บทที่ 15 หึงหวง [100%]

ย้อนกลับไปสิบเก้าปีก่อนครอบครัวของอิสระภักดี ประกอบด้วยธนินทร์ผู้เป็นพ่อ ผกามาศผู้เป็นแม่ และลูกชายสองคน คนโตชื่อธันวา ส่วนน้องชายคนเล็กชื่อธารา

ทั้งหมดอาศัยอยู่ในบ้านหลังไม่ใหญ่ไม่เล็กในย่านชานเมืองชลบุรี ผู้เป็นพ่อทำธุรกิจการโรงแรมสามารถเลี้ยงดูครอบครัวได้อย่างสบาย ขณะที่ผู้เป็นแม่มีอาชีพเป็นเพียงแม่บ้านดูแลลูกๆ อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง

ก่อนที่ผกามาศจะรู้ตัวเองว่าเธอป่วยเป็นโรคซึมเศร้า เธอเผชิญหน้ากับโรคนี้เพียงลำพังโดยไร้สามีเคียงข้าง เพียงเพราะว่าเขาให้ความสำคัญกับงานมาเป็นที่หนึ่ง มากกว่าครอบครัวที่อยู่ข้างหลัง

ธนินทร์ทำงานอย่างหนักเพราะตอนนั้นธุรกิจโรงแรมของเขากำลังประสบปัญหาสภาพคล่อง บ้านที่เคยกลับมากินข้าวกับภรรยาในทุกๆ วัน กลับกลายมาเป็นอาทิตย์ละครั้ง หลังจากนั้นก็เปลี่ยนมาเป็นเดือนละครั้ง

หนำซ้ำข่าวคราวที่ว่าธนินทร์กำลังควงนางแบบสาวในวงการ กลับทำให้อาการของผกามาศทรุดลงอย่างหนัก โรคที่เป็นอยู่ค่อยๆ กัดกินเธอไปเรื่อยๆ จนเธอดิ่งถึงขีดสุด

กระทั่งผู้หญิงคนนั้นส่งรูปเธอและสามีนอนเปลือยอยู่บนเตียง ทั้งคู่กอดกันกลมพร้อมกับหัวเราะต่อกระซิกกันอย่างมีความสุข นั่นคือฟางเส้นสุดท้ายที่ผกามาศจะจบความเจ็บปวดนี้ ลาโลกโดยการแขวนคอตัวเอง

“ย่าของตองบอกว่า ตอนนั้นเธอตกใจที่คุณผกามาศเธอตัดสินใจแบบนั้น จนไม่ทันระวังว่าคุณธันก็เข้ามาในห้องด้วย” ใบตองพูดเสียงแผ่วเบา

ในตอนนั้นเธอยังเด็กไม่รู้ความเท่าไรนัก แต่ที่เธอรู้อาการฝันร้ายของธันวา นั่นเพราะย่าของเธอได้เล่าให้ฟัง ว่าเด็กน้อยผู้น่าสงสาร ต้องเข้ารับบำบัดกับจิตแพทย์นานนับหลายปี

แต่ทว่าฝันร้ายที่เคยหายไป เริ่มกลับมาอีกครั้ง ตั้งแต่ที่แอรินเหยียบเข้ามาในบ้านหลังนี้

“เพราะฉะนั้น คุณแอร์อย่าถือสาคุณธันเลยนะคะ ที่จริงแล้วคุณหนูเธอน่าสงสารมาก ต้องเติบโตท่ามกลางความกดดันของคุณธนินทร์ หนำซ้ำยังเห็นแม่ของตัวเองผูกคอตายต่อหน้าต่อตาอีก” ใบตองช่วยแก้ต่างแทนนาย

แอรินพอจะเดาเรื่องราวทั้งหมด ว่าทำไมคนไร้หัวใจคนนั้น ถึงปฏิญาณตนว่าจะไม่มีความรัก แม้ว่าตัวเองจะถูกจับแต่งงานกับเธอก็ตามที

พอคิดดังนั้น คนหัวอกเดียวกันก็เกิดเห็นใจขึ้นมา เธอเองก็สูญเสียแม่ผู้เป็นที่รักไป และคิดว่าหากเป็นตัวเองเจอเหตุการณ์แบบเดียวกัน เธอคงหัวใจแตกสลายเป็นแน่

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา แอรินกับธันวายังคงอยู่ที่พัทยา เนื่องจากที่ร้านธันเดอร์โฮสต์สาขาที่สองติดปัญหาเรื่องการก่อสร้าง ทำให้ธันวาอยู่เคลียร์งานสลับกับเดินทางเข้ากรุงเทพฯ เป็นว่าเล่น

หลายวันมานี้ แอรินเลี่ยงที่จะปะทะอารมณ์กับสามี โดยการหลบหน้าไม่ยอมมาร่วมโต๊ะกันระหว่างกินข้าว ส่วนห้องนอนเธอก็ขอให้ธนินทร์จัดห้องให้ใหม่ ให้เงื่อนไขว่าหากไม่ยอมเธอจะพาลูกชายกลับกรุงเทพฯ ทันที ทำให้คนติดหลานชายจึงยอมอย่างว่าง่าย หนำซ้ำยังซื้อรถตู้ใหม่เป็นของขวัญให้หลานชายอีกด้วย

“คิดว่าจะมาไม่ได้แล้ว”

ร้านอาหารไทยในย่านพัทยากลาง คุณหมอหนุ่มได้นัดกับอดีตแฟนสาวมากินข้าวมื้อกลางวัน ตอบแทนที่อาทิตย์ก่อน เธอเปย์ดื่มให้กับเขา

“นานๆ ทีนเรศจะเลี้ยงเราสักที ก็ต้องกินให้คุ้มไหม”

ร่างบางในชุดเดรสยาวสีฟ้าอ่อนตัวยาว ทิ้งตัวลงนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม

“กินหมดร้าน เราก็จ่ายไหว”

คิ้วเรียวเลิกขึ้นก่อนจะหัวเราะ นเรศก็ยังเป็นนเรศ ที่ยังคงพูดติดตลกให้เธอขำอยู่ร่ำไป

“จะเลี้ยงทั้งหมู่บ้านเหรอ?”

“หึหึ เลี้ยงแอร์กับพีพีได้ตลอดชีวิตแล้วกัน” คุณหมอหนุ่มพูดติดตลก แต่ครั้งนี้กลับทำให้คนฟังถึงกับหุบยิ้ม

“นเรศ” เธอเอ่ยชื่อเขาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“เราก็แค่พูดเล่นน่ะ อย่าถือสาเลยนะ” พอรู้ว่าแอรินลำบากใจ นเรศถึงพูดแก้ต่าง ทั้งสองคนต่างเงียบไปสักพัก

“งั้นเราไม่เกรงใจแล้วนะ” เปลี่ยนบรรยากาศ โดยการหยิบเมนูขึ้นมาดู วันนี้ทั้งวันยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยด้วยซ้ำ

ทั้งวันนอกจากเลี้ยงดูลูกชาย แอรินยังต้องเคลียร์บัญชีที่ร้าน หนำซ้ำออกแบบลวดลายเล็บ สุ่มทำโปรเจคใหม่ที่ออกวางขายในอีกสองเดือนข้างหน้า

แม้ว่าจะเป็นภรรยาของนักธุรกิจพันล้าน ใช่ว่าเธอจะอยู่นอนกินสบายๆ การปูเส้นทางฝันของเธอยังคงดำเนินไป หากวันนี้หย่าขาดกันไป เธอก็ยังยืนด้วยสองขาที่แข็งแรงของตัวเองได้ไม่เอนเอียง

“ดูแอร์มีความสุขขึ้นนะ” อยู่ๆ นเรศก็พูดโพล่งขึ้นมา ทำเอาแอรินสงสัยว่าทำไมเขาถึงพูดแบบนั้น

“ทำไมคิดแบบนั้นล่ะ”

“ก็แอร์สวยขึ้น มีน้ำมีนวลขึ้น ไม่เหมือนแต่ก่อน”

“แต่ก่อนที่ว่า เพราะเราทำงานจนหัวฟูเถอะ” แอรินทำหน้ายู่ คิดถึงสมัยก่อนที่ตัวเองต้องทำงานเกือบยี่สิบสี่ชั่วโมง หาเงินมาจ่ายค่าเทอมมือเป็นระวิง

“ก็เพราะแอร์เป็นแอร์แบบนี้ไง เราถึงชอ..”

“แอร์ว่าเราอย่าพูดเรื่องนี้กันเลยนะ” เธอรีบพูดสวนกลับ ขณะที่พนักงานมาเสิร์ฟอาหารพอดิบพอดี

พอรู้ว่าหญิงสาวลำบากใจ นเรศจึงกลืนคำพูดนั้นลงคอ แอรินในตอนนี้เปลี่ยนไปมาก แม้กระทั่งหัวใจซึ่งไม่มีเขาอยู่ในนั้น

นเรศพยักหน้าอย่างเข้าใจ ก่อนที่ทั้งสองจะลงมือตักอาหารเข้าปาก รสชาติของมันช่างจืดชืดเสียสนิท คิดว่าความหวังครั้งสุดท้ายมันริบหรี่จนไม่เห็นปลายทางแล้วสิ

แอรินนั่งกินอาหารเงียบๆ ขณะที่สายตาสะดุดไปยังชายหญิงคู่หนึ่งที่เพิ่งเดินเข้าร้านมา คนหนึ่งคือปลายฟ้าอดีตคู่ขา ส่วนอีกคนคือสามีของเธอที่ไม่ได้เห็นหน้าคร่าตาเป็นอาทิตย์

สองสายตาสบกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ก่อนที่แอรินจะทำเป็นไม่สนใจแล้วตักอาหารเข้าปากของเธอต่อ ทำเหมือนว่าร่างสูงเป็นอากาศธาตุ

“นั่นภรรยาคุณนี่คะ” ปลายฟ้าเอ่ยถามคนข้างกาย ขณะที่เจ้าของคิ้วหนากลับขมวดแน่น เมื่อเห็นนเรศนั่งร่วมโต๊ะด้วย

ชายหนุ่มตรงดิ่งเข้าไปหาคนทั้งคู่ โดยมีหญิงสาวเดินตามหลังมา

“ใจคอจะไม่ชวนผัวตัวเองนั่งด้วยหรือไง” เจ้าของรอยสักหัวกะโหลกเน้นประโยคกลาง แสดงความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจน

“ไม่ดีกว่าค่ะ ฉันกลัวกินข้าวไม่อร่อยเปล่าๆ” ใบหน้าหวานเชิดขึ้นเล็กน้อย พร้อมกับตอบกลับอย่างเจ็บแสบ จนคนได้ฟังถึงกับหงุดหงิด

“แอริน”

“ในเมื่อภรรยาคุณไม่ให้นั่ง เราไปนั่งตรงนู้นกันดีกว่าไหมคะธัน” ปลายฟ้าออกความคิดเห็น แอรินหันมาจ้องหน้าสาวสวยพร้อมกับยิ้มเยาะ

“ทานให้อร่อยนะคะ ฉันอนุญาต” เธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ จนธันวาถึงกับโกรธควันออกหู

“ทีกับผัว หลบหน้าหลบตาเป็นอาทิตย์ แต่ตัวเองกลับระริกระรี้มากินข้าวกับแฟนเก่าใช้ได้เหรอแอร์” ความโกรธทำให้ธันวาเอ่ยถ้อยคำเชือดเฉือนออกไปอย่างไร้สติ

“ก็เหมือนคุณควงคู่ขา ไม่ใช่สิ เลขาไปไหนมาไหนใช่ไหมคะคุณธันวา”