Tous les chapitres de : Chapitre 81 - Chapitre 90

ทศวรรษนั่งมองตั๋วเครื่องบินที่สอดอยู่ในพาสปอร์ตด้วยสายตาว่างเปล่า บางทีไม่หวังก็คงไม่ผิดหวัง ทริปท่องเที่ยวด้วยกันที่วางแพลนเอาไว้มานานในที่สุดก็ลงตัวเสียที แต่กลับกลายเป็นว่าคู่แต่งงานที่เคยรักกันชื่นมื่น อีกฝ่ายแปรเปลี่ยนไปเพราะอุบัติเหตุทางรถยนต์ในครั้งนั้น ก่อนกำหนดจะเดินทางมาถึงเขาพร่ำกรอกหูสืบสานแทบจะทุกครั้งที่เจอหน้า ทริปนี้สืบสานจัดการวางแพลนให้เขาทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นที่พัก สถานที่ท่องเที่ยวต่าง ๆ ที่เราจะไปเช็กอินและสร้างความทรงจำร่วมกัน วิมานที่ได้สร้างไว้ในอากาศพังครืนลงมาพริบตาซากุระที่กำลังผลิบาน ใบไม้เปลี่ยนสี ออนเซนที่แช่ด้วยกัน ภาพฟุ้งเฟ้อเหล่านั้นบางทีอาจเหลือเพียงเขาคนเดียว…เสียงประกาศ Final call ของสายการบินประกาศเป็นครั้งสุดท้าย ทศวรรษนั่งรออยู่หน้า Gate ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายมือที่กำด้ามกระเป๋าเดินทางใบเล็กชะงักเมื่อเห็นรองเท้าที่คุ้นตามายืนอยู่ตรงหน้า ทศวรรษค่อย ๆ ไล่สายตาจากล่างขึ้นบนช้า ๆ เพียงเพราะว่ากลัวภาพตรงหน้าอาจจะไม่ใช่ความจริง ก่อนจะสบตากับนัยน์ตาสีนิลที่จ้องมองมาอยู่ก่อนแล้ว“ทำไมยังไม่ขึ้นเครื่องอีก” สืบสานเอ่ยถามทั้ง ๆ ที่รู้คำตอบอยู่เต็มอก ทศว

“คุณ…” สืบสานเองก็ไม่รู้จะถามอะไร แม้ร่างกายจะเย็นเฉียบตั้งแต่หัวจรดเท้าแต่ก็ไม่กล้าถามออกมา แม้จะปักธงคนผิดไว้ในใจบ้างแล้วก็ตาม เรื่องนี้มันใหญ่เกินไปจนเขาไม่สามารถตัดสินใจอะไรสั่ว ๆ ออกมาได้ ตอนนี้เองก็เช่นกัน“คุณคงไม่ได้ทำอะไรผิดมาใช่ไหม” ทศวรรษเหยียดยิ้ม แถมยังยอกย้อนถามกลับ“คุณเป็นห่วงผมเหรอไง?”“…” สืบสานไม่ตอบ แต่ทศวรรษก็รู้คำตอบดี คำว่ารักของเรามันกลายเป็นอดีต กลายเป็นฝุ่นที่ปลิดปลิวล่องลอยอยู่ในอากาศ รู้ว่ามีอยู่แต่ไม่สามารถคว้ามาไว้ในมือได้อีก เป็นวันวานที่หวานหอมสำหรับเขาเพียงคนเดียว สืบสานที่ความจำเสื่อมไม่ต่างจากเมมโมรีเปล่าที่รับภาพและความทรงจำในช่วงเวลานี้เท่านั้น“ช่างเถอะ ก่อนหน้านี้คุณเป็นคนแพลนทริปนี้ จะทำอะไรต่อไปล่ะ” จู่ ๆ ทศวรรษก็เปลี่ยนเรื่องจนสืบสานเองก็ตั้งตัวไม่ทันได้แต่ถอนหายใจก้มมองแพลนที่วางบนกระเป๋าเดินทางตรงหน้า“กินก่อนค่อยว่ากัน” สงครามเย็นระหว่างพวกเขาทั้งคู่จึงยุติลงในเวลานี้อาหารที่ทางเรียวกังนำเสนอจะเป็นอาหารญี่ปุ่นดั้งเดิมสำหรับไคเซกิ (Kaiseki) โดยปรุงจากวัตถุดิบชั้นดีตามฤดูกาลต่าง ๆ เสิร์ฟในมื้อเย็น โดยมื้อเย็นมื้อแรกนี้พวกเขาเลือกหม้อไฟ แม้ว

สืบสานกลับมาจากออนเซนรวมที่ทางโรงแรมจัดไว้ให้ ส่วนอีกคนให้ตายยังไงก็ไม่ยอมออกไปแช่บ่อรวม เพราะว่าบ่อรวมทุกคนจะต้องแก้ผ้าไม่มีเสื้อผ้าสักชิ้นสวมติดร่างกาย และออนเซนบางแห่งหากมีรอยสักที่ไม่สามารถปกปิดได้ก็ห้ามลงแช่เด็ดขาด อีกอย่างคนไทยเองก็ไม่มีวัฒนธรรมที่เปลือยล่อนจ้อนแช่อ่างร่วมกันกับใครแบบนี้ แต่สืบสานกลับคิดอีกแง่ ไหน ๆ ก็มาแล้วต้องลองสักครั้ง และที่สำคัญไม่มีใครต่างก็จ้องมองร่างกายของใครจนต้องรู้สึกอับอายพอก้าวเข้ามาในห้องพักก็ต้องชะงักกับภาพที่เห็น ทศวรรษที่สวมชุดยูกาตะ ปลายผมเปียกเล็กน้อย นั่งอยู่บนเบาะซึ่งโต๊ะญี่ปุ่นตัวนี้จัดวางไว้ติดกับกระจกบานใหญ่ ซึ่งเป็นลำธารขนาดไม่ใหญ่มากที่สองฟากฝั่งใบไม้กำลังเปลี่ยนสี หากเป็นตอนกลางวันคงเป็นทิวทัศน์ที่สวยงามเหมือนภาพวาดเป็นแน่ เสียงน้ำไหลเอื่อย ๆ ชวนให้ผ่อนคลาย แต่บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่กลับมาอึดอัดอีกครั้ง ทศวรรษจงใจลากฟูกที่นอนของตัวเองออกมาวางใกล้ ๆ กับโต๊ะญี่ปุ่นตัวนี้ซึ่งหากปิดประตูเลื่อนก็กั้นเป็นอีกห้องได้ มุมนั่งเล่นนี้ไม่เหมาะกับการนอนพักผ่อนเพราะว่าติดกับกำแพงกระจกใส ซึ่งเรียวกังของญี่ปุ่นส่วนใหญ่ทำมาจากไม้ทั้งหลัง ปกติก็เย็นเ

ทศวรรษลืมตาตื่นขึ้นมาก็เป็นเวลาเกือบเจ็ดโมงเช้าแล้ว เพราะว่าเป็นเรียวกัง บุฟเฟต์อาหารมื้อเช้าจะบริการถึงแค่ 8 โมงเช้าเท่านั้น ลืมตาตื่นขึ้นมาก็เห็นสืบสานนั่งจิบชา เปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว ทศวรรษรวบชุดยูกาตะที่หลุดลุ่ยของตัวเองพร้อมกับหยิบเสื้อผ้าเข้าไปอาบน้ำล้างหน้า คนไทยหนาวแค่ไหนก็ต้องอาบน้ำวันละสองครั้งเป็นอย่างน้อย ทศวรรษรีบทำเวลาพอเดินไปถึงโต๊ะอาหารที่มีชื่อห้องติดไว้ก็นั่งลงไปสภาพที่อิดโรย เขาแลบเลียริมฝีปากบ่อยครั้งเพราะรู้สึกเจ็บสืบสานเองก็ยื่นกระป๋องเครื่องดื่มเลม่อนน้ำผึ้งที่ไม่รู้ว่าไปหาซื้อมาตอนไหนเลื่อนมาตรงหน้าเขา“ดื่มหน่อยจะได้รู้สึกสบายตัว”“ขอบคุณครับ” ทศวรรษละมือจากถ้วยซุปมิโสะตรงหน้าก่อนจะหมุนเกลียวฝาเพื่อเปิดดื่ม ริมฝีปากเม้มเข้าหากันน้อย ๆ ก่อนจะแสร้งถามไถ่เรื่องเมื่อคืนด้วยสีหน้าไม่สู้ดี“เมื่อคืน…ผมทำเรื่องแย่ ๆ อะไรลงไปหรือเปล่า” สืบสานคีบเครื่องเคียงเข้าปากก่อนจะวางตะเกียบเบา ๆ ช้อนสายตาจ้องมองคนตรงหน้า“ไม่นี่”“เหรอครับ” ทศวรรษไม่ติดใจอะไรอีกก้มหน้าก้มตาทานอาหารเช้าโดยไม่พูดอะไรออกมาอีก พอกลับมาห้องพักก็ร้องเสียงหลงอยู่หน้ากระจก เพราะริมฝีปากเขาทั้งบวม

ทศวรรษตัวแดงก่ำจากการแช่อ่างน้ำร้อน ไหนจะซาเกสองขวด เขาค่อย ๆ เดินไต่กำแพงห้องอาบน้ำออกมา กะว่าหัวถึงหมอนจะนอนหลับไปเลย ไม่ต้องพูดคุยกับสืบสานให้เสียอารมณ์ พรุ่งนี้เช้าพวกเขาทั้งสองต้องเดินทางไปอีกเมืองหนึ่งโดยรถไฟชินคังเซน เปลี่ยนโรงแรม เพราะอีกเมืองที่จะไปขึ้นชื่อเรื่องคราฟเบียร์ โดยจะให้ลูกค้าสามารถทำเบียร์ด้วยตัวเอง แล้วสามารถจัดส่งไปยังบ้านเกิดเมืองนอนได้อีกด้วย เป็นทริปที่ทศวรรษตั้งตารอเพราะต้องการนำแนวคิดและไอเดียไปต่อยอดธุรกิจที่กำลังลุ่ม ๆ ดอน ๆ ของตัวเอง อีกอย่างรางวัลชนะเลิศคราฟเบียร์ที่ได้มา อาจเป็นเพียงความทรงจำครั้งเดียวในชีวิตการทำงานในถนนสายนี้ก็ได้ อีกทั้งคราฟเบียร์เองก็มีหลายยี่ห้อ น้องใหม่หลายเจ้าผุดขึ้นมาเหมือนดอกเห็ดเมื่อกฎหมายคราฟเบียร์ผ่านมติในสภาคราฟเบียร์ที่ไม่มีสืบสาน ก็เหมือนบริษัทไร้แกนกระดูก มีแรงกายแต่ทว่าไม่มีแรงใจที่จะสานต่อ หากบริษัทที่ร่วมก่อตั้งมาด้วยกันไปไม่ถึงฝั่งฝันอย่างที่ได้วาดเอาไว้ ทศวรรษก็ไม่โทษใคร เพราะตัวเขาเองทั้งนั้นที่เอาแต่ผูกติดและยึดติดกับคนรักจนทำอะไรไม่เป็น ทำอะไรไม่เป็นชิ้นเป็นอัน ทศวรรษแทบจะคลานมาที่เบาะนอนของตัวเอง อีกทั้งภายในห้