ใครๆ ก็รัก

ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ปีนี้เป็นปีแรกที่พวกนางต้องใช้ชีวิตโดยไม่มีกันและกัน

จางเจิ้งเหอโค้งตัวลง ใบหน้าของเขาเข้าไปใกล้นางจนจมูกของทั้งสองคนแตะกัน ลมหายใจของพวกเขารินรดกันเช่นนั้น

จินจื่อที่ถือสุราบ๊วยมายืนตัวแข็งทื่อหยุดอยู่ที่ประตูทันที ไม่กล้าขยับตัว

“เอาไว้พอถึงฤดูใบไม้ผลิเราจะกลับไปกัน” เขาจูบนางไปครั้งหนึ่ง

ดวงตาของนางเป็นประกาย “ได้หรือเจ้าคะ?”

นางแสดงความดีใจออกมา ถึงแม้จะจากมาไม่กี่เดือน แต่นางก็คิดถึงสถานที่ที่นางเติบโตมาทุกวัน

จางเจิ้งเหอพยักหน้า จับมือของจ้าวเยี่ยนเจียวเดินไปยังเรือนซ่งชิงที่อยู่ห่างออกไปแค่กำแพงกั้น

ในเรือนซ่งชิง ฮูหยินผู้เฒ่าให้คนอื่นแยกย้ายกันไปพัก ไม่ใช่เพราะนางเหนื่อย แต่เพราะนางอารมณ์ไม่ดี เมื่อเห็นจางเจิ้งเหอกับจ้าวเยี่ยนเจียวที่กลับมาเพื่ออยู่เป็นเพื่อน นางก็รู้สึกโล่งใจ

นางโบกมือเรียกจ้าวเยี่ยนเจียวที่ดูเหมือนตุ๊กตาต้าอาฝูให้เข้ามา มองดูนางสวมชุดสีแดง ก็รู้สึกว่ามีความสุขมาก อารมณ์ก็ดีขึ้นโดยไม่รู้ตัว จึงให้คนรับใช้ที่อยู่ข้างๆ นำไพ่ใบไม้[1]ออกมาเล่น

ในช่วงเทศกาลนี้ หิมะโปรยปรายอยู่ข้างนอก แต่ในห้องกลับมีเตียงเตาอุ่นๆ มีสุรา มีขนม และยังได้เล่นไพ่ด้วย นี่คือความสุขที่ยิ่งใหญ่ในชีวิต

จางเจิ้งเหอก็อยู่เป็นเพื่อนด้วย เขาแกะถั่วให้เป็นครั้งคราววางลงบนจานที่อยู่ข้างๆ มองใบหน้าที่อ้วนกลมของจ้าวเยี่ยนเจียวที่ขยับปากอยู่ตลอดเวลาก็รู้สึกว่าน่ารักมาก

จ้าวเยี่ยนเจียวเงยหน้าขึ้นยิ้มให้เขาเป็นครั้งคราว หยิบถั่วที่เขาแกะแล้วเข้าปากกินอย่างรู้ใจ ทั้งสองคนเข้ากันได้ดีมาก

ฮูหยินผู้เฒ่าเห็นว่าทั้งสองคนรักกัน นางก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ “เมื่อไม่กี่วันก่อนย่าไปถวายพระพรไทเฮาในวัง ได้พบกับผิงเฉิงจวิ้นจู่ นางเห็นย่าแล้วก็บอกว่าผิวพรรณของย่าดูดีมาก” ฮูหยินผู้เฒ่าหัวเราะอย่างอารมณ์ดี “ย่าบอกว่าเพราะอวี้หรงส่านที่หลานสะใภ้รองให้มาดีมาก จวิ้นจู่ถึงกับชมว่าจวนโหวได้สะใภ้ที่ดีมีวาสนา บรรดาฮูหยินคนอื่นๆ ต่างก็พากันเห็นด้วย”

ผิงเฉิงจวิ้นจู่คือพระมารดาของไทเฮากับเยว่ฉีอวิ๋น เป็นท่านยายของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน นางมาจากจวนอ๋องซู่ซึ่งได้รับตำแหน่งอ๋องต่างแซ่จากการสร้างคุณูปการให้แก่ชาติบ้านเมือง เมื่อก่อนนางเป็นหญิงงามอันดับหนึ่งของเมืองหลวง มีชื่อเสียงโด่งดัง หลังจากแต่งงานเข้าจวนเยว่กั๋วกงแล้ว นางก็ยิ่งโดดเด่น จวิ้นจู่และฮูหยินผู้เฒ่าเป็นเพื่อนสนิทกันมาตั้งแต่สมัยยังเป็นสาวๆ

“มีคุณชายสามเยว่อยู่ ของที่จวิ้นจู่ใช้ย่อมต้องดีกว่าแน่นอน องค์หญิงชมข้าต่อหน้าคนอื่นเพราะเห็นแก่ท่านย่าและคุณชายรอง ทำให้ข้ามีหน้ามีตา”

“เด็กคนนี้ ช่างพูดจริงๆ” ฮูหยินผู้เฒ่าตบมือของจ้าวเยี่ยนเจียวเบาๆ “สมแล้วที่ยายแก่คนนี้รักเจ้า”

“ฟังคำพูดของท่านย่าสิ เพิ่งจะเจอหน้ากันไม่นาน ท่านย่าก็รักน้องสะใภ้รองแล้ว สะใภ้ใหญ่เช่นข้าจะทำอย่างไรดีนะ?”

ฮูหยินผู้เฒ่าได้ยินเสียงที่ประตู ใบไพ่ในมือของนางก็หลุดลงมาด้วยความตื่นเต้น นางมองไปที่ประตู “อิงถงหรือ?! อิงถงกลับมาแล้ว?!”

จ้าวเยี่ยนเจียวมองตามไป ได้ยินชื่อนี้นางก็ขมวดคิ้ว ว่าหรือว่าฮูหยินของคุณชายใหญ่เซวี่ยอิงถงกลับมาแล้ว?

นางเคยนึกภาพว่าเซวี่ยอิงถงที่เป็นสตรีเก่งกาจควรจะมีรูปร่างหน้าตาเป็นอย่างไร เมื่อได้เห็นในวันนี้ ก็เป็นไปตามที่นางคาดไว้จริงๆ สง่างาม ผิวคล้ำเล็กน้อย รูปร่างสูงกว่าสตรีทั่วไป สวมชุดขี่ม้าดูคล่องแคล่วและสง่างาม ผ้าคลุมสีดำปลิวสะบัดไปด้านหลังตามจังหวะก้าวเดิน ทำให้ดูโดดเด่นเป็นอย่างยิ่ง

“ท่านย่าเจ้าคะ” เซวี่ยอิงถงเดินไปข้างหน้า คุกเข่าคำนับก่อน จากนั้นก็ลุกขึ้นจับมือของฮูหยินผู้เฒ่า "ข้ากลับมาแล้วเจ้าค่ะ"

“กลับมาก็ดีแล้ว กลับมาก็ดีแล้ว” ดวงตาของฮูหยินผู้เฒ่ามีน้ำตาคลอ

“พี่สะใภ้ใหญ่” จางเจิ้งเหอประคองจ้าวเยี่ยนเจียวให้ลุกขึ้น

“อย่าเลย! พวกเจ้าสองคนไม่ต้องมากพิธีกับพี่สะใภ้หรอก” เซวี่ยอิงถงห้ามทั้งสองคนที่กำลังจะเข้ามาทำความเคารพ “นั่งลง”

ฮูหยินผู้เฒ่าจับมือของเซวี่ยอิงถงไว้ “ถงเอ๋อร์ ทำไมมีแค่เจ้า? เจ้าใหญ่ล่ะ? แล้วท่านอาของเจ้าอีก? พวกเขาไม่ได้กลับมาพร้อมกับเจ้าหรอกหรือ”

เมื่อได้ยินคำถาม เซวี่ยอิงถงก็มีสีหน้าจริงจังขึ้น นางลูบมือของฮูหยินผู้เฒ่า “คุณชายใหญ่และท่านอาต้องใช้เวลาอีกสักพักเจ้าค่ะ ครั้งนี้คุณชายใหญ่เป็นห่วงท่านก็เลยให้ข้ากลับมากับท่านแม่ทัพใหญ่ก่อน”

“ฉีสือกลับมาแล้วหรือ?” ฮูหยินผู้เฒ่าแปลกใจ ใบหน้าของนางดูมีความสุข เยว่ฉีสือ บุตรชายคนโตของจวิ้นจู่มีอายุเท่ากับบิดาของคุณชายใหญ่และคุณชายรอง ด้วยความสัมพันธ์ที่ดีของทั้งสองจวน เรียกได้ว่านางนั้นเฝ้าดูเยว่ฉีสือเติบโตมาตั้งแต่เด็ก

[1] มีการละเล่นไพ่กระดาษชื่อว่าเยี่ยจึซี่ ตั้งแต่สมัยราชวงศ์ฮั่น ว่ากันว่าขุนพลใหญ่หานซิ่น เป็นผู้ประดิษฐ์เยี่ยจึซี่ขึ้นในกองทัพเพื่อให้ทหารได้พักผ่อนหย่อนใจและบรรเทาความคิดถึงบ้านในขณะออกรบ เนื่องจากไพ่มีขนาดเล็กเท่าใบไผ่จึงเรียกชื่อตามนั้น ต่อมาแพร่กระจายไปยังโลกตะวันตกในสมัยราชวงศ์หยวน และเปลี่ยนแปลงกลายเป็น ไพ่ทาโรต์ ไพ่โป๊กเกอร์ในปัจจุบัน ส่วนในประเทศจีนเองก็ได้ค่อยๆ เปลี่ยนแปลงกลายเป็น ไพ่นกกระจอกในที่สุด