บททั้งหมดของ รักคุณไปอีก...ทศวรรษ (BL): บทที่ 111 - บทที่ 120

“มะ มีอะไรหรือเปล่าครับ” พอได้สติทศวรรษก็รีบถามสืบสานด้วยความประหม่าก่อนจะยกมือไหว้พ่อแม่ของสืบสานอย่างนอบน้อม พรรณพิลัยเองก็ยกมือไหว้ตอบรับเช่นกัน ก่อนจะเอ่ยปากเรียกทศวรรษให้มาทานข้าวด้วยกัน“เรียกน้องมาทานข้าวสิลูก” แม้แต่สามสาวที่ได้ฟังหูตาตั้งขึ้นมาทันที ถองศอกใส่กันยกใหญ่ ไม่เคยคาดคิดถึงความเป็นไปตรงหน้ามาก่อน ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้าทางแม่อีพี่สืบเกลียดอีทศเพื่อนเขาจนหน้าไม่อยากจะมอง ตอนนี้มานั่งที่บ้านของอีทศไม่พอ ยังชวนร่วมโต๊ะอีก ใครไม่งง แต่สามสาวงงค่ะ เพราะว่าตั้งแต่คบหากันมาหลายสิบปี ทศวรรษเองก็มีปัญหาแม่ผัวลูกสะใภ้กันมาตลอด ถึงขนาดทำของใส่กัน ยังขนลุกไม่หาย ตอนนี้นั่งหน้าสลอนพร้อมหน้ากันสองฝั่งก็อดแปลกใจระคนดีใจด้วยไม่ได้ สืบสานเอื้อมมือไปจับมือที่ผอมบางของทศวรรษกระชับให้มั่นก่อนจะเดินไปยังทางด้านข้างสานฝันที่ยิ้มหน้าระรื่น พลางเอ่ยเรียกเบา ๆ“พี่ทศ พี่ทศ” กวักมือเบา ๆ พร้อมกับขยับที่ให้อีกฝ่ายได้นั่งข้าง ๆ ตน ทศวรรษกระซิบถามสานฝันทันที“นี่มันอะไรกัน”“เดี๋ยวพี่ทศก็รู้เองค่ะ” พลางขยิบตาให้อย่างทะเล้น ทศวรรษที่งงเป็นไก่ตาแตกหันไปหาสืบสานที่นั่งลงข้าง ๆ ตัวเองพอดี รวมไปถึงสามสาว

และการตกแต่งทั้งหมดที่ว่าจะเป็นใครไม่ได้….ทศวรรษรู้สึกสะดุ้งทันทีเมื่อรู้สึกถึงอ้อมแขนที่กำลังสวมกอดเขาอย่างหลวม ๆ ที่บริเวณเอว อีกทั้งปลายคางของอีกฝ่ายยังวางไว้บนบ่าของเขา น้ำเสียงเจือไปด้วยความออดอ้อน“ทศ สวยหรือเปล่า”“อะไรที่ว่าสวยครับ” ทศวรรษแกล้งถาม“บ้านของเรา”“สวยครับ สวยมาก ว่าแต่…ตั้งแต่เมื่อไหร่”“พี่กับที่บ้านมาอยู่ที่นี่เกือบอาทิตย์แล้ว”“มิน่า…” ทศวรรษโคลงศีรษะ ไม่แปลกใจแล้วว่าทำไมแม่ของเขากับคุณหญิงพรรณพิลัยถึงสนิทสนมชิดเชื้อถึงขั้นเรียกกันว่าคุณพี่คุณน้อง เพราะขนโขยงกันมาอยู่ที่นี่เป็นสัปดาห์แล้วต่างหาก ยิ่งนายแม่จันทร์ทิพย์แม้จะดูโผงผางปากร้าย แต่เนื้อแท้กลับเป็นคนเข้ากับคนง่าย ใจกว้าง พูดจริง ทำจริง ไม่งั้นไม่สามารถคุมคนงานครึ่งร้อยได้อยู่หมัด อย่าว่าแต่คนงาน แม้แต่พ่อของเขายังแทบไม่มีปากมีเสียงในบ้าน“เมียพี่งอนหนีออกจากบ้านไปไกลขนาดนั้นก็ต้องเร่งมือกันหน่อย”“ใครเมียพี่” สืบสานผละออกก่อนจะจับตัวภรรยาเด็กที่กำลังน้อยใจเขาอย่างขีดสุดให้หันหน้ามาประจันกัน“ยังโกรธพี่อยู่เหรอ” สืบสานจับมือทั้งสองข้างของคนตรงหน้าเอาไว้กอบกุมอย่างหลวม ๆ พลางแกว่งมือเบา ๆ“ไม่ได้เหรอครับ

“พ่อแม่พี่ยอมรับเราได้ตั้งนานแล้ว ตั้งแต่เราจะยื่นหนังสือคำร้องหย่าเสียอีก พออ่านเนื้อหาในเอกสารว่าเราจะไม่เรียกร้องอะไรกับทางพี่สักอย่าง พ่อแม่พี่ท่านเลยไม่ยอม อีกอย่างเราก็เป็นลูกมีพ่อมีแม่ และสมควรได้รับการยอมรับจากคุณาปกรตั้งนานแล้ว”“แต่”“ไม่มีแต่ พ่อแม่พี่ยอมรับทศจากใจจริง ๆ แม่พี่เสียใจมากนะที่ทำไม่ดีกับเราไว้เสียมากมาย สุดท้ายทองแท้ย่อมไม่แพ้ไฟ และเหตุการณ์ในครั้งนี้พี่ก็ตั้งใจอยากให้พ่อกับแม่เห็นเนื้อแท้ของข้างในของทศจริง ๆ ทศวรรษที่รักสืบสานด้วยใจจริง ไม่ได้หวังสมบัติพัสถานอย่างที่ใครเขาเล่าลือกัน ให้พวกท่านได้รู้กับหู ได้เห็นกับตา ยิ่งตอนที่แม่ทศพูดเรื่องที่เราเอาทองไปจำนำให้พี่ไปเรียนต่อที่อังกฤษแม่พี่ร้องไห้ใหญ่ และรู้สึกผิดในใจไม่หาย ไม่ว่าทศจะเป็นยังไง ย้อมผมสีไหน ทางบ้านพี่ก็ยอมรับทศเป็นสะใภ้ใหญ่ของบ้านคุณาปกรด้วยใจจริง” สืบสานจับผมสีดำของคนรัก แถมยังตัดสั้นแตกต่างจากก่อนหน้าลิบลับจะว่าไปผมสีทองก็เหมาะกับทศวรรษมากกว่าจริง ๆ“สีดำไม่เหมาะเหรอครับ”“สีไหนก็เหมาะทั้งนั้น พี่รักทศที่เป็นทศ ไม่ได้รักที่เนื้อหนังมังสาข้างนอก แต่เป็นตรงนี้…” สืบสานก้มลงไปจูบเบา ๆ ที่หน้าอกด

“แม่ขอโทษลูกจริง ๆ ขอโทษที่เคยทำไม่ดีต่าง ๆ นานา ขอให้ลูกทั้งสองรักกันนาน ๆ” พรรณพิลัยผละออกพร้อมกับลูบดวงหน้าของทศวรรษด้วยความรู้สึกผิดที่ท่วมท้นในใจครั้งแล้วครั้งเล่า เด็กคนนี้จริง ๆ เลย แม้แต่ได้ลิ้มรสข้าวคลุกเกลือก็ไม่ปริปากโวยวายอะไรออกมาสักคำ“ลูกทศ มานี่มา” ทศวรรษขยับเข้าไปใกล้ พรรณพิลัยคว้าข้อมือไปก่อนจะรับกล่องกำมะหยี่สีแดงจากศรีนวลมาสวมให้ลูกสะใภ้คนโตของบ้าน เป็นสร้อยเพชรน้ำดีจากแบรนด์ดัง“เอาเส้นเล็ก ๆ ไปก่อนนะลูก จองไว้ก่อน งานแต่งของหนูอีกครั้งแม่จะเป็นเจ้าภาพให้เอง” ทศวรรษพนมมือไหว้อย่างนอบน้อม“เรียกแม่สิลูก”“ครับ…คุณแม่” พรรณพิลัยลูบหัวทศวรรษด้วยความเอ็นดู ก่อนจะมอบชุดเครื่องเพชรทองคำให้อีกถาด“รับไว้เถอะนะถือว่าเป็นของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ จากแม่ เพราะว่าแม่ได้จากเราทุกปี” ทศวรรษหน้าแดง ก้มหน้างุดขานรับเบา ๆ ไม่คิดว่าสิ่งที่เขาทำบ้านคุณาปกรจะรับรู้ก่อนหน้านั้นทั้งสองแม่ไม่ได้สงบศึกกันเหมือนอย่างวันนี้ มีหลายครั้งที่แม่เลี้ยงจันทร์ทิพย์อยากจะบึ่งรถแล้วไปเฉ่งด่าพวกผู้ดีตีนแดงอย่างพรรณพิลัยถึงบ้าน แต่ก็ได้สามีและลูกสาวคอยห้ามทัพตลอด ก่อนหน้าไม่กี่วันก่อนก็ฉะกันไปหลายดอก แม

หลังจากเดินออกมาจากฮอลล์ ทางครอบครัวและผองเพื่อนต่างก็หอบช่อดอกไม้ ของขวัญต่าง ๆ มามอบให้ เสียงแสดงความยินดีดังขึ้นไม่ขาดสาย สองแขนทศวรรษต่างเต็มไปด้วยช่อดอกไม้ สืบสานเองก็เช่นกัน สืบสานพยักหน้าน้อย ๆ ให้กับสามสาวและพ่อแม่ทั้งสองฝั่ง มะเดี่ยวเลยอาสาช่วยทศวรรษถือของ“มา ๆ กูช่วยถือ” พอส่งช่อดอกไม้ให้หมด ข้างหลังก็มีมงกุฎเพชรขนาดเล็กเท่าฝ่ามือเสียบลงตรงกลางผมพร้อมกับผ้าคลุมหน้าเจ้าสาว ตอนนี้ทศวรรษและสืบสานต่างสวมสูทพิธีการเพื่อขึ้นรับรางวัล ทศวรรษที่ยังงงตกใจไม่หาย กำลังจะหันไปเอ็ดเพื่อน คิดว่าเล่นไม่ดูเวล่ำเวลาแต่สืบสานกลับคุกเข่าลงตรงหน้าพร้อมกับเปิดกล่องสีแดงกำมะหยี่ตรงหน้าเขาอีกครั้ง ครั้งนั้นเป็นการขอแต่งงานที่เรียบง่าย แถมพวกเขายังไม่มีเงินมากมายเท่านี้ แหวนแต่งงานจึงเป็นเพชรสังเคราะห์ราคาไม่ได้แพงเพียงหลักหมื่น แต่กลับมีคุณค่าทางจิตใจของพวกเขาทั้งคู่มหาศาล ตลอดสามปีที่ผ่านมาพวกเขาต่างลุยงานกันสายตัวแทบขาด ไป ๆ กลับ ๆ กรุงเทพฯ - จันทบุรีเป็นว่าเล่น ไม่ได้ตัวติดกันเหมือนอย่างแต่ก่อน เพื่อนฝูงเองก็เช่น ทุกคนต่างก็มีเส้นทางเดินของตัวเอง กลายเป็นนักธุรกิจ อินฟลูฯ ที่ออกงานตามช่องต่าง