Tous les chapitres de : Chapitre 71 - Chapitre 80

สภาพแต่ละคนที่กลับมาถึงคอนโดทศวรรษในสภาพทุลักทุเล มะเดี่ยวเป็นคนที่เมาน้อยที่สุดในบรรดาห้าคน แกรปที่เรียกมาต้องหยุดรถเป็นระยะเพื่อเปิดกระจกให้คนเมาอ้วกไปตลอดทาง“เช็ดครก พวกห่า” มะเดี่ยวบ่นกระปอดกระแปด แต่ก็คอยประคองแต่ละคนขึ้นห้องไป ทศวรรษที่ยังพอมีสติเดินเหินเองได้ แต่ก็ต้องคอยเกาะกำแพงไปตลอดรวมไปถึงคอยพยุงสานฝันที่เมาคอพับ เมื่อเห็นเตียงต่างคนต่างอยู่ในสภาวะทิ้งตัวไม่รับรู้อะไรทั้งสิ้น แล้วในไลฟ์ของสามสาวก็ฉายภาพเหตุการณ์เด็ดทุกฉากทุกตอน มีทั้งคนชอบใจที่ได้เห็นทศวรรษที่นาน ๆ ที่จะมาจอยในไลฟ์ รวมไปถึงลูกหลานอีลีทอย่างสานฝัน และวาฬตัวใหญ่ที่พวกเขากำลังวางแผนจะหว่านแหจับ ไม่รู้ว่างานนี้ใครจ้องจะจับใครแต่เป้าหมายที่ว่ากลับยิ้มกริ่ม นั่งสูบบุหรี่โดยมีเด็กหนุ่มที่หน้าตาเหมือนทศวรรษกำลังคุกเข่ามอบความสุขสมให้ มือหนึ่งคีบบุหรี่ มือหนึ่งกลับถือโทรศัพท์เป้าหมายแกว่งไปแกว่งมาด้วยสีหน้าและอารมณ์ที่ซับซ้อนบ่ายสามต้นตาลที่ฟื้นเป็นคนแรกลุกไปอาบน้ำแต่งตัวและเริ่มลงมือทำอาหาร มะเดี่ยวและปลายฟ้าที่สวมชุดเมื่อคืนเดินหาวออกมาในสภาพอิดโรย“อีห่ามึงจะตำอีกนานไหม กูนึกว่าฟ้าถล่ม” มะเดี่ยวโวย“เอ้า ถ้าอีต

ต้นตาล : “ฮีก็คงระแวดระวังตัวพอสมควร ช่วงนี้พวกเราก็ทำตัวเป็นปกติหน่อยก็แล้วกัน ส่วนมึงอีทศ ดึงเชิงไว้หน่อย รอฮีนัดแนะมึงค่อยบอกพวกกูอีกที”ทศวรรษ : “กูว่างานนี้ไม่ได้ง่าย ๆ เหมือนอย่างที่เราคิดวะ มึงดูจากเมื่อคืน อุ้มกูลงมาเสร็จและหายไปเลย ไม่เอ่ยถามหรือแนะนำตัวอะไรสักอย่าง”ต้นตาล : “กูว่าพี่แกก็ลองเชิงมึงเหมือนกัน เมื่อคืนในไลฟ์มีแต่คนถามเรื่องผัวมึง กูเลยบอกมึงโสด ฮ่า ๆ”มะเดี่ยว : “อีห่าตลกตายเลย”ทศวรรษ : “ก็โสดจริง”มะเดี่ยว : “เอ้าอีนี่…สามวันดีสี่วันไข้ของแท้”ปลายฟ้า : “รีบแดก ไม่งั้นกูแดกหมดนะ” เสียงหัวเราะ เสียงโวยวายของทั้งสี่คนทำให้ห้องที่เคยเงียบเหงาและไม่มีคนอยู่สักพักดูสดใสและมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันตา เหมือนกับไอ้ประโยคที่ว่าบ้านไม่ใช่สถานที่…แต่คือผู้คนต่างหากที่ทำให้บ้านกลายเป็นบ้าน ไม่ใช่สถานที่ใหญ่โตโออ่าที่อาศัยอยู่เพียงลำพัง ไม่มีเสียงหัวเราะ เสียงกระทบของเครื่องครัว แม้ว่าชีวิตคู่ของทศวรรษจะอยู่ในช่วงยากลำบาก แต่เพราะกัลยาณมิตรที่รายล้อมทำให้เขาไม่ได้รู้สึกเดียวดายและหวาดกลัวการอยู่คนเดียวอีกต่อไปสานฝันตื่นในตอนห้าโมงเย็นของอีกวัน การไปเปิดหูเปิดตาครั้งนี้ได้เปิ

ต้องมีสักวันที่ลูกเต้าต่างก็ต้องมีชีวิตของตัวเอง เขาย่อมต้องรักสามีหรือภรรยาของตัวเองมากกว่าอยู่แล้ว และพ่อแม่ที่ดีจะไม่สอดมือเข้าไปก้าวก่ายในชีวิตคู่ที่เขาเลือก สุดท้ายลูกก็ต้องมีครอบครัวของลูก กลายเป็นพ่อแม่คนเหมือนกันกับเธอในตอนนี้ บั้นปลายชีวิตสุดท้ายแล้วก็คงจะมีเพียงสามีที่สามารถพูดคุยกันเข้าใจในวัยเดียวกัน และจับจูงมือกันไปยังบั้นปลายชีวิต มีเพียงคนวัยเดียวกันที่จะเข้าใจความแก่ชรา“แม่ขอโทษลูกจริง ๆ” พรรณพิลัยพร่ำเอ่ยคำขอโทษออกมาไม่หยุด“ลูก…ให้อภัยแม่ได้หรือเปล่า” สานฝันพยักหน้าแรง ๆ สองสามทีก่อนจะยืดตัวสวมกอดมารดาทั้งน้ำตาอีกครั้ง“ฝันให้อภัยค่ะ เรามาเริ่มต้นกันใหม่นะคะ ที่ผ่านมาก็ให้แล้ว ๆ กันไป รวมไปถึงพี่ทอฝัน และพี่สืบด้วยได้ไหมคะ” สานฝันเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่อู้อี้ พรรณพิลัยเองก็พยักหน้าตอบตกลงแทบจะในทันที“ได้สิ ทำไมจะไม่ได้” พอได้ยินดังนั้นสานฝันก็ปาดน้ำตาลวก ๆ แต่พรรณพิลัยเอื้อมไปหยิบทิชชูและค่อย ๆ ซับน้ำตาที่เปรอะเปื้อนบนใบหน้าลูกสาวด้วยความบรรจง พินิจพิเคราะห์ใบหน้าที่แทบจะถอดพิมพ์เดียวกันมากับเธอ เลือดเนื้อเชื้อไขของเธอเองแท้ ๆ แต่ทำไมตัวเธอเองถึงเอาแต่กะเกณฑ์และบีบ

“ก็อย่างที่ฝันเคยบอกไป ช่วงนี้สภาพจิตใจพี่ทศไม่ค่อยดีแต่ก็ยังพยายามจะทำทุกอย่างตัวคนเดียว ฝันก็เคยตั้งคำถามในใจระหว่างความรักระหว่างพี่สองคน ตอนนั้นฝันก็ยังไม่เข้าใจโลกของพวกพี่มากนัก แต่พอฝันไปคอนโดพี่ทศบ่อย ๆ ฝันรับรู้ความรักก่อนหน้าระหว่างพี่ทั้งสองทันทีผ่านรูปถ่ายมากมายเหล่านั้น และพี่ทศทำเพื่อพี่สืบมากมายขนาดไหนขนาดตัวเองแพ้ขนยังซื้อแมว…เอ๊ย” สานฝันทำทียกมือปิดปาก สีหน้าเลิ่กลั่กอย่างเห็นได้ชัด สืบสานที่จมจ่อมกับความคิดของตัวเองเงยหน้าขึ้นมาคาดคั้นเอาคำตอบจากน้องสาวผ่านทางสายตา สืบสานไม่รู้ตัวเลยว่าภายใต้หน้ากากใบหน้าที่เฉยชาแต่แววตากลับซ่อนความอยากรู้อยากเห็นเอาไว้ไม่มิด เต็มไปด้วยคำถาม การคาดคั้น และบีบบังคับผ่านทางความเงียบที่ปกคลุมคนทั้งสอง“…เอ่อ ฝันต้องไปหาพี่ทอฝันแล้วละคะ” สานฝันทำทีเหลือบมองนาฬิกาตรงผนัง สืบสานยืดตัวนั่งหลังตรงจดจ้องนัยน์ตาของน้องสาวอย่างไม่ลดละ“แมวอะไร”“พี่สืบจะสนใจทำไมละคะ”“พี่ถามว่าแมวอะไร?” น้ำเสียงเต็มไปด้วยอารมณ์ที่คุกรุ่นแม้ไม่กระโชกโฮกฮากแต่ก็เหมือนมีมือเย็น ๆ บีบตรงคอเพื่อให้เธอคายคำตอบที่ทำให้เขาพอใจ“มะ แมวที่พี่ทศซื้อไว้เพื่อฉลองวันครบรอบกา

“คืนนี้ผมมีธุระ มีอะไรเกิดขึ้นไม่ต้องตาม”“คะ ครับ?”“แค่เล่นตามน้ำไปก็พอ”“จะให้เรียกภพพานมาด้วยไหมครับ” นลัทถามพลางก้มหน้าจัดแจงกำหนดการล่วงหน้าในมือและหมายจะควักโทรศัพท์ออกมาติดต่อเด็กเลี้ยงของคุณโตอย่างภพพาน แต่พอเงยหน้าเห็นสีหน้าที่ว่างเปล่าแถมยังเท้าแขนจ้องมองอย่างไม่วางตา นลัทเองก็ทำตัวไม่ถูก“สนิทกันดีนะเดี๋ยวนี้”“ไม่ครับ ไม่เลย” นลัทแทบอยากจะเอาแฟ้มปิดหน้าเสียซะให้รู้แล้วรู้รอด เวลาเอ่ยถึงภพพานต่อหน้าคุณโตทีไรเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแสนโวลต์กำลังช็อตเขาอยู่ในอากาศ ไหนบอกเป็นแค่เด็กเลี้ยงไง…ก็ไม่รู้ใครเลี้ยงใคร เอ่ยชื่อยังไม่ได้เลย นลัทเก็บสีหน้าก่อนจะแสร้งถาม“ก็ถ้าคุณโตเมาผมจะได้ไปรับ”“ไม่ต้อง”“จะนอนที่คลับเหรอครับ”“โมเตล”“หา…” เตวินทร์ยกยิ้มที่มุมปาก“เตรียมเอกสารชุดหนึ่งไว้ให้ผมก็พอ”“…” รอยยิ้มของคุณโตทรงโจรมาก นลัทกลืนน้ำลายเหนียว ๆ ลงคอ คืนวันศุกร์สุดสัปดาห์นี้ขอให้ชีวิตของเขาราบรื่นและผ่านได้ด้วยดีด้วยเถิด พ่อคุณโตนาน ๆ ติดต่อกันทีก็จริง แต่ก็เป็นหนึ่งในผู้มีอิทธิพล เกิดลูกชายเขาเป็นอะไรมา เลขาคนสนิทอย่างเขาจะมีหน้าไปพบกับคุณเตโชได้อย่างไร โอ๊ยอยากตาย!คลับฮิปฮอปยอดนิยม