บทที่ 10 ปะทะคารม

ลูเซียโน่ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานสักเท่าไหร่ที่เขาจับเธอทำบทรักอันร้อนแรง มารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่เธอสลบไปแล้ว ชายหนุ่มหยุดการกระทำของตัวเองเมื่อเขาเสร็จสมไปรอบที่สี่ เขาค่อยๆ ถอดถอนตัวตนออกจากร่องสวาทฉ่ำเยิ้มที่เปียกเพราะน้ำกามสีขาวเต็มจุดสงวนและระหว่างขาของหญิงสาว 

ร่างกำยำเปลือยเปล่าผละออกจากร่างอรชรที่สภาพยับเยิน ทั้งรอยจ้ำแดง ทั้งร่องรอยคราบน้ำกามที่ไหลปริ่มออกมาเปียกเต็มที่นอน เขาหยุดมองเรือนร่างเธออยู่ชั่วครู่ ลูเซียโน่ไม่ได้คิดจะดึงผ้าห่มไปปกปิดร่างผอมบางและไม่ได้คิดที่จะดึงชุดนอนสุดเซ็กซี่ลงมาปกปิดจุดสงวนหญิงสาว ก่อนที่ชายหนุ่มจะเดินโทงเทงไปเข้าห้องน้ำทันที 

ลูเซียโน่เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าอ่างล้างหน้าที่มีกระจกบานใหญ่ ดวงตาคมกริบมองร่างกำยำของตัวเองผ่านกระจกสะท้อน เขารู้สึกอิ่มเอมใจมากๆ ในรอบหลายปี ชายหนุ่มไม่เคยมีความสัมพันธ์กับผู้หญิงคนไหนแล้วรู้สึกอิ่มเอมได้มากขนาดนี้มาก่อน ถึงแม้ว่าเธอจะเงอะงะไม่ประสีประสา แต่มันก็ยิ่งทำให้เขารู้สึกคลั่งไคล้ได้อย่างไม่น่าเชื่อ มือแกร่งยกขึ้นมาวางลงบนอ่างล้างหน้าทั้งสองข้าง ใบหน้าเจ้าเล่ห์ยกยิ้มมุมปากอย่างชั่วร้ายพลางมองเงาสะท้อนตัวเองเปลือยเปล่าในกระจก

นานแล้วนะที่เขาไม่ได้รู้สึกแบบนี้

เช้าวันใหม่

ลูเซียโน่ออกมาจากคฤหาสน์ในช่วงเช้าของวัน เขาไม่ได้ไปนอนที่ห้องตัวเองเพราะเมื่อคืนนี้ชายหนุ่มให้สาวใช้เข้าไปจัดการทำความสะอาดหญิงสาวให้เรียบร้อยก่อน มาเฟียหนุ่มจึงสวมเพียงกางเกงนอนสีดำและออกมานอนห้องข้างๆ ห้องนอนของตัวเอง ด้วยความเหนื่อยล้า เขาจึงหลับไปและตื่นมาตอนหกโมงเช้าของวัน เขาใช้ให้แม่บ้านไปเอาเสื้อผ้าที่ห้องมาให้ ชายหนุ่มจึงไม่ได้กลับเข้าไปในห้องของตัวเองเลย 

ร่างกำยำทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟากลางห้องทำงานภายในกาสิโนสุดหรูหราใจกลางเมือง ลูเซียโน่มาที่กาสิโนเพื่อที่จะประชุมและปรึกษาหารือกับราฟาเอล เขานั่งรออยู่สักพัก ริคิเอากาแฟดำมาเสิร์ฟให้และออกไปยืนรอหน้าประตูเช่นเดิม จนกระทั่งประตูห้องทำงานเปิดออกอีกครั้งหนึ่ง

“มึงมาช้านะ” ลูเซียโน่วางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะพลางเอ่ยขึ้นมา เมื่อราฟาเอลเดินเข้ามาในห้องอย่างช้าๆ 

“เออ โทษที” ราฟาเอลตอบกลับพร้อมกับเดินไปทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาตรงข้ามกับเพื่อนของเขา

“มึงแน่ใจใช่ไหม ที่เอาผู้หญิงคนนั้นมาไว้ใกล้ๆ ตัว” ลูเซียโน่เอ่ยถามทันที 

“อือ” ใบหน้าหล่อเข้มของราฟาเอลพยักหน้าให้เพื่อนเบาๆ

“สองคนนั้น…เป็นพี่น้องกัน” ลูเซียโน่เอ่ยขึ้นมาเอาเสียดื้อๆ

“มึงรู้ได้ไง” ราฟาเอลขมวดคิ้วพลางเอ่ยถาม

“ผู้หญิงที่อยู่กับกูเป็นคนหลุดพูดออกมา” ชายหนุ่มผู้ที่มีดวงตาสีเทาเข้มตอบกลับราฟาเอล

“กูไม่แปลกใจเลย” ราฟาเอลไม่แปลกใจเลยจริงๆ ถึงว่าทำไมผู้หญิงคนนั้นถึงได้ดูเป็นห่วงผู้หญิงที่อยู่กับลูเซียนมากขนาดนั้น

หลังจากนั้นราฟาเอลกับลูเซียโน่ใช้เวลาพูดคุยกันเกี่ยวกับธุรกิจสีเทาของพวกเขาอยู่เกือบสองชั่วโมง จนกระทั่งพวกเขาปรึกษาหารือและแก้ไขปัญหากันจนเสร็จเรียบร้อยแล้ว อีกทั้งพวกเขายังคุยกันเกี่ยวกับเรื่องของสองสาวที่พวกเขาจับตัวเอาไว้

“เดี๋ยวพรุ่งนี้กูจะเข้าไปตรวจสอบบัญชีที่ผับเอง” ลูเซียโน่บอกกล่าวกับราฟาเอลทันทีที่พวกเขาคุยกันเสร็จสรรพ

“อือ” ราฟาเอลพยักหน้าให้เพื่อนเบาๆ

“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว กูกลับเลยนะ” ลูเซียโน่เอ่ยต่อ

“อือ มึงกลับเถอะ”

หลังจากนั้น ทั้งสองคนลุกขึ้นจากโซฟาใหญ่ภายในห้องทำงานและก้าวเดินออกมาจากห้องอย่างช้าๆ ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาทั้งสองคนเปิดประตูห้องทำงานเดินออกมาอย่างพร้อมเพรียงกัน

เอวา ผู้หญิงที่ราฟาเอลจับไว้ยืนนิ่งหน้าตรงตัวตรงอยู่ข้างคนสนิทของราฟาเอล ลูเซียโน่ได้ยินมาว่าเธอกลายเป็นบอดี้การ์ดให้ราฟาเอลไปแล้ว

ลูเซียโน่เดินออกมาพร้อมกับราฟาเอล ดวงตาคมกริบของลูเซียนปรายตามองหญิงสาวเล็กน้อย ซึ่งผู้หญิงคนนี้ดูดุดันและดูไม่ยอมคนมากกว่าผู้หญิงคนที่อยู่กับลูเซียนเอามากๆ ใบหน้าที่บึ้งตึงและแววตาที่ดูไม่เกรงกลัวของหญิงสาวมันทำให้เธอดูมีเสน่ห์น่าค้นหา แต่เขาไม่ได้รู้สึกถูกใจผู้หญิงตรงหน้าคนนี้สักเท่าไหร่ แตกต่างจากคนที่เขาจับตัวเอาไว้

“สายตาใช้ได้เลยนี่หว่าผู้หญิงคนนี้เนี่ย” ลูเซียโน่เอ่ยขึ้นมาด้วยท่าทางยียวนกวนประสาท ดวงตาคมกริบหลุบต่ำมองไปยังรอยจ้ำแดงที่คอของหญิงสาวก็รับรู้ได้ทันทีว่าเธอโดนอะไรมา

เอวาตวัดสายตามองจ้องใบหน้าของลูเซียโน่ด้วยสายตาที่แข็งกร้าวก่อนที่เธอจะเบี่ยงหน้ากลับมามองตรงเช่นเดิม ลูเซียนจึงแสยะยิ้มมุมปากออกมาเมื่อเห็นว่าผู้หญิงคนนี้ท่าทางเอาเรื่องอยู่พอตัว ราฟาเอลไม่ได้เอ่ยอะไรขึ้นมาเลยสักคำเดียว ราฟาเอลเพียงแค่ยืนมองอาการของหญิงสาวด้วยสีหน้านิ่งเรียบ

“ไม่เหมือนน้องสาวของเธอนะ ทั้งอ่อนแอ..ปวกเปียก” ลูเซียโน่ยังคงยั่วยุหญิงสาวต่อ และมันก็ได้ผลเมื่อเขาเอ่ยถึงน้องสาวของเอวาออกมา เมื่อคืนลูเซียโน่แอบล้วงข้อมูลตอนสปายสาวไม่ค่อยมีสติ เขาจึงพอจะรู้อะไรมาบ้าง

“แกทำอะไรเธอ” ใบหน้าสวยคมหันขวับมามองเพื่อนของราฟาเอลด้วยสายตาโกรธแค้นพร้อมกับเสียงหวานที่กดเสียงต่ำใส่ชายหนุ่ม

“ผู้หญิงคนนั้น..ลีลาดีใช้ได้เลยนะ” สิ้นเสียงลูเซียโน่ เอวาคว้ากระบอกปืนสีดำที่อยู่ในซองปืนตรงเอวของบอดี้การ์ดคนสนิทราฟาเอลขึ้นมาจ่อกลางหน้าผากลูเซียนด้วยความรวดเร็ว โดยที่ทุกคนไม่ทันได้ตั้งตัว

ทุกคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นตื่นตกใจ พวกเขาไม่คาดคิดว่าหญิงสาวจะมือไวขนาดนี้ จะมีก็เพียงแต่ราฟาเอลเท่านั้นที่หน้าตานิ่งเรียบไร้ความรู้สึกใดๆ แสดงออกมา

“กล้ายิงฉันก็ยิงเลย…เอาสิ” ลูเซียนยิ้มอย่างชั่วร้ายพร้อมกับยั่วยวนเธออย่างต่อเนื่อง เขาเองก็สนุกที่ได้ยั่วยุหญิงสาวตรงหน้าเช่นกัน พี่น้องสองคนนี้ นิสัยเหมือนกันชะมัด

ราฟาเอลยืนมองกระบอกปืนที่ดำเงาวับที่จ่ออยู่ตรงหน้าเพื่อนของเขาอย่างเงียบๆ เขาแค่กำลังพิจารณาท่าทีของหญิงสาวอยู่

“เอาสิ!” ลูเซียโน่ตะคอกใส่หญิงสาวอย่างท้าทาย ทำให้หญิงสาวใช้ปลายนิ้วแตะไกปืน พร้อมจะลั่นไกใส่ใบหน้าหล่อเข้มของชายหนุ่มตาสีเทาเข้มได้ทุกเมื่อ

“วางมันลง” เสียงทุ้มทรงพลังของราฟาเอลพูดขึ้นมาอย่างเย็นยะเยือก ทว่าหญิงสาวก็ไม่ฟังเขา เธอเอาแต่มองจ้องตากับลูเซียโน่อย่างไม่ละสายตา

“มือไวใช้ได้เลยนะ” ชายหนุ่มนัยน์ตาสีเทาเข้มยังคงกวนประสาทหญิงสาวอยู่ เหล่าบอดี้การ์ดของลูเซียโน่กำลังจะปรี่เข้ามา แต่ราฟาเอลก็ส่ายหน้าไปให้พวกเขาเป็นสัญญาณบอกกับลูกน้องของลูเซียนว่าเดี๋ยวเขาจัดการเอง

“ถ้าแกทำอะไรน้องสาวของฉัน ฉันจะฆ่าแก” หญิงสาวเอ่ยลอดไรฟันออกมา

“อันนา! ฉันบอกให้วางมันลง” ราฟาเอลตะโกนใส่หญิงสาวเสียงดังลั่นเมื่อเธอไม่ยอมฟังคำสั่งของเขา มาเฟียหนุ่มไม่ชอบที่เธอขัดคำสั่งของเขาแบบนี้

“เดี๋ยวนี้!!” ราฟาเอลย้ำอีกครั้ง ชายหนุ่มเริ่มจะมีอารมณ์เดือดดาลทวีเพิ่มขึ้นมาเรื่อยๆ แล้วเช่นกัน

หญิงสาวชั่งใจอยู่ชั่วครู่ สายตาของเธอยังคงจับจ้องไปที่ปลายกระบอกปืนสลับกับใบหน้าของลูเซียโน่ที่ยิ้มเยาะเย้ยเธออยู่ด้วยความสะใจ เอวาครุ่นคิดถึงอัญญาก่อนที่เธอจะค่อยๆ ลดปืนลงอย่างช้าๆ ถ้าไม่ติดว่าพวกนี้จับน้องสาวของเธอเอาไว้ เธอคงฆ่าผู้ชายพวกนี้ไปนานแล้ว

ราฟาเอลพยักหน้าให้คนสนิทหนึ่งครั้ง ซึ่งแน่นอนว่าคนสนิทก็รู้หน้าที่ของตัวเองเป็นอย่างดี บอดี้การ์ดคว้าปืนจากมือของหญิงสาวกลับมาอย่างรวดเร็ว

“ขอโทษแทนคนของกูด้วย” ราฟาเอลบอกกล่าวกับเพื่อนของเขา แต่ลูเซียโน่แค่ไหวไหล่กลับมาให้ราฟาเอลเพียงเท่านั้น เพราะลูเซียโน่เป็นคนตั้งใจยั่วยุให้หญิงสาวโมโหเอง

ราฟาเอลพาผู้หญิงคนนั้นกับบอดี้การ์ดของตัวเองเดินออกไปจากหน้าห้องทำงาน เมื่อคนของราฟาเอลเดินตามเจ้านายไปจนหมดแล้ว บอดี้การ์ดของลูเซียโน่จึงเดินปรี่เข้ามาหาเขาทันที

“ไปไหนต่อครับนาย” ริคิเอ่ยถามลูเซียโน่ที่ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงยกยิ้มมุมปากอยู่

“ไปกินข้าวก่อน แล้วค่อยไปสนามแข่งรถของกูต่อ” ลูเซียโน่ตอบกลับลูกน้อง ก่อนที่เขาจะเดินนำลูกน้องไปยังลิฟต์หรูเพื่อลงไปยังชั้นล่างของตึก เหล่าบรรดาบอดี้การ์ดเกือบสิบคนเดินตามหลังลูเซียโน่ไปติดๆ 

มาเฟียหนุ่มมากินข้าวบนร้านอาหารบนตึกหรู ลูเซียโน่ไม่ชอบให้บอดี้การ์ดยืนเฝ้าเวลาที่เขามากินข้าวด้านนอก เขาจึงให้บอดี้การ์ดทุกคนนั่งลงกินข้าวด้วย แต่แค่นั่งกันคนละโต๊ะก็เท่านั้น จึงกลายเป็นว่ามีผู้ชายชุดดำนั่งอยู่ภายในร้านอาหารสามสี่โต๊ะได้ ชายฉกรรจ์สั่งอาหารมาทานกันอย่างไม่เกรงใจเจ้านายเพราะลูเซียโน่ไม่เคยคิดเล็กคิดน้อยกับลูกน้อง และเมื่อพวกเขาทานอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้ว ทุกคนก็พากันตรงไปยังสนามแข่งรถของลูเซียโน่ต่อ

ลูเซียโน่มาถึงสนามแข่งรถของตัวเองในเวลาต่อมา ช่วงนี้เป็นเวลาเกือบห้าโมงเย็นของวัน เหล่าบรรดาวัยรุ่นและผู้ที่ชอบความท้าทายความเร็วเริ่มพากันขับรถสปอร์ต ขับรถบิ๊กไบค์ เข้ามาในสถานที่แห่งนี้ เหล่าวัยรุ่นจับกันเป็นกลุ่มๆ กำลังพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน เสียงรถดังกระหึ่มรอบสนามแข่งอยู่ตลอดเวลา มาเฟียหนุ่มเดินเข้ามาภายในสนามแข่งและตั้งท่าจะเดินขึ้นไปยังห้องทำงานด้านบนสุดที่มองเห็นรอบสนามแข่งรถได้อย่างรอบทิศ บอดี้การ์ดชุดดำเดินตามหลังเจ้านายมาเป็นขบวน 

แต่ทว่า ในขณะที่กลุ่มมาเฟียหนุ่มกำลังเดินอยู่ ชายหนุ่มคนหนึ่งที่หน้าตาคล้ายคลึงกับราฟาเอล แต่ตัวเตี้ยกว่าเพื่อนของเขา ชายหนุ่มคนนั้นเดินล้วงกระเป๋ายกยิ้มและมาหยุดอยู่ตรงหน้าของลูเซียโน่

“ไง…ซานโดร” ลูเซียโน่ทักทายชายหนุ่มที่ถือวิสาสะมาขวางทางเขา

“หึ!” ซานโดร น้องชายต่างแม่ของราฟาเอลยกยิ้มใส่ลูเซียโน่ 

“ช่วงนี้มาสนามแข่งรถของกูบ่อยจังนะ” ลูเซียโน่รู้จักกับซานโดรเป็นอย่างดี ซานโดรที่เพิ่งจะอายุได้ยี่สิบหกปีเท่านั้น พวกเขาไม่ค่อยถูกกับชายคนนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว

“ก็ชอบรถ…จะให้ไปอาบอบนวดเหรอวะ” ซานโดรตอบกลับอย่างยียวน

ถึงแม้ซานโดรจะอายุห่างกับพวกเขาเกือบสิบปี แต่ก็ใช่ว่าชายหนุ่มคนนี้จะนับถือพวกเขา นี่ถ้าไม่ติดว่ามันเป็นลูกชายของพ่อไอ้ราฟาเอลนะ ลูเซียโน่จะยิงกบาลมันเพื่อสั่งสอนเสียหน่อย

“หึ! ตามสบายเถอะ กูไม่ว่างมาเล่นด้วย” พูดจบ ลูเซียโน่ก็เดินผ่านซานโดรไป ราวกับว่าชายหนุ่มคนนั้นเป็นอากาศ 

“จะดีเหรอครับนายที่ปล่อยให้คนไม่น่าไว้ใจแบบนั้น อยู่ที่สนามแข่งรถของเจ้านายแบบนี้” ริคิรีบเอ่ยถามเจ้านายทักทีที่เดินผ่านซานโดรมา

“ปล่อยมันเถอะ…เด็กน้อยอย่างมันจะทำอะไรได้…แค่จับตาดูมันไว้ก็พอ” ลูเซียโน่พูดอย่างเหยียดหยาม ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่รู้ แต่พวกเขาแค่ไม่อยากจะไปยุ่งอะไรกับเด็กน้อยแบบนี้ ชีวิตพวกเขามีอะไรให้ทำเยอะแยะมากพอแล้ว