บทที่ 33 ความวุ่นวาย

อัญญาเดินลงมาจากชั้นสองของคฤหาสน์ เรียวขาสวยก้าวต่อไปเรื่อยๆ เพื่อที่จะไปยังสวนด้านหลังของคฤหาสน์ที่เธอเคยเห็นว่ามีลานจอดเฮลิคอปเตอร์อยู่ สปายสาวเดินมาจนถึงประตูใหญ่ด้านหลังของคฤหาสน์ นัยน์ตาสีน้ำตาลอมเทามองจ้องไปยังเฮลิคอปเตอร์ที่จอดอยู่ด้วยแววตาที่ครุ่นคิดอย่างสงสัย เนื่องจากบอดี้การ์ดของราฟาเอลบอกกับเธอว่าราฟาเอลไปทำงานด้วยเฮลิคอปเตอร์ แต่เธอยังเห็นเฮลิคอปเตอร์ยังจอดอยู่เช่นเดิม แสดงว่าสามีของพี่สาวเธอยังไม่ได้ออกไปทำงานนะสิ

“ช่างเถอะ” อัญญาบ่นพึมพำกับตัวเอง ก่อนที่เธอจะหันหลังกลับมาและเดินกลับไปทางเดิมที่เธอเดินมา เพื่อจะกลับไปหาลูกชายของเธอ

ทว่าในขณะที่หญิงสาวกำลังเดินตามทางเดินอยู่นั้น ผู้ชายร่างกำยำสมบูรณ์แบบที่คุ้นเคยก็เดินมาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าของเธอ ลูเซียโน่หยุดเดินพลางยืนจ้องมองเธออยู่ตรงสุดทางเดินที่ห่างออกไปไกลพอสมควร 

“เอเลน่า” เรียวปากหยักหนาของลูเซียโน่บ่นพึมพำเรียกชื่อหญิงสาวเบาๆ

“ลูเซียโน่” หญิงสาวเอ่ยลอดผ่านไรฟัน

ชายหนุ่มไม่รอช้าอีกต่อไป เขารีบวิ่งตรงไปหาอัญญาทันที โดยที่เขาไม่ได้คิดอะไรทั้งสิ้น เขาตามหาเธอมาตั้งนาน ที่แท้ก็มาอยู่กับพี่สาวของเธอที่นี่เอง ถึงแม้ช่วงที่เธอหนีไปในเดือนแรก ลูเซียโน่ให้คนสนิทมาคอยจับตาดูพี่สาวของเธออย่างเงียบๆ ไว้แล้วก็ตาม แต่บอดี้การ์ดของเขาก็รายงานกลับมาว่าไม่มีวี่แววของอัญญาเลย เขาเดาว่าเธอคงจะเพิ่งมาอยู่ที่นี่ได้ไม่นานสักเท่าไหร่

เมื่อหญิงสาวเห็นว่าชายหนุ่มออกตัววิ่งตรงมาหาตัวเอง อัญญาจึงรีบวิ่งหนีไปอีกทางด้วยความเร็วเช่นกัน เธอคิดไว้แล้วว่าต้องเจอเขาในสักวัน เพราะไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ชายหนุ่มพวกนี้ก็เป็นเพื่อนกัน แต่เธอแค่ไม่คิดว่ามันจะไวขนาดนี้

“ไอ้ลูเซียน…มึงจะไปไหนของมึง” คามิลโลเดินตามหลังลูเซียโน่มากับวินเซนต์ คามิลโลตะโกนเรียกลูเซียโน่ที่อยู่ดีๆ ก็ออกตัววิ่งตรงไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

“หยุดเดี๋ยวนี้นะเอเลน่า!” ลูเซียโน่ตะโกนเรียกชื่อหญิงสาว เขาชอบชื่อเอเลน่ามากกว่าชื่ออัญญา

“เอเลน่า!” ลูเซียโน่ทั้งวิ่งทั้งตะโกนเรียกอัญญาอยู่อย่างนั้น คามิลโลกับวินเซนต์หันมองหน้ากันเล็กน้อย ก่อนที่เพื่อนทั้งสองคนจะเดินตามเร็วตามลูเซียโน่ไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

อัญญาวิ่งหนีไปชายหนุ่มอย่างสุดแรง แต่ด้วยขนาดตัวที่ต่างกันมาก ทำให้ลูเซียโน่สามารถก้าวยาวๆ มาใกล้เธอได้มากขึ้นกว่าเดิม และในที่สุดเขาก็สามารถเอื้อมมือมาคว้าเรียวแขนสวยเอาไว้ได้ 

เมื่อมือแกร่งของลูเซียโน่จับแขนเล็กได้แล้ว เขาออกแรงดึงรั้งร่างเล็กให้เซถอยกลับมาใส่ร่างกำยำของตัวเอง พร้อมกับมือแกร่งอีกข้างที่เลื่อนไปกอดรัดเอวบางจากทางด้านหลังทันที

“ปล่อยฉันนะ! อย่ามาแตะต้องตัวของฉัน” อัญญาออกแรงดิ้นรัวๆ ราวกับคนที่โดนน้ำร้อนลวกใส่ เท้าเล็กพยายามยกขึ้นมาไล่เหยียบเท้าคนตัวโตที่กอดรัดเอวคอดกิ่วของเธออยู่ทางด้านหลัง

“คิดจะหนีฉันไปถึงเมื่อไหร่” เรียวแขนแกร่งกอดรัดร่างผอมบางแน่นขึ้น 

“ทำไมฉันต้องหนีคุณด้วย เราไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกันสักนิด ปล่อย!!” อัญญาทั้งตะคอกใส่ชายหนุ่มทั้งดิ้นพล่านอยู่ในอ้อมแขนของชายหนุ่ม เหล่าบอดี้การ์ดภายในบ้านของราฟาเอลที่ยืนประจำการอยู่ตามจุดต่างๆ เริ่มเดินมาดูสถานการณ์ เพราะเสียงดังเอะอะโวยวายที่ดังขึ้นมา

“ลูเซียน…มึงหยุดก่อน” คามิลโลที่เดินตามมา เขาเอ่ยห้ามปรามเพื่อน เมื่อคามิลโลเห็นว่าลูเซียโน่กำลังกอดรัดผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ ผู้หญิงที่หน้าคล้ายกับภรรยาของไอ้ราฟาเอล แต่พวกเขาไม่เคยรู้จักเธอมาก่อน

“มึงเป็นอะไรของมึงเนี่ย” วินเซนต์พูดต่อด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก เพราะวินเซนต์ไม่เคยเห็นลูเซียโน่วิ่งตามผู้หญิงและทำตัวอุกอาจขนาดนี้มาก่อน

“ปล่อยฉัน!!” อัญญาไม่ได้สนใจว่าใครจะเดินมาตรงนี้บ้าง เธอไม่อยากให้ลูเซียโน่มาถูกเนื้อต้องตัวเธอ เธอรู้สึกรังเกียจเขายิ่งกว่าอะไร

“ไม่ปล่อย! พวกเรามีเรื่องต้องคุยกัน” 

“ฉันไม่คุย”

 ในขณะนั่นเอง เอวากับราฟาเอลเดินมาเคียงคู่กันด้วยท่าทางรีบร้อน เนื่องจากพวกเขาได้ยินเสียงเหมือนกับว่ามีคนทะเลาะกันอยู่ สองสามีภรรยาจึงรีบเดินมาดู และพวกเขาก็พบว่าลูเซียโน่กำลังยืนกอดรัดอัญญาอยู่จากทางด้านหลังของอัญญา

“อัญญา” เอวาเอ่ยเรียกชื่อน้องสาวขึ้นมา ก่อนที่เธอจะรีบปรี่เข้าไปหา

“ฉิบหายล่ะ” ราฟาเอลหลับตาลงพร้อมกับถอนหายใจแรง เขาอุตส่าห์กันไม่ให้อัญญาลงมาจากชั้นสอง แต่สุดท้ายเธอก็ลงมาอยู่ดี ชายหนุ่มลืมตาขึ้นและรีบเดินตามเอวาไปติดๆ ถึงแม้ตอนนี้เอวาจะไม่ใช้ความรุนแรงเหมือนกับเมื่อก่อนแล้ว แต่ราฟาเอลยังจำเวลาที่ภรรยาคนสวยชอบใช้กำลังได้ดี

“อย่ามายุ่งกับน้องสาวของฉันนะ” เอวาเดินมาถึงตัวอัญญา เธอเอื้อมมือไปดึงเรียวขาน้องสาวออกมาจากร่างกำยำของลูเซียโน่ 

“ใจเย็นๆ ก่อน เดี๋ยวฉันจัดการเอง” ราฟาเอลรีบปรี่เข้ามาดึงตัวเรียวแขนของภรรยาอีกข้างเอาไว้ เมื่อเห็นว่าสีหน้าของเอวาดูโกรธเคืองเพื่อนของเขาขึ้นมาแล้ว กลายเป็นว่าตอนนี้ทั้งสี่คนยืนดึงรั้งกันจนพัวพันไปหมด

“ทำไมมึงถึงไม่บอกกูว่าเธออยู่ที่นี่” เสียงทุ้มของลูเซียโน่เอ่ยถามราฟาเอลขึ้นมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

“มึงปล่อยเธอก่อน” ราฟาเอลกดเสียงต่ำบอกกล่าวเพื่อน 

ทว่าลูเซียโน่ไม่ยอมขยับแม้แต่นิดเดียว เอวามองหน้าลูเซียโน่ด้วยสายตาที่ดุดัน ก่อนที่มือบางของเอวาจะออกแรงดึงรั้งน้องสาวอีกครั้ง

“ไอ้ลูเซียน ปล่อยเธอก่อน” ดวงตาสีฟ้าครามมองจ้องมองลึกเข้าไปในนัยน์ตาคมกริบของลูเซียโน่ เพื่อเป็นการส่งสัญญาณให้ทางสายตา ลูเซียโน่หลับตาลงเพียงครู่เดียว ก่อนที่เขาจะถอนหายใจออกแรงและเลือกที่จะปล่อยมือออกจากเอวคอดกิ่วของอัญญาอย่างเชื่องช้า 

“โอ๊ย!! เอเลน่า!” เสียงทุ้มของลูเซียโน่ร้องลั่นขึ้นมา เมื่อเขาปล่อยเธอให้เป็นอิสระ อัญญาใช้ศอกกระแทกใส่หน้าท้องแกร่ง ชายหนุ่มที่ไม่ได้ตั้งตัวจึงรู้สึกจุกท้องขึ้นมาทันที

สปายสาวถูกพี่สาวดึงรั้งให้ห่างออกมาจากลูเซียโน่ เอวาใช้ร่างอวบอิ่มของตัวเองมาบังน้องสาวเอาไว้และให้อัญญาอยู่ด้านหลังของตัวเอง ดวงตาของหญิงสาวทั้งสองคนมองจ้องลูเซียโน่ด้วยสายตาที่ดุดันและแข็งกร้าว

“พาอัญญาไปที่ห้องก่อน” ราฟาเอลบอกกล่าวภรรยาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนยวบลง

“ไปเถอะอัญญา” พูดจบ เอวาดึงรั้งน้องสาวออกไปจากตรงนั้นอย่างช้าๆ 

อัญญาตวัดสายตามองหน้าลูเซียโน่ด้วยสายตาหยามเหยียด จนชายหนุ่มเองก็สัมผัสได้ว่าสายตาของเธอมันเต็มไปด้วยความเกลียดชังเขามากแค่ไหน 

“ทำไมมึงไม่บอกกู” ลูเซียโน่เอ่ยถามขึ้นมาทันที เมื่อเอวาพาอัญญาเดินหนีไปจากตรงนั้นแล้ว

“มึงไม่เคยถาม” 

“ไอ้ราฟาเอล” ลูเซียโน่กดเสียงต่ำใส่เพื่อน เขาไม่เคยหงุดหงิดมากเท่านี้มาก่อน ซึ่งราฟาเอลรู้ดีที่สุด

“ใจเย็นๆ แล้วตามกูมา…ส่วนพวกมึงสองคนกลับไปก่อน” ราฟาเอลบอกกล่าวลูเซียโน่ ก่อนที่เขาจะหันไปพูดกับวินเซนต์และคามิลโลที่ยืนมองสถานการณ์อยู่ตั้งแต่ตอนแรกแล้ว

“เออ” วินเซนต์ตอบกลับห้วนๆ

“มีอะไรก็โทรมาละกัน” คามิลโลพูดต่อ 

จากนั้นวินเซนต์กับคามิลโลพากันเดินออกไปจากตรงนั้น แล้วตรงไปยังด้านหลังของคฤหาสน์เพื่อขึ้นเฮลิคอปเตอร์กลับไปทำหน้าที่ของพวกเขาต่อ

ลูเซียโน่ย่างกรายตามราฟาเอลมาเรื่อยๆ ด้วยใบหน้าที่ไม่สบอารมณ์สักเท่าไหร่นัก ราฟาเอลเดินนำเพื่อนมายังห้องโถงของคฤหาสน์ ในจังหวะนั่นเอง สาวใช้คนหนึ่งเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับเอ่ยเรียกราฟาเอลด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“นายท่านคะ” เสียงของสาวใช้ ทำให้ราฟาเอลหันหน้ามาหาเธอพลางเอ่ยถามสาวใช้ด้วยน้ำเสียงมีเลศนัย

“ได้มาหรือยัง” 

“ได้แล้วค่ะ” ไม่พูดเปล่า สาวใช้ชุดดำยื่นถุงใสๆ ขนาดเล็กให้กับเจ้านายอีกด้วย

“พอดีว่าคุณอัญญาออกมาจากห้องพอดี เลยฝากให้ดูคุณอาร์โนด์ชั่วครู่ ดิฉันเลยรีบทำค่ะ” สาวใช้บอกกล่าวเจ้านายต่อ

“ดีมาก…เธอไปได้แล้ว” ราฟาเอลรับถุงใสมาถือเอาไว้ในมือแกร่งพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ สาวใช้ก้มศีรษะให้เจ้านายหนึ่งครั้ง แล้วเดินออกไปจากห้องโถงทันที

“มึงกำลังทำอะไรของมึงอยู่เนี่ย” ลูเซียโน่มองถุงใสในมือของเพื่อนสลับกับมองจ้องหน้าราฟาเอลด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย