บทที่ 32 รางวัลคนช่างฝัน

ทศวรรษและสืบสานคลานเข่าเข้ามาหาผู้ใหญ่ทั้งสี่ ที่นั่งเรียงกันฟากละสอง ฝั่งซ้ายมือคือพ่อแม่ของทศวรรษ ฝั่งขวามือคือพ่อแม่ของสืบสาน ทั้งทศวรรษและสืบสานต่างส่งยิ้มให้กันก่อนจะยื่นพวงมาลัยที่ต้นตาล และมะเดี่ยวนั่งพื้นด้านข้างคอยถือพานทองที่ใส่พวงมาลัยสีขาวที่ร้อยด้วยดอกมะลิคอยส่งให้ บรรจงวางลงบนมือผู้ใหญ่ทั้งสี่ ครบแล้วจึงก้มลงกราบกราน 3 ครั้งเพื่อขอขมา ทศวรรษเงยหน้าพร้อมกับลดมือลงระดับอก

“ผมอยากจะกราบขอขมาท่านเจ้าสัวและคุณหญิงที่เมื่อก่อนทำตัวไม่น่ารัก และไม่ฟังคำคัดค้านของผู้ใหญ่ ที่ผ่านมาผมรู้ดีว่าตัวเองไม่เหมาะสมกับสืบแม้แต่น้อย แต่ไม่เคยอยากจะฉุดรั้งเขาให้ตกต่ำเลยสักครั้ง ผมรู้ดีว่าเพศสภาพของตัวเองไม่เหมาะสมที่ป่าวประกาศให้ใครต่อใครได้รู้” สืบสานลูบหลังทศวรรษด้วยความเอ็นดู ยิ่งได้ยินน้ำเสียงที่สั่นเครือของเจ้าตัวเขาก็อยากจะโอบกอดเสียเดี๋ยวนั้น ทศวรรษมักจะกดตัวเองให้ต้อยต่ำอยู่เสมอ ทั้ง ๆ ที่ความสามารถมากมายขนาดนั้น และที่บริษัทคราฟเบียร์ไปได้ไกลอย่างที่หวังก็เพราะมีเพื่อนคู่คิดที่ดีอย่างทศวรรษนี่แหละที่คอยอยู่เคียงข้างเขา

ช่วงแรกในการทำธุรกิจที่เริ่มจากศูนย์ไม่ได้ง่ายดายขนาดนั้น พวกเขาล้มลุกคลุกคลานกันมาตั้งเท่าไหร่ หากทศวรรษไม่คอยพยุงเขาในวันที่เหนื่อยล้าและเลือกจะเดินจากไปในวันนั้นก็คงไม่มี TOSSAN และมาดผู้บริหารของสืบสานคงไม่เปล่งประกายเหมือนอย่างวันนี้ คนคนนี้อยู่เบื้องหลังความสำเร็จของเขาทุกก้าว อยู่ในทุกช่วงเวลาของชีวิต

“แต่ผมอยากให้ท่านทั้งสองรับรู้ว่าผมรักเขามากจริง ๆ ต่อให้สืบไม่มีอะไร ผมก็ยังรักเขาและให้เกียรติเขาเสมอ และครั้งนี้ผมก็หวังว่าท่านทั้งสองจะให้โอกาสพวกเราอีกสักครั้ง” แม่เลี้ยงจันทร์ทิพย์และพ่อเลี้ยงสมบูรณ์ต่างก็กอบกุมมือกัน ตบหลังมือกันเบา ๆ ส่วนพรรณพิลัยนั้นน้ำตาไหลพราก ต่อมน้ำตาแตกเป็นสาย ที่ผ่านมาเธอเองก็คอยทำลายความรักของพวกเขาทั้งสองให้ย่อยยับเพียงเพราะไม่ยอมรับเพศสภาพของลูกชาย เธอคิดว่าที่ลูกชายเป็นเกย์เพราะได้รับอิทธิพลจากทศวรรษ แต่ความจริงก็คือความจริง ลูกชายเธอเป็นเกย์ตั้งแต่ก่อนจะมาเจอกับทศวรรษเสียอีก เพราะความผิดหวัง ลูกชายไม่ได้ดั่งใจ ไหนจะเรื่องชีวิตคู่ระหว่างเธอกับสามี เธอจึงเอาความเกลียดชังทั้งหมดไปลงที่ทศวรรษ คนที่พรากสืบสานไปจากอก แต่พรรณพิลัยเพิ่งมารู้ไม่นาน แท้จริงแล้วที่ลูก ๆ และสามีตีตัวออกหากเป็นเพราะความคิดและพฤติกรรมของเธอเองต่างหาก เธอเข้มงวดกวดขันลูกเพราะอยากให้พวกเขาได้ดี แต่เธอลืมไปว่าลูก ๆ ต่างก็มีชีวิตและจิตใจ ไม่สามารถเดินตามทางที่เธอคอยขีดเขียนให้พวกเขาเดินตามอีกต่อไป กว่าจะรู้ว่าผิดก็สายไปเสียแล้ว ครอบครัวเกือบพังเพราะเชื่อคำยุแยงของคนนอก

ไม่ว่าสุดท้ายสืบสานจะเป็นยังไง เลือดเนื้อในร่างกายก็เกิดมาจากเธอครึ่งหนึ่งเช่นกัน เพราะฉะนั้นไม่ว่าเขาจะเป็นเกย์หรือไม่ รักใคร่ชอบพอเพศเดียวกันแล้วอย่างไร หากเป็นความสุขของลูกเธอก็ยินดี และเต็มใจเป็นอย่างมาก ศรีนวลคนรับใช้คนสนิทก็ติดตามมาดูแลพรรณพิลัยด้วย เธอเองก็เห็นได้ว่านายหญิงของเธอไม่ได้ยิ้มออกมาจากใจนานแล้ว นานแล้วที่ไม่ได้เห็นสีหน้าแช่มชื่นเหมือนอย่างตอนอยู่ที่นี่ เห็นความมีชีวิตชีวาในนัยน์ตาคู่นั้น นัยน์ตาที่เมื่อก่อนเอาแต่จ้องมองความเป็นไปของลูก ๆ จนลืมตัวตนของตัวเอง เนื้อแท้แล้วพรรณพิลัยไม่ใช่คนใจไม้ไส้ระกำ แต่เพราะเรื่องราวในอดีตทำให้กลายเป็นใครอีกคนที่ศรีนวลเองก็ไม่รู้จัก เอาแต่กักเก็บความเกลียดชัง งานฝีไม้ลายมือต่าง ๆ ที่เคยชอบ อาหารคาวหวานที่ชอบทำประจำกลับไม่สนใจ หันเหความสนใจทั้งหมดไปที่ลูกชายแทน ห่วงหาแม้กระทั่งตอนนอน เหมือนคนเป็นประสาทหน่อย ๆ ในความคิดของศรีนวล แต่เพราะเรื่องราวเหล่านี้มันเป็นเรื่องของเจ้านาย และก็ละเอียดอ่อนต่อความรู้สึกคุณหญิง ศรีนวลเลยทำได้เพียงคอยอยู่ข้าง ๆ แถมยังช่วยกระทำความผิดอย่างทำของใส่คนทั้งคู่ ไม่แปลกที่นายหญิงของบ้านจะต่อมน้ำตาแตกทุกครั้งที่พูดถึงเรื่องนี้ ความผิดบาป ความละอายใจต่างติดค้างอยู่ในใจเหมือนกลัดหนอง

แม้ร่างกายจะสุขสบาย แต่นรกในใจเป็นเช่นไรนั้นมีแต่เจ้าตัวที่รับรู้

แม้แต่ท่านเจ้าสัวยังหางตาเปียกชื้นกับความรักของเด็กทั้งคู่ สืบสานในตอนนี้เติบโตขึ้นมากจริง ๆ และต้องขอบคุณทศวรรษคนนี้ที่ทำให้ลูกชายเขาเป็นผู้เป็นคน เป็นสืบสานที่สุขุมไม่ได้มุทะลุเหมือนอย่างแต่ก่อน ท่านเจ้าสัวเอ่ยด้วยน้ำเสียงเจือความเอ็นดู

“ไหน ๆ ก็มาถึงขั้นนี้แล้ว เรียกพ่อสิลูก” ทศวรรษเงยหน้ามองท่านเจ้าสัวก่อนจะยิ้มบาง ๆ ก้มหน้างุดเพื่อซ่อนความเขินอาย

“ครับ คุณพ่อ”

“แม่เองก็อยากจะขอโทษลูก ๆ ทั้งสองคนเช่นกัน มา ๆ มาหาแม่หน่อย” ทศวรรษและสืบสานคลานเข่าเข้าไปหาก่อนจะถูกพรรณพิลัยสวมกอดทั้งคู่ ดวงหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา