All Chapters of เมื่อตัวมัมคว้าตัวท็อป: Chapter 11 - Chapter 20

สามวันต่อมาหญิงสาวสะดุ้งตื่นพร้อมกับหอบหายใจเสียงดัง ก่อนจะเหลือบมองนาฬิกาแขวนผนัง ผ่านความมืดที่มีแสงไฟจากถนนสาดเข้ามา พอให้เห็นตัวเลขว่าตอนนี้เข็มนาฬิกาหยุดอยู่ที่เวลาตีห้า เป็นเวลาที่เธอต้องตื่นพอดิบพอดีย้อนกลับไป ภาพความฝันในวันที่เธอเจอกับธันวา ยังคงตามหลอกหลอน ดวงตาดุคู่นั้นมันทำให้เธอกลัวอย่างไม่ทราบสาเหตุ ยิ่งรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นคนมีอิทธิพลด้วยแล้ว เธอยิ่งหวาดหวั่น กลัวว่าเขาจะตามสืบเรื่องของพีพี และมาเอาตัวลูกน้อยของเธอไปพรูลมหายใจแล้วตั้งสติ ก่อนจะลุกจากเตียงนอนของตัวเองแล้วรีบไปอาบน้ำแต่งตัวให้เรียบร้อย เดินไปเสียบกาน้ำร้อนเพื่อไว้ชงนมให้ไอ้ต้าวก้อน แล้วเดินกลับเข้ามาในห้องเห็นลูกน้อยลุกขึ้นนั่ง ดวงตาปรือ ผมชี้เด่อยู่ในเปลดูน่าเอ็นดูแก้มแดงๆ น่าฟัด อดที่จะเอาจมูกแนบแก้มนั้นไม่ได้เลย โชคดีของแอรินเจ้าหนูพีพีเลี้ยงง่าย จะงอแงเพียงเวลาตัวเองหิวเท่านั้น ซึ่งนั่นทำให้แอรินเบาแรงไปได้มากเวลาเก้าโมงเช้าได้เวลาเปิดร้านทำเล็บ วันนี้มีลูกค้าจองคิวยาวจนเย็น กะเวลาน่าจะทำลูกค้าคนสุดท้ายเสร็จประมาณทุ่มครึ่งก็น่าจะเสร็จ แอรินตระเตรียมทำความสะอาดอุปกรณ์ที่ใช้ทำเล็บ วางเรียงรายไว้ให้ลูกน

แอรินถอนหายใจขณะที่เธอกำลังให้นมเจ้าตัวเล็ก โชคดีที่เกริกพลให้คนเอานมที่เธอสต๊อกไว้ในตู้เย็นมาด้วย ทำให้เจ้าหนูพีพีได้กินนมโดยไม่ต้องรอแถมห้องนี้ยังมีของใช้เด็กไม่ว่าจะแพมเพิส เปลเด็ก ขวดนม ของเล่นเสริมพัฒนาการราคาแพงหูฉีก และสิ่งอำนวยความสะดวกโดยที่เธอไม่ต้องร้องขอทุกอย่างถูกเตรียมการมาหมดแล้วเด็กน้อยไร้เดียงสาดูดนมจากขวด พร้อมกับมองหน้าแม่ตาแป๋ว ไม่ได้รับรู้ว่าแม่กำลังทุกข์ใจเพียงใดก่อนที่ร่างบางจะคิดทบทวนข้อเสนอของธนินทร์เมื่อครู่ ชีวิตของเธอกำลังจะเปลี่ยนไปต่อจากนี้ ไม่ว่าเธอจะเลือกเปิดประตูบานไหน มันก็คือทางเลือกที่ธนินทร์ได้วางไว้หมดแล้ว“คุณผู้หญิงต้องการอะไรเพิ่มไหมคะ?” แม่บ้านสาวคนเดิมในชุดฟอร์มสีเทา มวยผมดูสะอาดสะอ้าน เดินเข้ามาถามด้วยความสุภาพ“เรียกแอร์ว่าแอร์ก็ได้ค่ะ เราน่าจะอายุใกล้เคียงกัน” เธอพูดบอกด้วยความไม่ชินหู เกิดมาไม่เคยถูกแทนตัวเองด้วยคำว่าคุณผู้หญิงเลยสักครั้ง พอฟังแล้วก็รู้สึกจั๊กจี้เล็กน้อย“งั้นให้ตองเรียกแทนว่าคุณแอร์ แบบนี้โอเคไหมคะ” หญิงสาวเอ่ยถาม“ก็ได้ค่ะ” แอรินส่งยิ้มระหว่างที่ทั้งสองพูดคุยเธอก็ได้รู้ว่าใบตองอายุแก่กว่าเธอเพียงปีเดียว ที่บ้านของเ

“ห้าร้อยดื่มค่ะ” เสียงตะโกนของหญิงสาว ทำให้ทุกคนภายในร้านหันไปตามเสียงหวานนั้นด้วยความสนใจ เกิดเสียงฮือฮากันสนั่น บางคนหันไปกระซิบกระซาบ เพราะสถิติยอดดื่มนั้นสูงกว่าท็อปโฮสต์คนก่อนเสียอีกธันวาเองก็เช่นกัน ดวงตาคมจดจ้องใบหน้าหวานแสนคุ้นเคยอย่างไม่ชอบใจนัก เมื่อเขาเห็นรอยยิ้มพิมพ์ใจนั้นถูกส่งไปให้หนุ่มรุ่นน้องทีกับเขาทำหน้าเหมือนเหม็นอะไรอยู่ตลอดเวลา มิหนำซ้ำยังมีหน้ามาโปรยเงินเด็กในร้าน ทั้งที่อีกไม่กี่วันเขาและเธอจะเข้าประตูวิวาห์อยู่ร่อมรอความเดือดดาลทำให้ธันวานั่งไม่ติดเก้าอี้ เขากำลังจะลุกเดินไปหาเจ้าของร่างบางที่นั่งอยู่ด้านล่างแล้วลากออกจากร้าน“จะไปไหนเหรอคะธัน” ปลายฟ้าเอ่ยถาม อยู่ๆ ชายหนุ่มก็ลุกพรวดขึ้นไม่บอกไม่กล่าว“ผมจะไปทักทายเพื่อนหน่อย” ธันวาตอบเสียงเรียบ คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันแน่นเมื่อเขาพูดจบ“เพื่อนที่ไหนคะ ฟ้ารู้จักหรือเปล่า?”“ผมบอกคุณแล้วไงฟ้า ว่าอย่าล้ำเส้น เราสองคนตกลงกันแล้วไง” ชายหนุ่มพูดกดเสียงต่ำ ตอกย้ำว่าเขากับเธอมีสถานะเพียงแค่คู่นอนเท่านั้น ไม่มีอะไรมากกว่าคนหนึ่งต้องการความสุขทางเพศ ส่วนอีกคนต้องการเงินเพื่อไว้ใช้จ่ายประทังชีวิต“แต่เราไม่ได้เจอกันมา

“คอแกไปโดนอะไรมาไอ้แอร์” ปิ่นเอ่ยทักทันทีที่เจอเพื่อนสาวแอรินร้องขอให้ปิ่นพาไปลองชุดแต่งงานในวันนี้ ส่วนมิกกิเธอติดธุระกะทันหันจึงนัดเจอกันอีกทีช่วงเย็นๆ“ช่างเถอะ” เธอบอกปัดพร้อมกับเดินไปหยิบกระเป๋าใบเล็ก ขณะที่ปิ่นจ้องเธอพลางยิ้มกริ่ม“นี่ยังไม่ทันจะเข้าหอ ก็ขนาดนี้เลยเหรอ รุนแรงเกินไปไหม ฉันยังไม่อยากอุ้มหลานอีกคนนะ” ปิ่นเอ่ยแซวก่อนจะรีบพับเก็บริมฝีปากเข้าหากัน เพราะถูกสายตาพิฆาตจากเพื่อนรักส่งมาให้ครั้งนี้ปิ่นเป็นคนที่อาสาขับรถ ส่วนคนนั่งข้างรีบเอากระจกแต่งหน้าในรถลง หยิบแป้งพัฟมาโป๊ะรอยดวงที่คอเพื่อปกปิด“ตลกดีเนอะ คราวที่แล้วแกเป็นคนขับรถพาฉันไปลองชุด แต่มาวันนี้ถึงตาฉันบ้างแล้ว” ปิ่นพูดขึ้นเสียงเบาขณะที่จับพวงมาลัย ตามองทางตรงหน้า หวนคิดถึงความหลังที่ครั้งหนึ่งเธอเคยได้ใส่ชุดที่ผู้หญิงหลายคนใฝ่ฝันมาก่อน“แกโอเคฉันไหมปิ่น” แอรินเอ่ยถามเป็นห่วงความรู้สึกเพื่อนรัก“โอเคดิ ฉันแค่คิดถึงความรู้สึกที่สวมมัน ไม่ได้คิดถึงไอ้เลวนั่นสักหน่อย”แววตาของหญิงสาวเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าว เมื่อนึกถึงอดีตคู่หมั้นของเธอถึงจะไม่ได้ติดต่อกันเลยตั้งแต่มีเรื่อง เธอก็พอรู้ความเคลื่อนไหวของภวินท์อยู่บ้าง

ช่วงค่ำเป็นช่วงเวลาการเฉลิมฉลองของบ่าวสาว ผู้คนต่างแห่แหนเข้ามาร่วมแสดงความยินดีกับคนทั้งคู่กันอย่างเนืองแน่น เสียงเครื่องดนตรีบรรเลงด้วยศิลปินมีชื่อเสียงอยู่หน้าเวทีในงานประดับด้วยดอกกุหลาบสีขาวสลับกับสีชมพูอ่อน บ่งบอกความรักบริสุทธิ์ของเจ้าของงาน ทั้งที่มันยังไม่เคยเกิดขึ้นเลยด้วยซ้ำขณะที่เจ้าสาวได้แต่ลอบถอนหายใจ รู้สึกว่าวันนี้เวลาเดินช้าเสียจริง กว่าจะผ่านไปแต่ละวินาทีมันช่างดูเนิ่นนาน จนเธอเองอยากจะหนีความวุ่นวายกลับบ้านเสียเดี๋ยวนี้หญิงสาวในชุดเจ้าสาวสีขาว ตรงเกาะถูกเอาโบว์ที่เคยอยู่ด้านหลังมาปกปิดดูเรียบร้อย กระโปรงยาวเข้ารูปมีอีกชั้นซ่อนอยู่ด้านหลังยาวลากพื้น เวลาเดินดูพลิ้วไหว เป็นจุดสนใจจนทำให้คนหันมอง“อีกไม่กี่นาทีก็จบแล้ว อดทนหน่อย” ธันวากระซิบที่ข้างหูภรรยา แสร้งยิ้มให้คนที่เดินผ่าน จนหลายคนมองเป็นภาพที่น่ารักเสียอย่างนั้น“เขยิบออกไปหน่อยสิคะ ฉันอึดอัด” แอรินพูดบอก เพราะถูกอีกฝ่ายเบียดเข้าหาจนตัวแทบจะติดกัน แต่ต้องแสร้งยิ้มเมื่อแขกในงานต่างเรียงรายเข้ามาอวยพร“สมกันจริงๆ เลยนะคะบ่าวสาวคู่นี้ เจ้าบ่าวก็หล่อ เจ้าสาวก็สวย” หญิงวัยกลางคน รูปร่างอ้วนท้วนสมบูรณ์ ชุดชมพูบาน