันอยู่“พี่วาตัดสินใจดีแล้วเหรอคะ เรื่องที่จะลาออก?” เมขลาเอ่ยถามขณะเอนซบไหล่หนา“ครับ.

“หึ... สู้ไหวไหมคะพี่วา?” เธอหัวเราะในลำคออย่างผู้ชนะ“แกล้งพี่เหรอเมขลา! งั้นพี่ไม่ปราณีแล้วนะ!”เขาจัดการจับเรียวขาคู่สวยให้ฉีกอ้าออกกว้าง ก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปซุกไซ้กลางกายสาว ลิ้นสากระรัวบดเบียดไปที่จุดอ่อนไหว กระดกลิ้นรัวถี่เข้าใส่ร่องรักที่แสนคับแคบอย่างบ้าคลั่ง“อ๊ะ! อร๊ายยย... พี่วา!”มือเล็ก