All Chapters of เมียคุณภามว์: Chapter 191 - Chapter 200

205 Chapters

1 มีสิทธิ์

1มีสิทธิ์พริมโรสใช้เวลาจัดการธุระส่วนตัวอยู่ในห้องน้ำนานพอสมควร เมื่อออกมาก็เห็นว่าเตียงนอนที่เคยยับเยินบัดนี้กลับเข้าที่เข้าทางเรียบร้อยแล้ว เธอจึงเดินออกมาข้างนอกเพื่อตามหาเจ้าของห้องและเมื่อเดินมาถึงในครัว สิ่งที่เธอเห็นก็ทำเอารู้สึกประหลาดใจไม่น้อย เพราะภาพเบื้องหน้าของเธอตอนนี้คือผู้บริหารโรงแรมระดับสูงอย่างอัสนี กำลังยืนขะมักเขม้นทำอาหารอยู่หน้าเตาไฟฟ้า โดยสวมเพียงกางเกงผ้ายืดสีขาวตัวเดียว โชว์กล้ามท้องกับแผ่นหลังหนัดแน่นกำยำที่มีรอยเล็บของเธอฝากประดับไว้เป็นทางยาวแต่พริมโรสไม่ได้ตามหาเขาเพื่อมายืนชื่นชมคุณสมบัติกับความหล่อเหล่าของเขาสักหน่อย“เมื่อไหร่ลูกน้องของคุณอัสนีจะมาคะ พริมอยากกลับแล้ว”หญิงสาวเอ่ยขึ้นหลังเผลอมองพ่อครัวจำเป็นอยู่พักใหญ่ แล้วตัดสินใจนั่งลงตรงหน้าโต๊ะกินข้าวอย่างกระมิดกระเมี้ยน เนื่องจากรู้สึกหวิวหวามช่วงล่างแปลก ๆ เพราะตอนนี้เธอสวมเพียงเสื้อเชิ้ตของเจ้าของห้องอยู่แค่ตัวเดียว ในขณะที่ด้านในไม่มีอะไรเลย“ทานข้าวก่อนสิครับ” อัสนีไม่ตอบรับคำขอ เขาวางข้าวผัดกุ้งกลิ่นหอมฟุ้งถึงสองจานลงตรงหน้าของพริมโรส “ผมใส่ใจลงไปด้วยนะ” แล้วหันไปเปิดตู้เย็นรินน้ำใส่แก้วมา
Read more

1/2

อัสนีทำเรื่องให้พริมโรสต้องแปลกใจอีกแล้วเมื่อเขาอาสาขับรถมาส่งเธอที่อะพาร์ตเมนต์ แต่กลับไม่หันมาถามทางจากเจ้าของห้องอย่างเธอสักคำ กระทั่งมาถึงจุดหมายในที่สุด“คุณรู้ที่อยู่ของพริมได้อย่างไงคะ”“ไม่เห็นยากนี่ ในประวัติพนักงานก็บอกไว้”“...” ถึงเขาจะบอกแบบนั้น พริมโรสก็อดแปลกใจไม่ได้อยู่ดี ทว่าเธอเหน็ดเหนื่อยเกินกว่าจะต่อความยาวสาวความยืดกับเขา “ขอบคุณนะคะที่ช่วยพริม แล้วก็ขอโทษด้วยที่ทำให้คุณวุ่นวาย” เธอจึงรีบตัดบทแล้วก้าวลงจากรถไปทันทีอย่างไม่คิดเหลียวกลับมาแลทางด้านอัสนีที่ยังไม่เคลื่อนตัวรถออกไปไหนเขาได้แต่เฝ้ามองตามแผ่นหลังบอบบางจนสุดสายตา และอดใจรอให้ไฟในห้องบนอะพาร์ตเมนต์ชั้นสองที่อยู่ริมขวาสุดเปิดสว่างครบทุกดวงก่อน ถึงได้เคลื่อนรถไปยังจุดหมายอีกที่ด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้มอัสนีไม่จำเป็นต้องรีบร้อน เพราะอย่างไรพริมโรสก็หนีเขาไม่พ้นอยู่ดี ยิ่งเธอเป็นเพื่อนสนิทของน้องสะใภ้เขา การที่ทั้งคู่จะโคจรมาพบกันย่อมไม่ใช่เรื่องยากและที่สำคัญ เธอก็ ‘ตกเป็นของเขา’ แล้วด้วยที่เหลือก็แค่รอเวลา รอให้แม่ดอกพริมโรสของเขาเปิดใจใช้เวลาไม่นานรถหรูสัญชาติยุโรปก็เลี้ยวเข้ามาจอดในรั้วบ้าน ‘โชติธนกิจ’“
Read more

2 หมายมั่น

2หมายมั่นหลังจบมื้อค่ำกับครอบครัว อัสนีก็หาโอกาสเข้าหาน้องสะใภ้อย่างเพียงฟ้าตามลำพังเพื่อหวังสอบถามข้อมูลของใครบางคน ครั้นพอมองเห็นจังหวะเขาก็รีบตามน้องสะใภ้เข้าครัวไปทันที“มาเติมขนมให้เจ้าตัวแสบเหรอครับน้องเพียง”“ค่ะ กินไปตั้งสองถ้วยแล้วแต่ยังบ่นว่าไม่อิ่ม เพียงก็เลยมาเติมให้ค่ะ” คุณแม่ลูกหนึ่งพูดไปยิ้มไป ยามนึกถึงใบหน้าของลูกชายที่กินขนมทับทิมกรอบไม่รู้จักอิ่มสักที “ว่าแต่... คุณอัสจะรับทับทิมกรอบเพิ่มไหมคะ เพียงจะได้ตักไปเผื่อ”“ไม่ดีกว่าครับ แค่นี้ก็อิ่มแปล้ไปถึงพรุ่งนี้แล้ว”อัสนียกมือขึ้นลูบหน้าท้องของตัวเองที่ยังตึงจากมื้อค่ำ พลางขบคิดว่าคืนนี้สงสัยคงต้องพึ่งยาช่วยย่อยสักหน่อย“งั้นลุงอัสก็สู้เจ้าตัวแสบไม่ได้สิคะ ถ้วยนี้ถ้วยที่สามเข้าไปแล้ว”“เรื่องขนมพี่ยอมแพ้หลานจริง ๆ ครับ ไม่ขอสู้เลย”ทั้งคู่หลุดหัวเราะพร้อมกันเบา ๆ เมื่อนินทาถึงมนุษย์ตัวจิ๋วที่แสบที่สุดในบ้าน แถมทุกคนยังพูดตรงกันว่าถอดแบบมาจากผู้เป็นพ่ออย่างอาทิตย์แป๊ะ ๆ ไม่ว่าจะรูปร่างหน้าตา หรือนิสัยเจ้าเล่ห์เพทุบาย ราวกับเคาะออกมาจากพิมพ์เดียวกัน“คุณอัสต้องการอะไรในครัวหรือเปล่าคะ เพียงจะได้ช่วยหา”เพียงฟ้าเปรยขึ้น
Read more

2/2

“ยิ้มอะไรมิทราบคะ”“ผมยิ้มก็ผิดเหรอ?” อัสนียื่นหน้าเข้าไปใกล้คนถาม ทั้งยังแสร้งทำตาใสซื่อราวกับเด็กชายอายุสิบห้าที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะและไม่รู้เรื่องราวในสิ่งที่ตนกำลังแสดงออกแต่ขอโทษทีค่ะ! อีพริมโรสไม่ได้โง่เนอะ ที่จะดูไม่ออกว่าตอนนี้เสือมันกำลังซ้อนเล็บอยู่“งั้นเชิญคุณอัสนียืนยิ้มตามสบายเลยค่ะ พริมขอตัวไปเข้างานก่อน”“เดี๋ยวสิครับ จะรีบไปไหน ยังเหลือเวลาอีกตั้งหลายนาทีถึงจะเข้างาน”ทว่าคนมากเล่ห์ไม่ยอมปล่อยพริมโรสไปง่าย ๆ เขาถือวิสาสะตามมารั้งแขนเธอเอาไว้ จนพริมโรสต้องรีบสะบัดออกแล้วถอยกรู ด้วยกลัวว่าจะมีคนอื่นหรือพนักในโรงแรมมาเห็นเข้ามันจะดูไม่ดีไม่งาม แล้วอีกอย่างเธอไม่อยากให้ปัญหาตามมาทีหลัง“คุณอัสนี! อย่ามาทำรุ่มร่ามกับพริมที่นี่นะคะ”“แสดงว่าที่อื่นทำได้เหรอ”“ไม่ได้! ไม่ว่าที่ไหน ๆ ก็ทำไม่ได้ทั้งนั้นค่ะ”พริมโรสถึงกับปวดหัวจี๊ด... ภายใต้ใบหน้าหล่อเหลาที่แสนเรียบนิ่งนั่นซ้อนเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวไว้มากเหลือเกิน ดูเอาเถอะ! เจอหน้ากันไม่ถึงห้านาทีเขาทำเธอเป็นประสาทขนาดนี้ได้ยังไง“ถ้างั้นคุยเฉย ๆ ได้ใช่ไหม?” อัสนีหยุดคิดนิดหนึ่งก่อนจะพูดต่อ “ในฐานะเจ้านายกับลูกน้องก็ได้”“ค่ะเจ
Read more

3 ไม่เหมาะสม

3ไม่เหมาะสม“เฮ้ออออ... อยากกลับไปอาบน้ำนอนแล้วเนี่ย”ร่างเล็กถอนลมหายใจเฮือกใหญ่ เมื่อรถเมล์คันที่วิ่งผ่านไปไม่ใช่สายที่ตนเองกำลังเฝ้ารอ ก่อนจะชะเง้อคอมองหาคันถัดไปอย่างมีความหวังเหมือนกับเพื่อนร่วมทางคนอื่น ๆพริมโรสยอมรับตามตรงว่าเหน็ดเหนื่อยกับการเดินทางในเมืองหลวงที่การจราจรบนท้องถนนติดขัดแทบทุกเวลา นึกอยากมีที่พักใกล้ที่ทำงานเหมือนอย่างคนอื่นบ้าง เผื่อจะได้ตื่นสายกว่านี้อีกนิด ลดเวลาการเดินทางได้อีกหน่อย เอาเวลาที่เหลือไปพักผ่อน ไม่ใช่ต้องรีบแหกขี้ตาตื่นมาแย่งกันใช้รถใช้ถนนอย่างเช่นทุกวันนี้แต่ก็นั่นแหละ... เธอทำได้แค่คิด ด้วยภาระที่แบกไว้บ่นบ่าทำให้พริมโรสไม่อาจใช้จ่ายฟุ่มเฟือยได้ ยิ่งความคิดที่จะอาศัยอยู่ในย่านธุรกิจแบบนี้ตัดทิ้งไปได้เลย ค่าเช่าคงแพงหูฉี่แน่นอน ทางเลือกของเธอจึงมีเพียงทางเดียว คือเช่าอพาร์ทเมนท์ที่ห่างออกไปจากที่นี่ แล้วเอาค่าใช้จ่ายส่วนนี้แบ่งเฉลี่ยไปใช้ส่วนอื่นคิด ๆ ดูแล้วก็คิดถึงบ้านกับยายที่อยู่ต่างจังหวัด หากไม่มีหนี้สินที่คนลุงเป็นก่อเอาไว้ ชีวิตของเธอคงไม่ต้องดิ้นรนและทนทุกข์ขนาดนี้ หรือจะกลับไปหายายเมื่อไหร่ก็ย่อมได้ปี๊นนนนน!ขณะที่พริมโรสกำลังชะเง
Read more

3/2

“ผมพูดได้จริง ๆ เหรอครับ”“ไม่ต้องพูดแล้วค่ะ” ...ต่อให้ไม่เห็นแววตาฟังแค่น้ำเสียงก็รู้ ว่าคนเจ้าเล่ห์คิดจะพูดอะไร เพราะฉะนั้นพริมโรสจะไม่เปิดโอกาสให้เขาพูดเด็ดขาดเมื่อโดนตัดไฟต้นลม บรรยากาศภายในรถก็เข้าสู่โมทเงียบอีกครั้ง พริมโรสเป็นมนุษย์จำพวกอยู่นิ่งไม่ค่อยได้ เธอเผลอซอกแซกมองสำรวจรถหรูอย่างถ้วนทั่วตามประสาคนสอดรู้สอดเห็น กระทั่งมาจบสายตาอ้อยอิ่งอยู่ที่ใบหน้าเจ้าของรถนานเกือบนาทีอย่างไม่รู้ตัว“ผมพอจะเข้าตาคุณบ้างไหมครับ?”“ค่ะ หล่อมาก...” เดี๋ยวนะ!? เธอพูดอะไรออกไป!พริมโรสนั่งนิ่ง พอทวบทวนคำพูดแล้วก็นึกอยากตบปากตัวเองสักที “คะ คือ พริมหมายถึงพริมหิวมากน่ะค่ะ” เธอรีบแก้ตัว มองซ้ายมองขวาหาทางหนีทีรอด ก่อนจะชี้ไปที่ร้านก๋วยเตี๋ยวข้างทางซึ่งตั้งอยู่หน้าปากซอยทางเข้าอพาร์ทเม้นท์ “คุณอัสนีจอดส่งพริมตรงนี้ก็พอค่ะ เดี๋ยวพริมเดินเข้าไปเอง”“พอดีเลยครับ ผมก็หิวเหมือนกัน” คนที่เกิดหิวขึ้นมากะทันหันตบไฟเลี้ยวจอดเทียบฟุตบาท “ใจเรานี่ตรงกันเรื่อยเลยนะครับ” แต่ก็ไม่วายหันมาส่งยิ้มแพรวพราวพร้อมหยอดคำหวานก่อนจะลงจากรถไปหน้าตาเฉย แล้วทิ้งพริมโรสไว้กับหัวใจที่เต้นผิดจังหวะไม่ได้! แบบนี้ไม่ถูกต้อง!
Read more

4 หม่นหมอง

4หม่นหมองเป็นไปตามคาด...หลังอัสนีประกาศกร้าวว่าจะจีบเธอหน้าร้านก๋วยเตี๋ยวไปวันนั้น เขาก็ตามติดวอแวเธอเรื่อยมา เช้าไปดักรับ เย็นไปรอส่ง ส่วนเช้าวันไหนที่พริมโรสหนีทันก็มักจะเจอเขายืนดักรออยู่หน้าเคาว์เตอร์ประชาสัมพันธ์พร้อมกับแซนด์วิชและนมจากธัญพืชที่เจ้าตัวโอ้อวดนักหนาว่าทำสดใหม่เองทุกเช้าหรือบางครั้งถึงขั้นอันเชิญตัวเองลงมานั่งกินข้าวกลางวันกับเธอ จนเพื่อนร่วมงานในโรงแรมต่างเอาไปเลื่องลือกันหน้าหู บ้างก็เห็นดีเห็นงาม บ้างก็อิจฉาตาร้อนไม่ดูตาม้าตาเรือ ค่อนแคะว่าเธอตกถังข้าวสารบ้างล่ะ มักใหญ่ใฝ่สูงบ้างล่ะซึ่งพริมโรสไม่คิดโกรธเคืองใครเลย ต่างคนต่างความคิด เธอทำงานกับคนร้อยพ่อพันแม่ มันเป็นเรื่องยากที่จะห้ามความคิดใคร อธิบายไปก็เหนื่อยเปล่าแต่จะมีอยู่คนเดียวเท่านั้นที่เธอนึกโกรธ ซึ่งก็คือตัวต้นเหตุอย่างอัสนีไงล่ะ เขาจะรู้ตัวไหมว่าสร้างความปั่นป่วนอะไรไว้ให้ชาวบ้านบ้าง“วันนี้โหนรถเมล์มาเองเหรอจ๊ะ หน้าตาซีดเชียว”ทันทีที่พริมโรสเดินผ่านประตู้ห้องพักพนักงานเข้ามา สิ่งแรกที่ได้ยินคือประโยคกระแนะกระแหนของคู่อริที่นั่งเสนอหน้าราวกับเฝ้ารอเธออยู่“สงสัยวันนี้เจ้าชายขี่ม้าขาวไปรับเจ้าหญิง
Read more

4/2

นานกว่าครึ่งวันที่พริมโรสจมจ่ออยู่กับความหม่นหมอง งานการทำไม่ได้ ประคองสติตัวเองยังยาก ตอบข้อมูลลูกค้าผิด ๆ ถูก ๆ ไปหมด จนเพื่อนร่วมงานทนไม่ไหวต้องเข้ามาประจำตำแหน่งแทนเธอตอบตัวเองไม่ได้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นมามันจากสาเหตุใด ถ้าให้เดาสุ่ม ๆ เธอคิดว่าคงเป็นเพราะประจำเดือนใกล้จะมา แต่ก็นั่นแหละ! มันยังผิดปกติเกินไปอยู่ดี เพราะทุกเดือนเธอไม่เคยเหวียงวีนขนาดนี้“พักเที่ยงแล้ว ไปกินข้าวกันเถอะพริม”เสียงนุ่มทุ้มของ ‘บอส’ ดึงพริมโรสออกจากภวังค์ “ขอบคุณมากนะบอส ถ้าวันนี้ไม่ได้บอสเราแย่แน่ ๆ เลย” ก่อนที่อีกฝ่ายจะเข้าไปช่วยประคองร่างเล็กที่นั่งหลบมุมอยู่หลังเคาว์เตอร์ให้ลุกขึ้นยืนซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่อัสนีเดินมาทางนี้พอดี“อ่อ... สวัสดีครับคุณอัสนี” พอเห็นว่าเป็นใครฝ่ายต้อนรับหนุ่มก็โคลงศีรษะทักทายเจ้านายเล็กน้อย ตั้งใจจะเว้นระยะห่างจากเพื่อนร่วมงานสาวสักสองก้าว แต่ทว่าพริมโรสดันรั้งแขนของตนเอาไว้แล้วดึงรั้งกลับมายืนข้าง ๆ ตามเดิม“ผมมารับคุณไปทานข้าวกลางวัน” อัสนีแทบไม่มองหน้าคนทักทายด้วยซ้ำ เขาสนใจหญิงสาวที่อาการดูไม่ดีขึ้นจากเมื่อเช้ามากกว่า “ยังไม่ดีขึ้นอีกเหรอ ไปหาหมอดีไหม”“พริมไม่ได้เ
Read more

5 ไร้หวัง

5ไร้หวังหลังจากจัดการกับข้าวมื้อกลางวันและอารมณ์ขุ่นมัวเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ทั้งคู่ก็กลับมาทำหน้าที่ของตัวเองต่อ ทว่าพอมาถึงเคาว์เตอร์ประชาสัมพันธ์ พริมโรสก็เจอใครบางคนยืนรออยู่“น้องเพียง”“สวัสดีค่ะพี่พริม พี่บอส”ทันทีที่เจอเป้าหมายใบหน้าอ่อนหวานก็เปล่งประกายไปด้วยรอยยิ้ม นานแล้วที่เพียงฟ้าไม่ได้เจอคนทั้งคู่ นี่ถ้าไม่มีเรื่องงานแต่งเข้ามาเกี่ยวข้อง เธอเองก็ไม่รู้ว่าจะมีโอกาสอีกเมื่อไหร่“สวัสดีครับน้องเพียง ไม่เจอกันนานเลยนะครับ”“ช่วงนี้ยุ่งมากเลยค่ะพี่บอส”และไอ้ที่ว่ายุ่งก็ไม่พ้นเรื่องงานแต่งงานที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่วันนี้นี่แหละ เพียงฟ้าหัวหมุนจนแทบไม่มีเวลาดูแลลูกด้วยซ้ำ“ยินดีด้วยนะครับ ว่าที่เจ้าสาว”“ขอบคุณนะคะ ว่าแต่เพียงขอยืมตัวเพื่อนเจ้าสาวสักครู่ได้ไหมคะพี่บอส”“ตามสบายเลยครับ” ชายหนุ่มยิ้มรับพร้อมกับผ่ายมือให้สองสาวด้วยความยินดี ก่อนที่ตัวเองจะกลับไปทำหน้าที่ตามเดิมคาเฟ่หน้าโรงแรมคือสถานณ์ที่ที่ทั้งสองสาวมีความคิดเห็นตรงกันว่าจะเลือกนั่งคุยธุระที่นี่“พี่พริมล่ะคะ ดื่มอะไรดี”เพียงฟ้าหันมาถามความเห็นเพื่อนร่วมโต๊ะ หลังจากสั่งในส่วนของตัวเองเรียบร้อยพร้อมทั้งส
Read more

5/2

“พริม!”ขณะที่พริมโรสกำลังหลับตาเรียกสติให้ตัวเองอยู่นั้น คนที่เธออยากเจอมากที่สุดก็เดินออกมาจากลิฟต์ของทางฝั่งผู้บริหาร บอสที่เป็นฝ่ายเห็นก่อนจึงหันมาสะกิดเรียกเพื่อนร่วมงานสาวให้หันมามอง“...” พริมโรสเห็นดังนั้นก็ขยับออกไปยืนหน้าเคาว์เตอร์ด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มอย่างมีความหวังทว่าอีสนีกลับเดินผ่านทั้งคู่ไปหน้าตาเฉย ไม่แม้แต่จะชายหางตาหันมาแลเธอเลยด้วยซ้ำ เขาทำเหมือนกับว่าที่ผ่านมาไม่เคยรู้จักมักจี่กับเธอมาก่อน พลันก้อนเนื้อในอกด้านซ้ายก็เจ็บแปลบขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่“อ้าว! ทำไมเป็นงั้นอ่ะ” เสียงร้องนั่นไม่ได้มาจากใครที่ไหน เป็นบอสที่ยืนอ้าปากพะงาบ ๆ มองเจ้าของโรงแรมที่เดินผ่านไปอย่างเฉยชา “ให้เราตามไปเรียกให้มั้ยพริม เผื่อว่าคุณอัสเขาจะไม่เห็น”“ไม่ต้องหรอกบอส”ดวงตากลมโตที่แดงระเรื้อจ้องมองแผ่นหลังกำยำด้วยความรู้สึกหลากหลาย หนึ่งในนั้นคงมีอารมณ์น้อยใจซ้อนอยู่ อัสนีไม่ใช่ไม่เห็นหรอก เดินมาใกล้จนจวนเจียนจะชนกันอยู่รอมร่อ ถ้าไม่ตาบอดก็เพราะเขาไม่คิดจะมองเธอมากกว่า“แล้วจะเอายังไงต่อ เรื่องแบบนี้มันรอเวลาได้ที่ไหน”“พรุ่งนี้พริมจะหาโอกาสคุยกับเขาอีกที”เนื่องจากวันพรุ่งนี้จะมีงานมงคลสมร
Read more
PREV
1
...
161718192021
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status