Tous les chapitres de : Chapitre 91 - Chapitre 100

“พอสักที จบกันแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน”“ไม่!” ตัวทศวรรษถูกกดลงกับฟูกที่นอนอย่างแรง“พี่มีเหตุผลที่ไม่สามารถบอกได้ในตอนนี้”“เอาเถอะ…ทศไม่อยากรอเหมือนคนโง่อีกต่อไป เราเลิกกันเถอะ” เกิดความเงียบเข้าปกคลุม มีเพียงเสียงลมหายใจฮึดฮัดของคนสองคนที่กำลังจ้องตากันอย่างไม่ยอมแพ้“ที่พี่ทำเพราะเราสองคนทั้งนั้น…”“เรางั้นเหรอ เอาตามที่คุณว่าเถอะ ผมเหนื่อยแล้ว กลับไปผมจะเซ็นใบหย่าให้ทันที คุณเองก็ไม่ต้องแสดงละครให้เหนื่อย บ้านคุณเองก็ไม่เคยยอมรับผม ผม…ยอมแพ้แล้วล่ะ” ทศวรรษน้ำตานองหน้า เหมือนที่เพื่อน ๆ เคยพูดกับเขาหลายครั้ง เขาทุ่มเทกับความรักมากเกินไปจนเอาอีกฝ่ายเป็นสารตั้งต้นในการดำเนินชีวิต ไม่ว่าจะกิน จะนอน ตอนขับรถต้องพึ่งพาสืบสานอยู่เสมอ เงินทองก็ให้สืบสานเป็นคนจัดการคอยจัดสรรปันส่วน บริษัทเองก็เช่นกัน หากสืบสานไม่ใช่คนดีครั้นเขาคงเหลือแต่ตัว ไม่เหลือแม้กระทั่งที่ซุกหัวนอน แต่ในความเป็นจริง เขาเกิดมาตัวคนเดียว ร้องไห้และหายใจด้วยตัวคนเดียวมาตั้งแต่แรก ไม่ได้ผูกติดกับใคร แม้แต่ตอนที่ตัดสายสะดือออกมาจากท้องแม่ นั่นเป็นครั้งแรกที่ทารกสามารถหายใจด้วยปอดของตัวเอง เพราะเหตุนี้ทศวรรษที่เหมือนคนตายทั้งเ

ใจหนึ่งทศวรรษก็โกรธเคือง แต่อีกใจหนึ่งก็โหยหาอย่างสุดแสน ว่ากันว่าเมื่อใดมีรัก ที่นั่นมีทุกข์ไม่เกินจริง ตัวทศวรรษเองก็โง่เขลาและใจแข็งไม่ได้สักครั้งเมื่ออยู่ต่อหน้าสืบสานหากไม่เกิดขึ้นโดยตรงกับตัวเองเรามักจะฉลาดและหาทางออกได้อย่างไม่ยากเย็นนัก เลิกน่ะพูดง่าย แต่ทำน่ะยาก...บางคนที่ไม่ยอมออกมาจากจุดนี้นั่นเพียงเพราะเสียดายความสัมพันธ์และระยะทางที่เดินทางร่วมกันมา และหวาดกลัวการเดินคนเดียว วาดภาพในหัวซะหม่นหมอง แต่ในทางกลับกันการเลิกราและการหย่าร้างก็ไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตายและเป็นตราบาปของคนที่ถูกบอกเลิกเสียหน่อย ทศวรรษไม่ได้หวาดกลัวหนทางอันเปล่าเปลี่ยวข้างหน้า แต่เพราะแววตาคู่นี้ของสืบสานที่เมื่อก่อนมักจะทอดมองประหนึ่งว่าเขาเป็นสิ่งของล้ำค่า ฝ่ามือร้อนที่ลากไล้ไปตามแผ่นหลังคล้ายต้องการปลอบประโลม ริมฝีปากที่ไล้วนอยู่ทั่วกรอบหน้า ลำคอ และลาดไหล่ทิ้งร่องรอยสีแดงจ้ำไปทั่วบริเวณที่ลากผ่านเหมือนตราประทับว่าร่างกายของทศวรรษนี้เป็นของสืบสาน คนคนนี้เป็นของเขา และจะเป็นคนรักของเขาในชีวิตนี้แต่เพียงผู้เดียว ภาพจำเหล่านั้นมากกว่าที่ทศวรรษสลักลึกลงไปในจิตใจจนไม่สามารถแกะพันธนาการนั้นออกเพียงชั่วอึ

สามวันให้หลังก็ถึงงานวันเกิดของพรรณพิลัย ทศวรรษนั่งแท็กซี่มาภายในงานด้วยสีหน้าอิดโรย เขาตัดสินใจตัดผมเผ้าเสียใหม่ แล้วย้อมผมกลับเป็นสีดำ ต่างหูที่เคยห้อยเป็นพรวนก็ถูกถอดออกไปทั้งหมด ไม่เหลือเค้าของทศวรรษคนเดิม กลับกลายเป็นทศวรรษคนใหม่ ตั้งแต่ก้าวเท้าเข้ามาในงานก็ถูกสายตานับสิบจับจ้อง พรรณพิลัยเองก็ประดักประเดิดไม่รู้ว่าจะทักทายอย่างไร ทศวรรษก็เอาแต่ก้มหน้า อาศัยซุ้มดอกไม้ที่ถูกจัดแต่งอย่างสวยงามเป็นที่กำบัง และคิดไม่ถึงว่าจะมีคนเอ่ยทักทายเขาเสียอย่างนั้น“มายืนทำอะไรตรงนี้”“สวัสดีครับ” ทศวรรษที่กำลังยืนจิบไวน์รสเลิศที่บริกรเดินแจกจ่ายให้แขกภายในงาน เป็นไวน์ที่สืบสานชอบ ละมือจากแก้ววางวงโต๊ะใกล้ ๆ ก่อนจะยกมือไหว้ชายสูงวัยตรงหน้า แม้จะอายุมากแต่ก็ยังดูทรงภูมิ หน้าตาเหมือนท่านเจ้าสัวอย่างกะแกะ “ทวีสิน” น้องชายคนรองของท่านเจ้าสัวสืบศักดิ์ สีหน้าดูยิ้มแย้มมีมิตรไมตรี แต่คำพูดคำจากลับเชือดใจคนฟังนัก“ได้ยินว่าเราเป็นคนรักของเจ้าสืบ” ทศวรรษไม่รู้จะตอบคำถามนี้อย่างไรดี“ทำไมมายืนตรงนี้คนเดียวล่ะ”“ที่ว่าเจ้าสืบความจำเสื่อมน่าจะจริง” ทศวรรษก้มหน้าอยู่อย่างนั้นไม่ได้พูดอะไรออกไปอีก“สะใภ้ของคุ

แต่ภายในห้องนอนของสืบสานกลับไม่ได้ร้ายแรงอย่างที่ศรีนวลบอกเล่า ร่างเปลือยเปล่าเกี่ยวกระหวัดแนบชิดกัน เสียงเนื้อกระทบเนื้อ เสียงหอบหายที่ดังไปทั่วทั้งห้อง ไหนจะเสียงครางโหยหวนของคนทั้งคู่ที่ไม่คิดเก็บงำเอาไว้แม้แต่น้อย ห่างหายกันไปแค่สามวัน แต่ร่างกายกลับกู่ร้องเรียกหาการเติมเต็มเหมือนจากกันไปนานนับแรมปีและสิ่งที่ทำให้พวกเขาทั้งคู่คบหากันมายาวนานอย่างมั่นคง ไม่มีมือที่สามเลยนั่นก็คือรสนิยมบนเตียงที่เข้ากันเป็นอย่างดี รสนิยมที่สืบสานชมชอบทศวรรษทำมันได้ทั้งหมด ส่วนสืบสานเองก็ตอบสนองทศวรรษได้อย่างถึงพริกถึงขิง รสรักที่ปรุงร่วมกันมาอย่างยาวนานแต่ไม่เคยเบื่อหน่ายเลยสักครั้งทศวรรษตัวเล็กพริกขี้หนูก็จริงแต่สู้มือสุด ๆ ถูกสืบสานอุ้มกระเตงไปทั่วห้องก่อนจะจบลงที่เตียงเล็กข้างหน้าต่างบานใหญ่ หน้าอกเปลือยเปล่าแนบกับกระจก ลมหายใจร้อนของคนทั้งคู่ทำให้กระจกขึ้นฝ้า มองไม่เห็นท้องฟ้ายามราตรีด้านนอก เหมือนมีม่านหมอกบังตา แรงส่งจากข้างหลังทั้งเร็วและแรงเหมือนต้องการบดขยี้คนใต้ร่างให้แหลกละเอียดเป็นผุยผง ผิวขาว ๆ ที่จับเพียงเล็กน้อยก็ขึ้นสีแดงระเรื่อยิ่งเห็นยิ่งอยากจะลงมือหนัก ๆ ให้แดงปื้นไปทั้งตัว“อ๊า

“สืบมีอะไรหรือเปล่าลูก” สืบสานละมือถือในมือที่พยายามต่อสายก่อนจะกระวีกระวาดเข้ามาถามผู้เป็นแม่“คุณแม่ครับ เห็นทศหรือเปล่า” พรรณพิลัยมีสีหน้าตกใจ“ไม่อยู่ในห้องกับลูกเหรอ” สืบสายส่ายหน้า“ไม่ครับ ผมตื่นมาก็ไม่เจอแล้ว”“อยู่กับพ่อของลูกหรือเปล่า”“เดี๋ยวผมจะไปถามดู” พรรณพิลัยอ้าปากจะถามอะไรสักอย่างแต่ก็ถูกเสียงข้างหลังโพล่งขึ้นมาเสียก่อน“ไปแล้ว” ท่านเจ้าสัวเดินมาพร้อมกับซองเอกสารสีน้ำตาลในมือ“ไปแล้ว?”“เขาฝากนี่ไว้ให้แก”“อะไรครับ” แม้จะเดาได้ราง ๆ แต่ก็ยังไม่ปักใจเชื่อมากนัก แววตาและสีหน้าของสืบสานในยามนี้แตกต่างจากช่วงก่อนเหมือนเป็นคนละคน นี่สิสืบสานตัวจริงพรรณพิลัยจ้องมองทุกการกระทำของลูกชายอย่างไม่วางตา“แกอยากได้มาตลอดไม่ใช่เหรอ” ท่านเจ้าสัวตีเหล็กตอนร้อน“คุณพ่อ!”“ฉันให้โอกาสแล้วแต่เขาปฏิเสธเอง”“…ผม”“ก่อนไปเขาฝากคำขอโทษให้คุณด้วยนะคุณหญิง เรื่องคดีความเด็กคนนั้นไม่ได้ติดใจเอาความอะไร เพราะยังไงคุณก็ไม่ได้มีส่วนรู้เห็นในเรื่องการตัดสายเบรกและคนร้ายพวกนั้น” พรรณพิลัยเม้มริมฝีปากพลางพยักหน้าเบา ๆ“แต่ก็เป็นความผิดของพรรณอยู่ดี หากตาสืบไม่รอด…”“เอาเถอะ ถือซะว่าฟาดเคราะห์ไป อีกอ