บทที่ 32 ทำตัวมีพิรุธ

ลูเซียโน่ใช้ชีวิตของตัวเองตามปกติ ชีวิตประจำวันของเขา คือทำงานที่กาสิโนในช่วงเช้า ช่วงเย็นชายหนุ่มไปลานประมูลลับหรือเข้าไปตรวจสอบสินค้าที่โกดังเก็บของด้วยตัวเองบ้าง เมื่องานทุกอย่างเสร็จสิ้นหมดแล้ว มาเฟียหนุ่มจึงมาที่สนามแข่งรถต่อ ชีวิตของเขาวนเวียนแบบนี้มาหลายวัน จนกระทั่งถึงวันที่พวกเขาต้องเลือกไปประชุมที่คฤหาสน์ของใครสักคน ในตอนแรกที่ราฟาเอลกับลูเซียโน่เถียงกันเรื่องนี้อยู่ ลูเซียโน่ยอมตอบตกลงไปก่อน แต่เขาจะประชุมที่ไหน…นั้นมันก็อีกเรื่องหนึ่ง ใครใช้ให้ไอ้ราฟาเอลมันทำตัวมีพิรุธเองล่ะ

เพราะราฟาเอลทำตัวมีพิรุธให้เขาสงสัยเอง ช่วยไม่ได้ เขายิ่งเป็นคนที่อยากรู้อยากเห็นด้วยสิ

ลูเซียโน่ยืนอยู่หน้าประตูคฤหาสน์พลางกดโทรศัพท์เครื่องหรูเลื่อนดูอะไรไปเรื่อยเปื่อย เพื่อฆ่าเวลาระหว่างรอเพื่อนอีกสองคน จากนั้นไม่นานรถยนต์คันสีดำสุดหรูหราทั้งสองคันขับเคลื่อนเข้ามาในประตูรั้วคฤหาสน์สีดำสนิทของลูเซียโน่

เมื่อรถคันหรูทั้งสองคันจอดสนิทลงตรงวงเวียนของน้ำพุที่อยู่ก่อนทางขึ้นบันไดคฤหาสน์ ลูเซียโน่เงยหน้าขึ้นมามองเล็กน้อย ก่อนที่มือแกร่งจะกดปิดหน้าจอและเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋ากางเกง เรียวขาแกร่งก้าวเดินลงมาจากบันไดที่มีอยู่ประมาณห้าหกขั้น เป็นจังหวะเดียวกันกับที่เพื่อนของเขาทั้งสองคนลงจากรถทั้งสองคันมาพอดี วินเซนต์กับคามิลโลมองหน้ากันเล็กน้อย จากนั้นพวกเขาทั้งสองคนจึงย่างกรายมาหยุดอยู่ตรงหน้าของลูเซียโน่

“มากันแล้วเหรอ” เสียงทุ้มของลูเซียนเอ่ยถามเพื่อนทั้งสองคน

“ไอ้ราฟาเอลล่ะ” วินเซนต์ หนุ่มฝรั่งเศสนัยน์ตาสีฟ้าเหมือนมีทะเลหมอกอยู่ภายในดวงตา ชายหนุ่มถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบและเย็นยะเยือกตามประสาของคนที่เย็นชาที่สุดในกลุ่ม

“ไปขึ้นเฮลิคอปเตอร์หลังคฤหาสน์ของกูเถอะ” ลูเซียโน่ไม่ได้ตอบกลับคำถามของวินเซนต์ แต่เขาบอกกล่าวเพื่อนทั้งสองแทน เนื่องจากเขาได้จัดเตรียมเฮลิคอปเตอร์ไว้ที่สวนด้านหลังของคฤหาสน์เรียบร้อยแล้ว

“สรุปไม่ได้ประชุมที่บ้านมึง?” คามิลโลเอ่ยถาม

“ไอ้ราฟาเอลมันทำตัวแปลกๆ กูอยากรู้ว่ามันมีอะไรหรือเปล่า ทำไมมันถึงไม่อยากให้พวกเราไปบ้านมัน” ลูเซียโน่บอกกล่าวเพื่อนทั้งสองคนอย่างตรงไปตรงมา เขาไม่ปิดบังในความขี้สงสัยของตัวเอง

“มึงก็เลยนัดพวกกูมาก่อนเวลาแบบนี้” วินเซนต์พูดต่ออย่างรู้ทันลูเซียโน่

“เออ” เสียงทุ้มมีเสน่ห์ของลูเซียนกระแทกเสียงใส่วินเซนต์

“เด็กน้อยชะมัด” หนุ่มฝรั่งเศสนัยน์ตาสีฟ้าบ่นลูเซียโน่อย่างไม่จริงจังมากนัก ส่วนคามิลโลใช้สองมือล้วงกระเป๋ายืนยิ้มอย่างชอบใจ 

“พูดมาก…ไปกันได้แล้ว” ลูเซียโน่ตัดบทเพื่อน ก่อนที่เขาจะก้าวเดินนำเพื่อนไปยังรถกอล์ฟที่ไว้ใช้ขับเคลื่อนภายในคฤหาสน์

วินเซนต์เดินตามลูเซียโน่ไปด้วยใบหน้าที่นิ่งเรียบ คามิลโลส่ายหน้าเบาๆ แล้วจึงเดินตามทั้งสองหนุ่มมาติดๆ ด้วยใบหน้าอมยิ้มเล็กน้อย คงมีแค่เพียงคามิลโลนี่แหละที่ดูใจเย็นและไม่มีพิษไม่มีภัยที่สุดในกลุ่มมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลกลุ่มนี้แล้ว

ทั้งสามหนุ่มขึ้นรถกอล์ฟเรียบร้อยแล้ว บอดี้การ์ดชุดดำจึงขับรถกอล์ฟพาเจ้านายไปส่งยังสวนด้านหลังของคฤหาสน์อย่างช้าๆ เมื่อพวกเขามาถึงสวนด้านหลังที่มีเฮลิคอปเตอร์จอดรออยู่ ทั้งสามหนุ่มก็ขึ้นไปยังนั่งบนเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวของลูเซียโน่ทันที

เวลาผ่านไปสักพักหนึ่ง เสียงเฮลิคอปเตอร์ลำหนึ่งดังขึ้นมาใกล้คฤหาสน์ของราฟาเอล ทำให้ราฟาเอลที่กำลังจะเดินออกมาจากประตูบ้าน รีบเงยหน้าขึ้นไปดูอย่างรวดเร็ว และราฟาเอลก็พบว่าเฮลิคอปเตอร์ลำนั้นกำลังจอดลงบนหลังบ้านของเขา ชายหนุ่มจึงรีบเดินกลับเข้าไปในบ้านเพื่อที่จะเดินออกไปทางด้านหลังทันที

เมื่อเฮลิคอปเตอร์จอดลงเรียบร้อยแล้ว ทั้งสามหนุ่มสุดหล่อเหลาลงมาจากเฮลิคอปเตอร์และถือวิสาสะเดินเข้าไปในบ้านของราฟาเอล โดยที่ไม่ขออนุญาตเจ้าของบ้านก่อนด้วยซ้ำ ชายหนุ่มร่างกำยำทั้งสามคนเดินเข้ามาจากทางประตูหลังของคฤหาสน์ เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ราฟาเอลเดินมาทางหลังคฤหาสน์พอดี พวกเขาจึงเดินมาเจอกันในครึ่งทาง

“อะไรของพวกมึงเนี่ย” ราฟาเอลเอ่ยถามเพื่อนทั้งสามคนที่มาบ้านของเขา โดยไม่บอกกล่าวกันก่อน นัยน์ตาสีฟ้าครามไล่สายตามองหน้าเพื่อนทีละคน คนสนิทของราฟาเอลเดินตามหลังเจ้านายมาติดๆ

“กูบอกว่าให้ไปบ้านไอ้ลูเซียโน่ไม่ใช่หรือไง” ราฟาเอลเอ่ยต่อ 

“มึงจะหวงบ้านอะไรหนักหนาว่ะ” วินเซนต์เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ติดหงุดหงิดเล็กน้อย เขาไม่รู้ว่าพวกมันกำลังเล่นบ้าอะไรกันอยู่ แต่เขาอยากจะรีบประชุมให้เสร็จ จะได้กลับกันเสียที

“เออนั่นดิ แขกมาบ้านแล้วก็ต้อนรับหน่อยดิว่ะ” ลูเซียโน่ชายหนุ่มนัยน์ตาสีเทาเข้มเอ่ยเสริมขึ้นมา

“พวกมึงเป็นเพื่อน…ไม่ใช่แขก” ราฟาเอลกดเสียงต่ำ

“หยุดได้แล้วพวกมึง รีบๆ ไปทำงานกันได้แล้ว กูมีธุระต่อ” เป็นเสียงของคามิลโลที่เอ่ยขึ้นมา เขาไม่ได้ยินดียินร้ายกับอะไรสักเท่าไหร่ ก็สนุกดีที่เห็นเพื่อนๆ เถียงกันแบบนี้ สีสันของชีวิตดี แต่วันนี้เขาต้องไปทำธุระของเขาต่อ ถ้าเขาไม่ได้ไปไหนต่อเขาคงมีเวลาดูพวกมันเถียงกันยาวๆ เลยล่ะ

“น่ารำคาญ” ราฟาเอลสบถออกมาเบาๆ ก่อนที่ชายหนุ่มจะหันหลังกลับและเดินนำพวกมันไปที่ห้องประชุมต่อ

ทั้งสี่หนุ่มหน้าตาหล่อเหลาดั่งเทพบุตรเดินเข้ามาภายในคฤหาสน์เรื่อยๆ จนกระทั่งพบกับเอวาที่สวมชุดเดรสสีครีมสายเดี่ยวกำลังเดินตรงมาหาพวกเขาพร้อมกับคนรับใช้ที่เดินตามเธอมาอีกสองคน

“คุณเอวา…สวัสดีครับ” คามิลโลเอ่ยทักทายเอวาอย่างสุภาพ

“สวัสดีค่ะคุณวินเซนต์ คุณคามิลโล” เอวาทักทายวินเซนต์กับคามิลโล ส่วนลูเซียโน่ไม่ต้องสืบก็รู้ เอวาไม่เคยทักลูเซียโน่เลยสักครั้ง ตั้งแต่ที่เธอแต่งงานกับราฟาเอล เพราะเขากับเธอเคยไม่ลงรอยกันมาก่อน เอวาจึงไม่ค่อยชอบหน้าของลูเซียโน่สักเท่าไหร่ เมื่อเจอลูเซียโน่ทีไรก็มักจะเมินเขาตลอด ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเหมือนกัน แต่เธอไม่ชอบหน้าเขา

“ตามสบายเลยนะคะ…เดี๋ยวฉันไปหาลูกก่อนนะ” มาดามของบ้านบอกกล่าวกลุ่มเพื่อนของสามี ก่อนที่เธอจะหันมาเอ่ยกับราฟาเอลต่อ

“เดี๋ยวประชุมเสร็จแล้วจะรีบตามไป” ราฟาเอลเอื้อมมือไปลูบเรียวแขนของภรรยาอย่างแผ่วเบา

“อือ” ใบหน้าสวยสดของเอวาพยักหน้าให้สามีเบาๆ จากนั้นเธอย่างกรายปลีกตัวไปอีกทางของคฤหาสน์

“ไปรอที่ห้องทำงานกันก่อน เดี๋ยวกูตามไป” ราฟาเอลหันหลังกลับมาบอกกล่าวกับเพื่อน วินเซนต์จึงก้าวเดินตรงไปยังห้องประชุมก่อนคนอื่น คามิลโลเดินตามววินเซนต์ไปอย่างช้าๆ ส่วนลูเซียโน่ก็ยักคิ้วพร้อมกับยกไหล่ขึ้นเบาๆ จากนั้นลูเซียโน่ก็เดินตามสองหนุ่มไปต่อ

“น้องสาวของเอวาอยู่ไหน” ราฟาเอลหันมาถามคนสนิท

“อยู่ในห้องคุณชายโรลองด์ครับนาย” บอดี้การ์ดร่างกำยำตอบกลับราฟาเอลอย่างหนักแน่น

“ดูเธอไว้ก่อน อย่าให้เธอออกมาจนกว่าเจ้าพวกนี้มันจะกลับ” มาเฟียนัยน์ตาสีฟ้าครามบอกกล่าวลูกน้องต่อ

“ครับ” สิ้นเสียงตอบกลับลูกน้อง ราฟาเอลจึงก้าวขาเดินตามเพื่อนไปที่ห้องประชุมอย่างช้าๆ คนสนิทของราฟาเอลจึงเดินตรงไปยังห้องคุณชายน้อยของบ้านต่อ แล้วเข้าไปในห้องทันที เมื่อคนสนิทเดินไปถึงห้องคุณชาย

“มีอะไรกันหรือเปล่า…ฉันได้ยินเสียงเฮลิคอปเตอร์” อัญญายืนอุ้มลูกชายตัวน้อยอยู่ในตรงอกอวบอิ่ม เธอเอ่ยถามบอดี้การ์ดขึ้นมาทันทีที่เขาเข้ามาในห้อง ภายในห้องของคุณชายตัวจิ๋ว มีทั้งอัญญา พี่เลี้ยงเด็กอีกสองคน และเด็กชายตัวจิ๋วอีกสองคนอยู่ภายในห้องนั้น

“คุณอัญญาหูดีมากเลยนะครับ ขนาดคฤหาสน์หลังนี้ถูกวางโครงสร้างมาอย่างดี เก็บเสียงไม่ให้ด้านนอกเข้ามาได้และไม่ให้เสียงด้านในเล็ดลอดออกไป แต่คุณก็ยังได้ยินอยู่ดี” บอดี้การ์ดตอบกลับหญิงสาว เด็กชายตัวน้อยในอ้อมแขนของอัญญาส่งยิ้มหวานให้บอดี้การ์ด แตกต่างกับมารดาของเด็กน้อยที่ยืนหน้านิ่งและไม่ตอบกลับอะไรเลยสักคำ

“ไม่มีอะไรหรอกครับ พอดีท่านราฟาเอลออกไปทำงานนะครับ ท่านราฟาเอลเบื่อรถติด ก็เลยไปเฮลิคอปเตอร์ดีกว่า” บอดี้การ์ดเอ่ยต่อพลางมองสำรวจไปรอบห้อง 

โรลองด์ ลูกชายของราฟาเอลกับเอวา เด็กชายตัวน้อยกำลังนอนหลับอยู่บนเปล โดยมีพี่เลี้ยงคอยดูแลอย่างใกล้ชิด อัญญายังไม่ไว้ใจให้ใครเลี้ยงลูกชายของเธอทั้งนั้น สปายสาวจึงอยู่กับลูกชายตลอดเวลา

“อือ” อัญญาพยักหน้าให้บอดี้การ์ดหนึ่งครั้ง 

ความนิ่งเงียบของอัญญาทำให้บอดี้การ์ดร่างกำยำรู้สึกเกร็งเล็กน้อย ทว่าเขาไม่ได้เอ่ยถ้อยคำใดออกมาต่อ เขาเพียงหันหลังและก้าวเดินออกจากห้องไปอย่างเชื่องช้า บอดี้การ์ดยืนประจำการอยู่หน้าห้องของคุณชายตัวน้อยด้วยท่าทีมั่นคง ใบหน้าตึงขรึม ร่างกายตั้งตรงไม่ไหวติง เขายืนอยู่ไม่นานสักเท่าไหร่ อัญญาเปิดแง้มประตูและเดินออกมาด้วยใบหน้านิ่งเรียบ

“จะไปไหนเหรอครับ” บอดี้การ์ดร่างกำยำเอ่ยถามขึ้นมาทันที

“จะกลับห้อง” อัญญาตอบกลับเสียงแข็งกระด้างเล็กน้อย เธอแค่อยากรู้ว่ามีอะไร เพราะท่าทางของบอดี้การ์ดคนนี้มันดูแปลกๆ ปกติพวกเขาไม่มาเฝ้าหน้าห้องโรลองด์แบบนี้ อีกทั้งยังถามเธออีกว่าจะไปไหน มันดูแปลกไปหมดจนสัญชาตญาณของเธอ ทำให้หญิงสาวรู้สึกอยากรู้ขึ้นมา

“ครับ” บอดี้การ์ดตอบกลับเสียงหนักแน่น เนื่องจากห้องของหญิงสาวอยู่ไม่ห่างจากห้องคุณชายโรลองด์สักเท่าไหร่ แค่เธอไม่ได้ลงไปชั้นล่างก็เพียงพอแล้ว

อัญญาปรายตามองบอดี้การ์ดเล็กน้อย ก่อนที่เรียวขาสวยจะก้าวเดินตรงไปที่ห้องของตัวเองอย่างช้าๆ แต่เมื่อบอดี้การ์ดเผลอ หญิงสาวจึงเปลี่ยนเส้นทางการเดินอย่างรวดเร็ว