บททั้งหมดของ สายลมรักเมขลา: บทที่ 81 - บทที่ 90

ความกลัวแล่นเข้ามาจุกที่ลำคอ ภาพเสี่ยวป้อร้องไห้ลอยวนอยู่ในหัว เมขลากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ “...ป... เปล่าค่ะ... ไม่มีอะไร”ริสาส่ายหน้าขำๆ “อะไรของแกยัยเมย์” แล้วเดินฮัมเพลงจากไปอย่างอารมณ์ดีเมขลายืนโดดเดี่ยวอยู่ชายป่า สายตามองสลับระหว่างบ้านพักที่มีพี่ชายของเธอ... กับผืนป่าทึบที่ซ่อนความลับอั

จารวีและริสาที่ยืนฟังอยู่ใกล้ๆ ถึงกับสะดุ้งเมื่อเมฆินทร์เปิดสปีคเกอร์โฟน ริสารีบแทรกขึ้นทันทีด้วยความมั่นใจ“แต่นั่นมันมือถือยัยเมย์จริงๆ นะคะริสาจำได้!”“อะไรนะ! ริสาพูดว่าอะไรนะ!” วายุถามกลับเสียงหลงด้วยความตกใจ“ก็ริสาบอกว่าโทรศัพท์ที่ยัยเมย์ใช้ ที่ริสาเห็นเมื่อกี้นี้... มันคือเครื่องของนางนั่นแห

เบียร์ชะงักมองเพื่อนรักสองคนที่บุกมาถึงหน้าผาอย่างไม่คาดฝัน เมขลาที่ถูกปล่อยร่วงลงพื้นรีบคว้าตัวเสี่ยวป้อมากอดไว้แน่น น้ำตาแห่งความโล่งอกไหลอาบแก้มเมื่อเห็นสองคนที่เธอโหยหา“พี่วา... พี่เมฆ!”แต่สถานการณ์ยังไม่จบ เบียร์อาศัยจังหวะชุลมุนคว้าตัวเมขลาขึ้นมาล็อคคออีกครั้ง แล้วถอยรั้งไปที่ริมหน้าผาน้ำตกท

1สัปดาห์ต่อมากลิ่นยาฆ่าเชื้อและเสียงเครื่องวัดสัญญาณชีพดังประสานกันเป็นจังหวะสม่ำเสมอภายในห้องพักฟื้นพิเศษของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังในเชียงใหม่ ร่างบางของเมขลานอนนิ่งสนิทอยู่บนเตียงสีขาวสะอาด ใบหน้าที่เคยสดใสบัดนี้ซีดเซียวราวกับกระดาษหนึ่งสัปดาห์เต็มที่เธอหลับใหลไปในโลกแห่งความมืดมิด...“คุณหมอครับ

การตื่นขึ้นของเมขลานำมาซึ่งความโล่งอก แต่กลับแฝงไปด้วยความอึดอัดใจ ทุกคนเลือกที่จะ "ตามน้ำ" ไปกับความทรงจำที่บิดเบี้ยวของเธอ ไม่มีใครกล้าซักไซ้หรือยัดเยียดความจริงในช่วงความทรงจำที่ขาดหายไป เพราะเกรงจะกระทบกระเทือนสติที่ยังเปราะบาง เมขลาจึงยังปักใจเชื่อว่าเหตุการณ์ร้ายแรงที่สุดคือตอนที่เธอถูกทำร้ายใ