บทที่ 11 สนามแข่งรถ

เมื่อลูเซียโน่สั่งการลูกน้องเสร็จสรรพแล้ว เขาย่างกรายขึ้นมายังห้องด้านบนสุดที่เป็นกระจกและสามารถมองเห็นสนามแข่งรถได้อย่างรอบทิศทาง บอดี้การ์ดที่เดินตามมาเป็นขบวน แยกย้ายกันไปยืนประจำตามจุดของตัวเอง มาเฟียหนุ่มเดินมาย่อตัวนั่งลงบนโซฟาสีดำกลางห้องพลางมองออกไปยังกระจกที่มองเห็นสนามแข่งอย่างชัดเจน เขาไม่ได้สนใจน้องชายต่างแม่ของราฟาเอลที่มากวนประสาทเขาเลยสักนิด มันก็มักจะเป็นแบบนี้ประจำอยู่แล้ว

“วันนี้มีแข่งกันทั้งหมดหกคันครับนาย แข่งกันรอบเดียวทั้งหกคันเลยครับ” บอดี้การ์ดอีกคนหนึ่งที่มีตาสีฟ้าชื่อ อองตวน เอ่ยขึ้นมา ลูเซียนจึงพยักหน้าให้ลูกน้องเบาๆ 

ริคิเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับหญิงสาวหน้าตาเอเชียสวมชุดเดรสสั้นรัดรูปสีดำแหวกอก จนเต้าใหญ่ของเธอเกือบจะหลุดออกมาหมดอยู่แล้ว ริคิอยู่กับเจ้านายมาจนรู้ใจลูเซียโน่เป็นอย่างดี คนสนิทรู้ว่าสเปคของเจ้านายคือสาวเอเชียหน้าอกอวบอิ่มจับเต็มไม้เต็มมือ เขาจึงหาผู้หญิงมาให้ถูกใจเจ้านายเสมอ

“มาแล้วครับนาย” ริคิบอกกล่าวกับเจ้านายที่นั่งมองออกไปยังสนามแข่งรถผ่านกระจกใหญ่ 

ลูเซียโน่หันไปมองสำรวจสาวเอเชียชุดสีดำที่อยู่ด้านหลังริคิหนึ่งก้าว มาเฟียหนุ่มยกมือขึ้นมากระดิกนิ้วเพื่อเรียกหญิงสาวไปหาเขา ซึ่งแน่นอนว่าเธอยิ้มออกมาจนหน้าบานและรีบก้าวเท้าไปนั่งลงข้างๆ มาเฟียหนุ่ม 

สาวเอเชียชุดดำนั่งลงข้างกายมาเฟียหนุ่ม ไม่มีใครที่ไม่รู้จักกลุ่มมาเฟียทั้งสี่คน พวกเขามักจะเรียกหาผู้หญิงตลอด แล้วถ้าชายหนุ่มถูกใจใคร พวกเขาก็จะจ่ายให้ไม่อั้น ซึ่งผู้หญิงทุกคนก็แอบหวังว่าจะได้เป็นตัวจริงของชายผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสี่คนหรือได้การเลี้ยงดูจากพวกเขาก็ยังดู อย่างน้อยพวกเธอก็คงสบายไปทั้งชาติเลยล่ะ

“เธอว่าคันไหนจะชนะ” ลูเซียโน่เอนกายนั่งพิงไปกับโซฟาด้วยท่าทางสบายๆ วงแขนแกร่งเหยียดวางออกไปกับพนักพิงโซฟา เขาเอ่ยถามเธอด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดี

“ลิซ่าว่าคันสีดำคันแรกค่ะ” หญิงสาวขยับกายมาเบียดเสียดชายหนุ่มพลางตอบกลับ เธอแสร้งทำเป็นเรียกชื่อตัวเองเพื่อให้ชายหนุ่มได้รู้จักเธอ เพราะเขาไม่คิดจะถามชื่อของเธอเลยด้วยซ้ำ

“เดี๋ยวลิซ่ารินเหล้าให้นะคะ” เธอเอ่ยต่อ

“เอาสิ” ชายหนุ่มตอบกลับพลางยกยิ้มมุมปาก สาวชุดดำค่อยๆ เลื่อนมือบางไปรินเหล้าให้ชายหนุ่มช้าๆ ก่อนที่เธอจะยกแก้วเหล้าขึ้นมาให้เขา มาเฟียหนุ่มคว้าแก้วเหล้าสีอำพันขึ้นไปกระดกดื่มพรวดเดียวหมดทันที

ลูเซียโน่มองดูการแข่งขันรถที่เริ่มขึ้นแล้ว รถยนต์ทั้งหกคันเหยียบคันเร่งแข่งกันอยู่ในสนาม เสียงโห่เชียร์ดังสนั่นขึ้นมาอย่างต่อเนื่องด้วยความเมามัน ทุกคนต่างก็ตื่นเต้นว่ารถคันไหนจะชนะหรือผู้ใดจะคว้ารางวัลในวันนี้ไป

มาเฟียหนุ่มกับสาวชุดดำนั่งดื่มเหล้าด้วยกันไปหลายแก้ว ลูเซียโน่มองรถยนต์ที่ขับอยู่ในสนามแข่งด้วยใบหน้ายิ้มๆ และค่อยกระดกเหล้ากินอยู่ตลอดเวลา ยิ่งดึกสาวชุดดำเบียดเสียดเข้าหามาเฟียหนุ่มมากยิ่งขึ้น ซึ่งเขาก็ไม่ได้ว่าอะไร เพราะถ้าเธอทำให้เขาถูกใจ เขาก็อาจจะจ่ายเงินให้เธอเป็นจำนวนมากเลยล่ะ 

สาวชุดรัดรูปสีดำเริ่มใช้เรียวขาสวยเขี่ยขาชายหนุ่มอย่างแผ่วเบา ลูเซียโน่หันหน้ามามองหญิงสาวเล็กน้อย เขายกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์เหมือนกับว่ารู้ทันเธอ

“อยากแล้วหรือไง” ลูเซียโน่เอ่ยถาม

“ค่ะ” มือบางเคลื่อนไปลูบไล้ต้นขาชายหนุ่มอย่างยั่วยวน เธอพยักหน้าให้เขาเบาๆ พร้อมกับมองตาคมกริบด้วยสายตาหวานเยิ้ม

“หึ…พวกมึงออกไป” ลูเซียโน่ออกคำสั่งกับบอดี้การ์ดด้านหลังเสียงดัง บอดี้การ์ดจึงออกไปจากห้องจนหมด รวมถึงริคิด้วย เพราะทุกคนรู้หน้าที่ของตัวเองเป็นอย่างดี

เมื่อบอดี้การ์ดออกไปจนหมดทุกคน หญิงสาวหน้าเอเชียเริ่มไล่มือขึ้นไปลูบไล้หน้าท้องแกร่งเบาๆ มือเล็กลูบๆ คลำๆ ไปทั่วหน้าท้องแกร่งและแผงอกกำยำอย่างยั่วยวน ซึ่งผู้ชายที่ไวต่อความรู้สึกอย่างลูเซียโน่ เพียงแค่เขาโดนสัมผัสตัวเพียงเล็กน้อย แก่นกายใหญ่ภายใต้กางเกงก็เริ่มแข็งขยายตัวเต็มที่จนเขารู้สึกอึดอัดอยู่ในกางเกง

หญิงสาวเลื่อนมือต่ำลงไปลูบวนตรงเป้ากางเกงของลูเซียโน่ เขานั่งกางแขนปล่อยให้หญิงสาวข้างกายทำตามอำเภอใจ เธอพยายามเล้าโลมชายหนุ่มเต็มที่ แต่สิ่งที่เธอทำพลาดที่สุดคือ…ลิซ่าพยายามที่จะเลื่อนใบหน้าขึ้นมาจูบเขา ลูเซียโน่หันหน้าหนีช้าๆ ทำให้เธอชะงักพร้อมกับหน้าเสียเล็กน้อย เธอขยับตัวออกจากเขา ในขณะที่ลูเซียโน่หันหน้ากลับมามองเธอด้วยแววตาที่แปลกไป

“ไม่รู้หรือไงว่าฉันไม่ชอบจูบ ก่อนจะรับงานไม่มีคนบอกก่อนเหรอ” เสียงทุ้มเอ่ยด้วยน้ำเสียงดุดันเล็กน้อย ยิ่งทำให้เธอหน้าเจื่อนลงไปมากยิ่งกว่าเดิม

“ขะ…ขอโทษค่ะท่าน” สาวเอเชียเสียงสั่นเทาพลางมองหน้ามาเฟียหนุ่ม เมื่อเธอเห็นว่าชายหนุ่มเริ่มมีสีหน้าไม่พอใจเล็กน้อย เรื่องกฎกติกามีคนกำชับกับเธอแล้ว แต่เธอไม่ได้สนใจฟังมันสักเท่าไหร่ เพราะหญิงสาวคิดว่าแค่เธอทำให้ชายหนุ่มพึงพอใจก็พอแล้ว

“ออกไป” มือแกร่งผลักร่างอวบอิ่มออกไปจากตัวเขาไม่แรงมากสักเท่าไหร่ แต่ก็ทำให้เธอกระเด็นลงบนโซฟา 

“ฉะ…ฉันขอโอกาสใหม่อีกครั้งได้ไหมคะนายท่าน” เสียงเธอสั่นเครือ

“ฉันไม่พูดอีกรอบนะ” สิ้นเสียงทุ้มทรงพลัง ดวงตาคมกริบหันไปสนใจรถยนต์ที่กำลังขับเคลื่อนด้วยความเร็วอยู่ภายในสนามแข่ง เขาทำเป็นไม่สนใจผู้หญิงคนนี้อีกต่อไป ในเมื่อไม่รู้ว่าตัวเองควรจะทำอะไรและไม่ควรทำอะไร เขาก็ไม่จำเป็นต้องสนใจเธอ

หญิงสาวชุดดำรีบลุกพรวดพราดขึ้นจากเก้าอี้และเดินออกไปจากห้องด้วยท่าทางกล้าๆ กลัวๆ ชายหนุ่มส่ายหัวเบาๆ อย่างเบื่อหน่าย ก่อนที่เขาจะหยิบแก้วเหล้าขึ้นมากระดกดื่ม ริคิเดินเข้ามาในห้องเมื่อเห็นว่าผู้หญิงคนนั้นเดินออกไปแล้ว คนสนิทคิดว่าผู้หญิงเอเชียชุดดำคงจะไปทำอะไรให้เจ้านายไม่พอใจแน่ๆ เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ลูเซียโน่ไล่ผู้หญิงออกแบบนี้

“เอาคนใหม่ไหมครับนาย” ริคิเอ่ยถามเจ้านาย

“ไม่ต้องแล้ว มึงรินเหล้าและลงมานั่งแดกกับกูเลย” เป็นเรื่องปกติที่มาเฟียหนุ่มให้ริคินั่งดื่มเหล้าด้วย

“ครับ” ริคิตอบกลับ เขาเดินมาทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาด้านขวามือเจ้านาย มือแกร่งเอื้อมไปเทเหล้าให้เจ้านายและตัวเองอย่างช้าๆ

“ทำไมวันนี้แข่งกันไม่ค่อยสนุกเลยว่ะ” ลูเซียโน่บ่นพึมพำกับตัวเองเบาๆ 

ขบวนรถคันสีดำเงาขับเคลื่อนเข้ามาในรั้วประตูของคฤหาสน์สีดำเทาและวนตรงน้ำพุ จากนั้นก็ไปจอดสนิทลงอย่างเป็นระเบียบที่ลานจอดรถหรู ตอนนี้เป็นช่วงเวลาเที่ยงคืน มาเฟียหนุ่มลงจากรถแล้วเดินตรงเข้าไปในตัวคฤหาสน์ทันที

“ผู้หญิงคนนั้นล่ะ” เสียงทุ้มทรงพลังเอ่ยถามสาวใช้ที่ยืนอยู่ตรงหน้าประตู

“ตื่นมาตั้งแต่ช่วงบ่ายแล้วค่ะท่าน แต่ไม่ยอมทานอะไรเลยค่ะ” 

ลูเซียโน่ไม่ได้ตอบกลับอะไรสาวใช้ชุดสีดำ เขาก้าวเดินเข้าไปในคฤหาสน์ต่ออย่างช้าๆ ไม่ได้รีบเร่ง จนกระทั่งชายหนุ่มมาถึงห้องนอนของตัวเอง เขาเอื้อมมือไปเปิดประตูห้องนอนและเปิดแง้มเข้าไป ร่างอรชรสวมชุดนอนสุดเซ็กซี่ตัวเดิมนั่งอยู่บนเตียง ลูเซียโน่เหลือบไปเห็นถาดอาหารที่วางอยู่โต๊ะข้างหัวเตียง อาหารที่ยังคงอยู่เช่นเดิม ไม่มีการแตะต้องใดๆ เลยสักนิด

“อยากตายหรือไง ทำไมไม่กินข้าว” เสียงทุ้มทรงพลังเอ่ยถามขึ้นมา ในขณะที่ดวงตาคมกริบก็ยังคงสำรวจร่างผอมบางที่มีรอยจ้ำสีแดงเต็มตัวไปหมด

“สภาพดูแย่กว่าที่คิดนะ” เรียวขาแกร่งก้าวเดินมาจนถึงปลายเตียงและเดินต่อมาตรงข้างๆ เตียง ยังดีที่เมื่อคืนนี้เขาให้คนมาทำความสะอาดร่างกายของเธอไปแล้ว ไม่งั้นสภาพเธอคงแย่กว่านี้มาก

“ทำไมไม่กินข้าว” เขาปรายตามองถาดอาหารอีกครั้งสลับกับมองหน้าหญิงสาวด้วยสายตานิ่งเรียบแต่สปายสาวกลับจ้องมองเขาด้วยสายตาโกรธแค้น 

“ไม่หิว” เสียงหวานตอบกลับอย่างแหบพร่า เธอยังคงรู้สึกเจ็บกลางกายไม่หาย อีกทั้งเนื้อตัวเธอก็เมื่อยขบไปทั้งตัว

“งั้นก็ไม่ต้องกิน…มานี่” พูดจบ มือแกร่งคว้าเรียวแขนเล็กที่ถูกใส่กุญแจมืออยู่ แล้วดึงรั้งเธอลงมาจากเธออย่างรวดเร็ว และเมื่อเรียวขาสวยยืนบนพื้น เธอก็ถึงกับทรุดฮวบลงอย่างไม่ทันตั้งตัว ยังดีที่มีมือแกร่งจับเธอเอาไว้อยู่

ลูเซียโน่ปลดโซ่ที่คล้องกับกุญแจมือหญิงสาวออกไป เขาทิ้งมันลงพื้นอย่างไม่สนใจ เสียงโซ่ที่กระทบพื้นห้องจึงดังขึ้นมา เขาจับเธอลากไปยังห้องนอนทันที

“จะทำอะไร” เสียงหวานแหบพร่าเอ่ยถามอีกครั้ง

“อาบน้ำให้เธอไง…สภาพดูไม่ได้ขนาดนี้ ใครจะอยากนอนด้วย” 

“ก็เอาฉันไปขังไว้ห้องอื่นสิ”

“อยู่เงียบๆ เถอะ” 

มาเฟียหนุ่มลากหญิงสาวมาจนถึงในห้องน้ำแล้ว ทุกห้องภายในคฤหาสน์แห่งนี้เป็นสีดำทั้งหมดเพราะเป็นความชอบส่วนตัวของผู้เป็นใหญ่ในบ้าน มือแกร่งจัดการฉีกชุดนอนสุดเซ็กซี่ออกจากร่างผอมบางอย่างรุนแรง จนสายเดี่ยวขาดออกจากชุด ชุดนอนสุดเซ็กซี่ร่วงหล่นไปกองที่พื้นห้องน้ำ

“ทำบ้าอะไรเนี่ย!” ถึงแม้ว่าปากเล็กจะบ่นอุบ แต่ร่างกายหญิงสาวก็ไม่สามารถขัดขืนอะไรได้เลย คงเป็นเพราะเธอเจ็บตัวอยู่และไม่ได้กินข้าวกินน้ำเลย เธอจึงหมดแรงเช่นนี้

ตอนแรกเขาก็คิดว่าจะอาบน้ำให้เธอเฉยๆ แต่พอชายหนุ่มฉีกชุดของเธอออกไปแล้ว เขาก็ต้องลอบกลืนน้ำลายลงคอกับร่างกายเปลือยเปล่าที่อยู่ตรงหน้าของเขา แก่นกายใหญ่ใต้เป้ากางเกงก็เริ่มพองตัวขึ้นมาช้าๆ 

“อุตส่าห์ตั้งใจไว้ว่าจะไม่ทำอะไร” สิ้นเสียงพึมพำของลูเซียโน่ เขาจัดการยกร่างอรชรขึ้นไปนั่งบนอ่างล้างหน้าทันที