- 51 - เตรียมเซอร์ไพรส์

แดดยามเช้าสาดส่องผ่านม่านลูกไม้สีขาวสะอาดตาเข้ามาภายในห้องนอนกว้างขวางของคฤหาสน์ กลิ่นหอมจางๆของดอกมะลิที่วางอยู่ข้างเตียงผสมผสานกับกลิ่นกายสะอาดของเจ้าของห้อง ทำให้บรรยากาศดูอบอุ่นและเงียบสงบอย่างประหลาด

แสนรักขยับตัวเล็กน้อยใต้ผ้าห่มผืนหนา เธอลืมตาขึ้นช้าๆ ก่อนจะพบว่าตัวเองกำลังถูกโอบกอดด้วยอ้อมแขนแกร่งของตะวัน เขายังคงหลับสนิท ใบหน้ายามหลับของเขาดูละมุนละไมผิดกับภาพลักษณ์ที่ใครต่อใครเคยเห็น ดวงตากลมมองสำรวจใบหน้าคมเข้มนั้นเงียบๆ ปลายนิ้วเรียวเอื้อมไปเกลี่ยไรผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากเขาเบาๆ

"แอบมองพี่ตอนหลับเหรอ?" เสียงทุ้มต่ำพร่ามัวดังขึ้นทั้งที่เจ้าตัวยังไม่ลืมตา ตะวันกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นจนแสนรักแนบชิดกับอกกว้างของเขา

"พี่ตะวันตื่นนานแล้วเหรอคะ? แสนรักนึกว่ายังหลับอยู่" แสนรักหน้าร้อนผ่าว พยายามจะบิดตัวออกจากอ้อมกอดแต่ก็ไม่เป็นผล

"เพิ่งตื่นตอนที่มีคนแอบลูบหน้าพี่นี่แหละ" ตะวันลืมตาขึ้น ประกายตาของเขาเต็มไปด้วยความเอ็นดู เขาฝังจมูกลงบนแก้มนุ่มของคนน้องฟอดใหญ่ "มอนิ่งคิส"

"พี่ตะวัน! พอเลยค่ะ เดี๋ยวใครก็มาเห็นหรอก"

"นี่บ้านพี่ ใครจะกล้าว่าอะไร" เขาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะยอมคลายอ้อมกอดออก

"วันนี้พี่ต้องออกไปทำธุระข้างนอกกับไอ้องศากับไอ้สกายนะ อาจจะกลับค่ำหน่อย แสนรักอยู่บ้านคนเดียวได้ใช่ไหม?" แสนรักรีบส่ายหน้าทันที ใจหนึ่งก็แอบโล่งอกเพราะแผนการที่เตรียมไว้จะได้เริ่มเสียที

"ได้สิคะ เห็นพี่ดารินบอกว่าจะมาหาแสนรักที่นี่ด้วย พี่ตะวันไปทำธุระเถอะค่ะ ไม่ต้องห่วงแสนรักนะคะ" ตะวันมองหน้าหญิงสาวอย่างชั่งใจ  ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นจากเตียง เดินไปหยิบเสื้อคลุมมาสวมแล้วจะหันมาส่งยิ้มให้เธออีกครั้ง ยิ้มที่แสนรักรู้ดีว่าวันนี้มันพิเศษกว่าวันไหนๆ เธออดใจรอที่จะเตรียมวันพิเศษนี้ให้เขาไม่ไหวแล้ว

หลังจากตะวันขับรถออกไปพร้อมกับเสียงบ่นพึมพำเรื่องที่เพื่อนรักสองคนอย่างองศาและสกายโทรจิกเขาแต่เช้า รถสปอร์ตสีดำยังไม่ทันพ้นรั้วคฤหาสน์ดี รถเก๋งคันกะทัดรัดของดารินก็แล่นสวนเข้ามาทันที

"มาแล้วจ้า! หน่วยสนับสนุนความรักมาถึงแล้ว!" ดารินก้าวลงจากรถพร้อมถุงของพะรุงพะรัง ทั้งลูกโป่ง สายรุ้ง และอุปกรณ์เบเกอรี่

"พี่ดาริน เบาๆ สิคะ เดี๋ยวพี่ตะวันได้ยินเข้า" แสนรักรีบวิ่งไปช่วยรับของ

"โอ๊ย  ป่านนี้ไอ้พวกสองคนนั้นคงพาตะวันไปวนรอบกรุงเทพแล้วล่ะ แผนเราคือจัดบ้านให้เสร็จก่อนหกโมงเย็น เห็นตะวันเคยเล่าว่าแสนรักทำเค้กเป็นใช่ไหม?"

"แสนรักพอทำได้ค่ะ เตรียมสูตรที่คุณแม่เคยสอนไว้แล้ว" แสนรักตอบอย่างมั่นใจ ก่อนทั้งสองสาวจะเริ่มปฏิบัติการ "เปลี่ยนคฤหาสน์มาเฟียให้กลายเป็นวิมานรัก" ทันที ดารินรับหน้าที่คุมให้แมนและลูกน้องของตะวันที่เหลืออยู่คนอื่นๆปีนบันไดติดไฟกระพริบสีวอร์มไวท์ไปตามเสาหินอ่อน ส่วนแสนรักเข้าไปในห้องครัวขนาดใหญ่เพื่อรังสรรค์เค้กช็อกโกแลตหน้านิ่ม ของโปรดที่เธอจำได้ว่าตะวันชอบกินมากตอน

ในขณะเดียวกัน ณ ห้างสรรพสินค้าใจกลางเมือง...ตะวันยืนกอดอก มองดูองศากับสกายที่เดินวนไปวนมาในร้านนาฬิกาหรูมาเกือบชั่วโมงแล้ว

"องศา มึงช่วยเลือกให้มันเร็วกว่านี้ได้ไหม? ธุระของพวกมึงคือมาดูนาฬิกาเนี่ยนะ? กูมีงานต้องทำที่นะเว้ย"

"เอาน่าไอ้ตะวัน วันนี้วันดี อากาศแจ่มใส มึงจะรีบไปทำไมวะ" องศาชายพยายามเอ่ยเพื่อยื้อเวลา เขาแอบหยิบมือถือขึ้นมาดูไลน์กลุ่มที่มีดารินคอยรายงานสถานการณ์ 'เค้กเข้าเตาอบแล้ว อย่าเพิ่งให้ตะวันกลับ!'

"เออใช่ ไอ้ตะวัน ดูเรือนนี้ดิ สายหนังจระเข้ เหมาะกับบุคลิกมาเฟียหลงเมียอย่างพี่มากเลยนะ" สกายพูดเสริมทัพ พลางยัดเยียดนาฬิกาใส่มือตะวัน

"พวกมึงเป็นอะไรกันแน่เนี่ย ปกตินัดกันสิบโมง พวกมึงมาเที่ยง วันนี้มาเคาะบ้านกูตั้งแต่เจ็ดโมงเช้า แล้วนี่ยังพาเดินวนจนกูจะจำหน้าพนักงานได้ทุกคนแล้วนะ" ตะวันขมวดคิ้ว สัญชาตญาณของคนอย่างเขามันกำลังบอกว่ามีบางอย่างผิดปกติ เขาหรี่ตามองเพื่อนสองคนที่ยังคงทำตัวเป็นพิรุธไม่เลิก

"ก็... ก็แบบว่า อยากใช้เวลากับเพื่อนไงวะ เอ้อ! สกาย มึงหิวข้าวยัง? กูว่าเราไปหาอะไรกินที่ร้านอาหารแถวริมน้ำไหม? ที่นั่นวิวสวยนะ... รถติดดีด้วย"องศาเหงื่อตกทั้งรีบหาวิธีบ่ายเบี่ยง จนตะวันต้องมองเพื่อนทั้งสองด้วยสายตาจับผิด

"พวกมึงมีความลับอะไรกับกูหรือเปล่า?"

"ปะ... เปล่า! ความลับอะไร ไม่มี๊! ไปเหอะ ไปกินข้าวกัน กะ กูเลี้ยงเอง!"" สกายเสียงสูงลิบจนเกือบหลุดหัวเราะ ตะวันส่ายหัวอย่างไม่เชื่อสิ่งที่ได้ยิน คนอย่างสกายอาสาจะเลี้ยงข้าวนี้มันผิดวิสัยจนไม่สามารถเอาอะไรมาหัล้างความผิดปกตินี้ได้แล้ว

ทางด้านคฤหาสน์...

"แสนรัก! แสนรัก! แย่แล้ว! องศาส่งข้อความมาบอกว่าตะวันเริ่มสงสัยแล้ว  กำลังจะพากันไปกินข้าวริมน้ำ ซึ่งมันต้องผ่านทางเข้าหมู่บ้านเรา!" ดารินวิ่งหน้าตั้งลงมาจากชั้นสอง น้ำเสียงที่ดารินพูดนั้นแสนกังวล

"อ้าว แล้วจะทำยังไงดีคะ? แสนรักยังแต่งหน้าเค้กไม่เสร็จเลย ไฟตรงโน้นก็ยังไม่ได้ติด" แสนรักลนลานอย่างหนัก ทั้งมือทั้งหน้าตาเธอยังคงเปื้อนแป้งเค้กอยู่

"ใจเย็นๆ เดี๋ยวพี่โทรหาสกายก่อน" ดารินกดโทรศัพท์สปีกเกอร์โฟนทันที

(เสียงจากปลายสาย): "ฮัลโหล ริน! ไอ้ตะวันแม่งจะกลับท่าเดียวเลยเนี่ย บอกว่าลืมเอกสารสำคัญไว้ที่ห้องทำงาน!"

"สกาย! นายทำยังไงก็ได้ ห้ามพากลับมาตอนนี้! แกล้งทำกุญแจรถหาย หรือแกล้งรถเสียกลางถนนเลยก็ได้ เร็ว!" ดารินสั่งการอย่างเด็ดขาดแต่น้ำเสียงเต็มไปด้วยความร้อนรนปิดไม่มิด

"เอกสารอะไร พี่ตะวันไม่มีเอกสารทิ้งไว้หรอก พี่ตะวันแค่จะหาเรื่องกลับมาแน่ๆเลย หรือว่าจะสงสัยแล้วคะ?" แสนรักวิเคราะห์สถานการณ์พลางรีบปาดครีมลงบนเค้กอย่างรวดเร็ว ในขณะที่สองสาวกำลังวุ่นวาย เสียงรถยนต์ที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นที่หน้าประตูรั้ว

"แย่แล้ว มาแล้ว!  แสนรัก! วิ่งไปปิดม่านเร็ว! อย่าให้เห็นแสงไฟข้างใน!"

แสนรักทิ้งที่ปาดครีมแล้ววิ่งไปที่หน้าต่างหน้าบ้าน เธอเห็นรถสปอร์ตสีดำจอดสนิทอยู่ที่หน้าประตู ตะวันกำลังก้าวลงจากรถด้วยท่าทางหงุดหงิด โดยมีองศากับสกายวิ่งตามลงมาดึงแขนเขาไว้คนละข้าง

"ตะวัน! ฟังกูก่อน คือรถกูยางแบนจริงๆนะมึง ดูดิ!" สกายพยายามชี้ไปที่ล้อรถตัวเองที่จริงๆ ก็ปกติดีทุกอย่าง

"ยางแบนพ่อมึงดิสกาย! มึงเพิ่งขับมาจอดเนี่ยนะแบน ถอยไป! กูจะเข้าไปเอาของในบ้าน แป๊บเดียว!" ! เสียงตะวันตะโกนลอดเข้ามาถึงข้างใน จนแสนักกับดารินต้องกุมมือกันแน่นอย่างภาวนาไม่ให้อีกคนเข้ามาตอนนี้

"ไม่ได้! คือ... คือในบ้านมี... แสนรักบอกว่ามีคนมาพ่นยากำจัดปลวกอยู่! เออใช่! พ่นยากันยุงกับปลวก แสนรักสั่งมาเมื่อเช้า มึงเข้าไปตอนนี้ปอดพังแน่!" องศาแถจนสีข้างถลอกจนตะวันชะงักชะงักมอง

"แสนรักสั่งเหรอ? ทำไมน้องไม่เห็นบอกกู"

"ก็น้องมันอยากเซอร์ไพรส์... เอ้ย! ไม่ใช่ อยากให้บ้านมึงสะอาดไง" องศารีบแก้ตัวน้ำขุ่นๆ ตะวันมองหน้าเพื่อนทั้งสองอย่างพิจารณา

“แล้วถ้ามีฉีดยา แสนรักกับรินจะไปอยู่ไหน?”

“ออกไปข้างนอก รินส่งข้อความมาบอกกูว่าพาน้องไปซื้อชาไข่มุก แต่มึงไม่ต้องห่วง ลูกน้องมึงไปด้วยุกคนเลย ดูดิ ไม่มีใคร” สกายรีบเอ่ยบอกทันที ตามกรอบหน้ามีเหงื่อชื้นเต็มปหมดอย่างไม่รู้จะพูดอะไรต่อ

"พวกมึงทำตัวมีพิรุธมากนะ... แต่ช่างเถอะ ถ้าแสนรักสั่งพ่นยาจริงๆ กูจะไปรอที่ร้านอาหารกลับพวกมึงก่อนก็ได้" เขายอมกลับขึ้นรถไปในที่สุด ท่ามกลางความโล่งอกขององศากับสกายที่ยืนปาดเหงื่ออยู่หน้าบ้าน ภายในบ้านแสนรักกับดารินทรุดตัวลงนั่งกับพื้นพรมอย่างหมดแรง

"เกือบหัวใจวายตายแล้วค่ะพี่ดาริน พี่ตะวันนี่หลอกยากจริงๆ นะคะ" แสนรักหอบหายใจเบาๆ ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา

"ก็ใช่สิ ตะวันน่ะฉลาดจะตาย แต่เวลาเป็นเรื่องของน้องแสนรักทีไร เหมือนสมองจะสั่งการช้าลงไปครึ่งนึงทุกที" ดารินยิ้มพลางตบไหล่แสนรัก

"เอาล่ะ เหลือเวลาอีกแค่สองชั่วโมง เรามาเนรมิตที่นี่ให้เป็นสวรรค์ของตะวันกันเถอะ" ทั้งสองสาวกลับมาลุยงานต่ออย่างตั้งใจ แสนรักบรรจงเขียนข้อความลงบนหน้าเค้กด้วยช็อกโกแลตลาวาอย่างประณีต

"Happy Birthday

พี่ตะวัน... ขอบคุณที่เป็นแสงสว่างในวันที่มืดมนที่สุดของแสนรักนะคะ"

เธอมองข้อความนั้นด้วยรอยยิ้มหวานซึ้ง ในใจเปี่ยมไปด้วยความสุขอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมานาน ความเจ็บปวดจากอาทิตย์ในอดีตถูกลบเลือนไปจนเกือบหายดี เหลือเพียงความอบอุ่นจากผู้ชายที่ชื่อ "ตะวัน" คนที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่างเพื่อปกป้องเธอ