บทที่ 31 สะใภ้ไม่ไร้ศักดินา 7

“พ่อแม่พี่ยอมรับเราได้ตั้งนานแล้ว ตั้งแต่เราจะยื่นหนังสือคำร้องหย่าเสียอีก พออ่านเนื้อหาในเอกสารว่าเราจะไม่เรียกร้องอะไรกับทางพี่สักอย่าง พ่อแม่พี่ท่านเลยไม่ยอม อีกอย่างเราก็เป็นลูกมีพ่อมีแม่ และสมควรได้รับการยอมรับจากคุณาปกรตั้งนานแล้ว”

“แต่”

“ไม่มีแต่ พ่อแม่พี่ยอมรับทศจากใจจริง ๆ แม่พี่เสียใจมากนะที่ทำไม่ดีกับเราไว้เสียมากมาย สุดท้ายทองแท้ย่อมไม่แพ้ไฟ และเหตุการณ์ในครั้งนี้พี่ก็ตั้งใจอยากให้พ่อกับแม่เห็นเนื้อแท้ของข้างในของทศจริง ๆ ทศวรรษที่รักสืบสานด้วยใจจริง ไม่ได้หวังสมบัติพัสถานอย่างที่ใครเขาเล่าลือกัน ให้พวกท่านได้รู้กับหู ได้เห็นกับตา ยิ่งตอนที่แม่ทศพูดเรื่องที่เราเอาทองไปจำนำให้พี่ไปเรียนต่อที่อังกฤษแม่พี่ร้องไห้ใหญ่ และรู้สึกผิดในใจไม่หาย ไม่ว่าทศจะเป็นยังไง ย้อมผมสีไหน ทางบ้านพี่ก็ยอมรับทศเป็นสะใภ้ใหญ่ของบ้านคุณาปกรด้วยใจจริง” สืบสานจับผมสีดำของคนรัก แถมยังตัดสั้นแตกต่างจากก่อนหน้าลิบลับ

จะว่าไปผมสีทองก็เหมาะกับทศวรรษมากกว่าจริง ๆ

“สีดำไม่เหมาะเหรอครับ”

“สีไหนก็เหมาะทั้งนั้น พี่รักทศที่เป็นทศ ไม่ได้รักที่เนื้อหนังมังสาข้างนอก แต่เป็นตรงนี้…” สืบสานก้มลงไปจูบเบา ๆ ที่หน้าอกด้านซ้ายของทศวรรษ

“จะไปหาคนที่ยอมซักกางเกงในให้พี่ด้วยมือที่ไหนอีก หืม” ทศวรรษกลอกตา

“ตอนนี้มีแม่บ้านแล้วนี่ครับ”

“ขาดแต่เมีย” สืบสานหยอกเย้า

“งานแต่งครั้งนี้ทางบ้านพี่อยากให้จัดที่กรุงเทพฯ จะได้ประกาศเรื่องของเราอย่างเป็นทางการ” ทศวรรษน้ำตาคลอ ขอบตาเริ่มร้อนผ่าว

“…สืบ” ทศวรรษสะอึกสะอื้น ไม่คิดว่าวันที่รอคอยจะมาถึงจริง ๆ

“ครับ”

“ขอบคุณนะครับ ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง ว่าแต่เรื่องบริษัทล่ะครับ”

“พ่อพี่ให้คนมาจัดการแล้วล่ะ เห็นว่าเราจะทำเหล้าเลยสั่งโรงกลั่นที่ได้มาตรฐานจากต่างประเทศมาให้ รวมไปถึงติดต่อผู้เชี่ยวชาญมาดูแลและชี้แนะโดยเฉพาะ เรื่องคราฟเบียร์ยังไงพี่ก็เป็นหนึ่งในผู้บริหาร ทศว่าไงถ้าพี่จะควบรวมให้ TOSSAN อยู่ในความดูแลของคุณาปกรภายใต้การบริหารของพี่”

“ก็ดีเหมือนกันครับ พี่จะได้ไม่เหนื่อยเกินไป”

“พี่อาจใช้เวลาส่วนใหญ่ที่กรุงเทพฯ”

“ไม่เป็นปัญหาหรอกครับ ถือซะว่าแยกย้ายกันไปเติบโต” ทศวรรษพูดทั้งน้ำตา ก่อนจะหัวเราะน้อย ๆ ออกมา พร้อมกับพยักหน้าให้กับคนตรงหน้า อีกอย่างบริษัทที่เขากำลังจะก่อตั้งกับเพื่อน ๆ ก็ต้องลงแรงมากในช่วงแรก ไม่มีเวลาตัวติดกันเหมือนเดิมแน่นอนอยู่แล้ว

“แล้วเราอยากจะจัดงานเมื่อไหร่ล่ะ” สืบสานถามพลางบีบจมูกที่แดงเรื่ออย่างมันเขี้ยว

“สักสองสามปีได้ไหมครับ อยากให้พิสุทธิ์รำพึงออกสู่ตลาด อย่างน้อยสะใภ้คนนี้ก็สมมงไม่ใช่ส้มหล่นเหมือนที่ใครเขาเล่าลือกัน”

“ได้…เอาตามทศว่า แต่อย่าให้พี่รอนาน พี่อยากจะให้คนทั้งโลกได้รู้ว่าเราเป็นสามีภรรยากันถูกต้องตามกฎหมายตั้งแต่เจ็ดปีก่อนแล้ว และเราก็มีลูกด้วยกันอีกหนึ่งตัว” ทศวรรษหัวเราะลั่นก่อนจะเอ่ย

“ลูกเป็นอดีตไปแล้วล่ะครับ เห็นทีคงไม่ได้คืน” สืบสานหน้ามุ่ยทันที

“ลูกเรารักได้แต่ตัวนี่ครับ อีกอย่างทศก็อุ้มไม่ได้ ไม่ได้เลี้ยงกับมือติดแม่ก็ถูกแล้ว แกเลี้ยงของแกมาตั้งนาน ทำใจเถอะพ่อแมว” ทั้งสองกอดคลอกันคุยกะหนุงกะหนิงเดินไปดูรอบบ้าน ดูเสร็จหายต๋อมเข้าไปในห้องนอนใหญ่ทันที คงไม่ได้รอพระมาเจิม ฤกษ์เข้าอยู่เอาสบายใจเจ้าของว่าของแท้

คนทั้งสามในบ้านยืนกอดคอกันดูละครพ่อแง่แม่งอน ต่างก็เห็นสายตาละมุนตุ้นที่อีพี่สืบใช้มองเพื่อนสาวเวลาที่อยู่กันสองคน เสมือนโลกนี้ไม่มีใครอื่น มีแค่ทั้งสองเท่านั้น

“อีทศจะรู้มะว่าผัวรักผัวหลงขนาดนี้” มะเดี่ยวเป็นฝ่ายเปิดฉากก่อน

“รู้แหละ แต่คงน้อยใจ เป็นกูนะจะอาละวาดบ้านแตก” ต้นตาลว่า

“ก็จริง ตอนแรกกูว่าฮีอาจจะความจำเสื่อมจริง มึงดูสภาพรถ ไม่ตายก็เลี้ยงไม่โต แต่ฮีรอดมาได้ อาจจะกระทบกระเทือนอวัยวะภายในบ้างแหละ” ปลายฟ้าวิเคราะห์ไปตามสถานการณ์

“อีทศโกรธก็สมควรอยู่หรอก” ต้นตาลเสริม

“แต่กูว่าถ้าไม่มีเหตุการณ์นี้มึงว่าบ้านฮีจะยอมมาเหยียบที่นี่มะ” ปลายฟ้าพูดพลางนึกย้อนไปตอนมื้อค่ำเมื่อครู่ คนเราจะโกหกตอแหลยังไงก็ได้ แต่ทว่าสายตายังไงก็ปิดไม่มิด หากเป็นตัวเองเกลียดขี้หน้าขนาดนั้นต่อให้เอาหูฉลามมาล่อก็คงไม่ยอมร่วมโต๊ะด้วยเป็นแน่ แล้วบ้านคุณาปกรรักเกียรติ รักศักดิ์ศรีตัวเองขนาดนั้น ไม่มีทางจะเห็นแก่กินและเห็นแก่ผลประโยชน์เล็ก ๆ น้อย ๆ นี้แน่ ๆ

แต่สายตาของผู้ใหญ่ที่ทอดมองมายังสืบสานและทศวรรษนั้นมีแต่ความเอ็นดู โดยเฉพาะแม่ผัวตัวแสบ มีเหตุผลแค่อย่างเดียว…

“มีเหตุผลแค่อย่างเดียว!!!” แล้วทั้งสามก็พูดออกมาพร้อมกัน พร้อมกับหัวเราะกับความเห็นที่เห็นพ้องต้องกัน

สะใภ้จะไม่ไร้ศักดินาอีกต่อไป!!!!