- 52 - สุขสันต์วันเกิด

แสงจากดวงจันทร์นวลตาและความเงียบสงัดที่ปกคลุมคฤหาสน์หลังใหญ่ ภายในบ้านไฟทุกดวงถูกดับสนิทเหลือเพียงแสงสลัวจากเทียนหอมกลิ่นวานิลลาที่แสนรักบรรจงวางไว้ตามทางเดินมุ่งหน้าสู่ห้องโถงกลาง

เธอยืนเช็กความเรียบร้อยเป็นครั้งสุดท้ายในชุดเดรสสีครีมละมุนตา ผมยาวสลวยถูกเกล้าขึ้นหลวมๆ เผยลำคอระหง บนโต๊ะอาหารตัวยาวมีเค้กช็อกโกแลตหน้านิ่มที่เธอทำเองวางเด่นอยู่ตรงกลาง รายล้อมด้วยดอกกุหลาบสีขาวที่ตะวันชอบ

"แสนรัก! รถเลี้ยวเข้ามาแล้ว!" ดารินกระซิบเสียงดังมาจากมุมมืด แสนรักหัวใจเต้นโครมคราม เธอรีบไปหลบอยู่หลังเปียโนตัวใหญ่ มือไม้สั่นด้วยความตื่นเต้นและลุ้นระทึก

เสียงประตูบานยักษ์ถูกผลักเปิดออกช้าๆ แต่แปลกที่ไม่มีเสียงพูดคุยโวยวายขององศาหรือสกายเหมือนอย่างเคย มีเพียงเสียงฝีเท้าหนักแน่นและมั่นคงของชายเพียงคนเดียวที่เดินเข้ามาในความมืด

ตะวันก้าวเข้ามาในโถงบ้าน เขาหยุดชะงักเมื่อเห็นแสงเทียนที่สั่นไหวไปตามแรงลม แววตาคมกริบกวาดมองไปรอบๆ มุมปากหนากระตุกยิ้มบางๆ ที่ไม่มีใครเห็น

‘พ่นยากำจัดปลวกงั้นเหรอ... ไอ้พวกเพื่อนเวร หลอกกูไม่เนียนไปเรียนมาใหม่นะ’ ตะวันคิดในใจ เขาเดาได้ตั้งแต่ตอนที่สกายแกล้งทำยางรถแบนแล้วว่าวันนี้ต้องมี "เซอร์ไพรส์" แต่สิ่งที่เขาไม่คาดคิดคือความทุ่มเทของแสนรักที่สัมผัสได้จากกลิ่นหอมของเค้กที่ลอยมาแตะจมูก แทนที่จะเดินไปที่โต๊ะอาหาร ตะวันกลับทำเป็นหงุดหงิด เขาถอนหายใจเสียงดัง

"อะไรกันเนี่ย ทำไมบ้านมืดแบบนี้? แสนรัก! แสนรักอยู่ไหน!?" แสนรักที่แอบอยู่เริ่มใจเสีย 'หรือพี่ตะวันจะโกรธที่บ้านมืด?' เธอกำลังจะโผล่ออกไป แต่ดารินดึงชายกระโปรงไว้เป็นเชิงห้าม

"โธ่เอ๊ย... สงสัยแสนรักจะไม่อยู่บ้าน ออกไปเที่ยวเล่นที่ไหนกับรินอีก ทิ้งให้พี่อยู่คนเดียวในวันเกิดซะมั้ง" ตะวันพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อยที่ดูปลอมจนถ้าสกายอยู่ตรงนั้นคงจะถ่มน้ำลายใส่

"งั้นขึ้นไปนอนดีกว่า เหนื่อยชะมัด" เขาสะบัดสูทวางลงบนโซฟาแล้วทำท่าจะเดินขึ้นบันไดไปจริงๆ

"Happy Birthday ค่ะพี่ตะวัน!" แสนรักทนไม่ไหวอีกต่อไป เธอรีบเดินออกมาจากที่ซ่อนพร้อมกับถือกล่องไม้ขีดเตรียมจุดเทียนบนเค้ก แต่กลับพบว่าตะวันยืนหันหลังให้เธออยู่ที่เชิงบันได ไหล่ของเขาไหวน้อยๆ เหมือนกำลังสะอึกสะอื้น

"พี่ตะวันคะ... แสนรักขอโทษ แสนรักไม่ได้ตั้งใจจะให้พี่เหงานะคะ แสนรักแค่จะเซอร์ไพรส์พี่..." แสนรักรีบเดินเข้าไปใกล้ เอื้อมมือไปจับแขนเขา  ตะวันค่อยๆ หันกลับมา ใบหน้าของเขาดูเคร่งขรึม นัยน์ตาคมหม่นลงอย่างน่าสงสาร

"พี่ก็นึกว่าแสนรักลืมวันเกิดพี่ไปแล้ว เห็นทั้งวันไม่ยอมรับสาย แถมเพื่อนพี่ก็บอกว่าแสนรักวุ่นอยู่กับการไล่ปลวก..."

"ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ! แสนรัก... คือแสนรักเตรียมของโปรดพี่ไว้เพียบเลย ดูสิคะ มีเค้กด้วย" เธอชี้ไปที่โต๊ะอย่างร้อนรน น้ำตาคลอเบ้าเพราะกลัวว่าเขาจะเสียความรู้สึกจริงๆ

"เค้กเหรอ? พี่ไม่อยากกินเค้กแล้วล่ะ พี่เสียใจนะแสนรัก ที่แสนรักเห็นเพื่อนพี่สำคัญกว่าพี่ ยอมร่วมมือกับพวกมันหลอกพี่ทั้งวัน"

"พี่ตะวัน... แสนรักขอโทษค่ะ แสนรักแค่อยากให้พี่มีความสุข" แสนรักก้มหน้าต่ำ หยาดน้ำตาใสๆหยดลงบนหลังมือเธอเอง  เมื่อเห็นว่าลูกแมวของเขาเริ่มร้องไห้จริงๆ ตะวันก็ทนเล่นละครต่อไปไม่ไหว เขาคว้าเอวบางของแสนรักเข้ามากอดแนบอกแล้วหัวเราะร่าออกมาอย่างผู้ชนะ

"หือ? หัวเราะอะไรคะ?" แสนรักเงยหน้าที่เปื้อนคราบน้ำตาขึ้นมองอย่างงงๆ

"เด็กโง่... พี่จะโกรธแสนรักลงได้ยังไง พี่รู้ตั้งแต่อยู่ห้างแล้วว่าพวกนั้นมันรวมหัวกันหลอกพี่ พี่แค่หมั่นไส้เลยแกล้งคืนซะหน่อย ใครจะนึกว่าเราจะร้องไห้ขี้มูกโป่งขนาดนี้" ตะวันใช้ปลายนิ้วเกลี่ยน้ำตาออกจากแก้มเนียน

"พี่ตะวัน! พี่แกล้งแสนรักเหรอคะ!?" แสนรักหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธระคนโล่งใจ เธอกำปั้นเล็กๆ ทุบลงบนอกเขาดังปึก

"แสนรักตกใจแทบแย่ นึกว่าพี่โกรธจริงๆ!"

"โอ๊ยๆ เจ็บนะเนี่ย" ตะวันแกล้งทำเป็นเจ็บแต่แขนกลับรัดเธอแน่นขึ้น เขากดจูบลงบนหน้าผากเธออย่างแสนรัก แสนรักซบหน้าลงกับอกเขา พยายามปรับอารมณ์ที่ขึ้นลงราวกับรถไฟเหาะ

"เหนื่อยค่ะ... แต่เห็นพี่ตะวันยิ้มได้ แสนรักก็หายเหนื่อย"

"ฮั่นแน่! หวานกันมดขึ้นบ้านเลยนะไอ้ตะวัน!" เสียงขององศาดังขึ้นพร้อมกับไฟในห้องโถงที่สว่างพรึบขึ้นมา องศา สกาย และดาริน เดินออกมาจากมุมมืดพร้อมกับเสียงปรบมือและเสียงนกหวีดเป่าฉลอง

"พวกมึงยังไม่กลับไปอีกเหรอ?" ตะวันหันไปมองตาเขียว แต่ในใจไม่ได้โกรธจริงจัง

"จะกลับได้ไง ภารกิจยังไม่จบ" สกายเดินเข้ามากอดคอตะวันเอาไว้แน่น

"เค้กที่น้องแสนรักทำ มึงต้องกินโชว์พวกกูก่อน เดี๋ยวจะหาว่าพวกกูถ่วงเวลาเสียเปล่า"

"เออใช่ น้องแสนรักน่ะตั้งใจมากเลยนะตะวัน ปาดครีมจนนิ้วล็อคแล้วมั้ง" ดารินแซวพลางเดินไปหยิบมีดตัดเค้กส่งให้ บรรยากาศเต็มไปด้วยความครื้นเครง ตะวันถูกบังคับให้ใส่หมวกกระดาษสีทองสีสันสดใสที่สกายจัดหามาให้ ชายหนุ่มมาดมาเฟียที่ใครๆต่างเกรงขาม กลับยอมนั่งลงบนเก้าอี้ไม้แกะสลักอย่างว่าง่าย โดยมีแสนรักนั่งอยู่ข้างๆ

"อธิษฐานสิคะพี่ตะวัน" แสนรักจุดเทียนบนเค้กแล้วเลื่อนไปตรงหน้าเขาตะวันหลับตาลงชั่วครู่ ภาพในอดีตที่เคยโดดเดี่ยว ภาพความแค้นที่เคยครอบงำใจ และภาพความวุ่นวายในงานแต่งของน้องชายฝาแฝดลอยเข้ามาในหัว... แต่เมื่อเขาลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง สิ่งที่เขาเห็นมีเพียงใบหน้าหวานที่กำลังส่งยิ้มให้เขา

"พี่อธิษฐานว่าอะไรคะ?" เธอถามหลังจากเขาเป่าเทียนจนดับสนิท

"บอกไม่ได้หรอก เดี๋ยวไม่เป็นจริง" เขาตอบพร้อมยักคิ้วให้หนึ่งที แต่ในใจเขารู้ดีว่าคำอธิษฐานนั้นคืออะไร 'ขอให้ทุกเช้าที่ตื่นมา มีแสนรักอยู่ข้างๆ แบบนี้ตลอดไป'

"กินเค้กกันเถอะค่ะ แสนรักทำเองเลยนะคะ สูตรของคุณแม่ พี่ต้องกินเยอะๆ นะ" แสนรักตักเค้กคำโตป้อนถึงปากเขา ตะวันอ้าปากรับรสชาติหวานละมุนของช็อกโกแลตและความใส่ใจที่ถูกอบมาพร้อมกับเค้กก้อนนี้ "อร่อยที่สุดเลย" หลังจากเฮฮากันอยู่พักใหญ่ เพื่อนทั้งสามคนก็รู้หน้าที่ว่าควรจะเปิดทางให้เจ้าของวันเกิดได้อยู่กับของขวัญชิ้นสำคัญเพียงลำพัง

"ไปล่ะนะตะวัน พรุ่งนี้ไม่ต้องรีบตืนก็ได้นะ ไม่มีเรื่องด่วนที่ต้องทำ” องศาพูดพลางขยิบตาอย่างเจ้าเล่ห์

"แสนรักฝากดูแลเพื่อนพี่ด้วยนะ ช่วงนี้มันยิ่งคลั่งรักอยู่ด้วย" สกายหยอดคำหวานก่อนจะรีบวิ่งหนีไปที่รถ พร้อมดารินที่วิ่งตามไปอีกคน

คฤหาสน์กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง แต่คราวนี้ความเงียบไม่ได้ดูอ้างว้างเหมือนก่อน แสงดาวข้างนอกดูระยิบระยับล้อไปกับดวงตาของคนทั้งคู่ตะวันจูงมือแสนรักเดินออกมาที่ระเบียงกว้างที่มองเห็นสวนด้านล่าง ลมกลางคืนพัดโชยมาเย็นสบาย เขาโอบกอดเธอจากด้านหลัง วางคางไว้บนไหล่เล็ก

"จริงสิ แสนรัก... พี่ยังไม่ได้ให้ของขวัญแสนรักเลยนะ" ตะวันพูดเสียงนุ่ม

"ฮื้อ? วันเกิดพี่ตะวันนะคะ พี่ต้องเป็นฝ่ายรับของขวัญสิ" เธอแย้งแต่ตะวันกลับล้วงกระเป๋ากางเกงหยิบกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินเล็กๆ ออกมา เขาเปิดมันออก เผยให้เห็นแหวนทองคำขาวเรียบหรูที่มีเพชรเม็ดเล็กฝังอยู่ตรงกลาง

"พี่อยากให้แสนใส่ติดตัวไว้... เป็นการยืนยันว่า ต่อจากนี้ไป ไม่ว่าใครจะทิ้งแสนรัก หรือใครจะทำร้ายแสนรัก เราจะมีพี่อยู่ตรงนี้เสมอ พี่ไม่ใช่คนดีที่สุด  แต่พี่สัญญาว่าพี่จะรักแสนรักให้ดีที่สุดเท่าที่ผู้ชายคนหนึ่งจะทำได้ แหวนวงนี้พี่ไม่อยากให้แสนรักคิดว่ามันเป็นการผูกมัด แต่ให้ไว้เพื่อเป็นคำสัญญาว่าพี่จะไม่มีวันไปไหน"

แสนรักอึ้งจนพูดไม่ออก น้ำตาแห่งความซึ้งใจเอ่อล้นออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้ตะวันไม่ปล่อยให้มันหยดลงพื้น เขาโน้มตัวลงไปจุมพิตที่เปลือกตาเบาๆ ก่อนจะสวมแหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายของเธออย่างแผ่วเบา

"สุขสันต์วันเกิดนะคะพี่ตะวัน”

“แค่นี้ไม่พอหรอก” ตะวันยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะโอบอุ้มเธอขึ้นมาในอ้อมแขนแล้วพาเดินขึ้นชั้นบนของบ้านทันที

“พี่ตะวันจะทำอะไรคะ”

“แกะของขวัญชิ้นนี้น่ะสิ”