ตอนที่ 2/2 ออกไปจากชีวิต

“มาแล้วค่ะ มีเนื้อส้มด้วยนะคะ ลองชิมดู” เธอยกแก้วเซรามิกสั่งทำพิเศษสกรีนรูปเขาที่หน้าบึ้งคู่กับเธอที่ยิ้มกว้างจนเห็นฟันมาจรดบนริมฝีปากปัณณ์

“พอเถอะเพียง!”

ความอดทนของปัณณ์น่าจะเลยขีดจำกัดไปแล้ว เขาถึงได้ปัดมือเธอทิ้งจนน้ำส้มหกไปเกือบครึ่งแก้ว

เพียงพิณเงียบไปไม่นานก็วางแก้ว ไปหาผ้ามาเช็ดขากางเกงให้เขา

“พี่ปัณณ์ไม่ระวังเลย น้ำส้มหกหมดแล้ว ขากางเกงก็เปียก เพียงเช็ดให้นะคะ”

“กระเป๋าอยู่ไหน ไปหยิบมา พี่จะกดเรียกรถมารับเธอ” เขาเหนื่อย อยากนอนพักผ่อนมากกว่าจะมาเสียเวลาอยู่กับเด็กพูดจาไม่รู้เรื่อง

“แต่เราเพิ่งได้เจอกันเองนะคะ ยังไม่ถึงห้านาทีเลยด้วยซ้ำ”

เมื่อวานเขาไล่เธอกลับหลังจากที่ได้เจอกันแค่สิบนาที ระยะเวลาที่สั้นลงทำเพียงพิณปวดแปลบกลางอกซ้าย เธอฝืนส่งยิ้มให้เขา จับที่หัวเข่าปัณณ์แหงนใบหน้าขึ้นสบสายตาคู่คม

“เพียงคิดถึงพี่ปัณณ์นะคะถึงได้อยู่รอ เพียงอยากอยู่กับพี่ปัณณ์ เพียงขอค้างด้วยได้มั้ย เพียงเอาเสื้อผ้ามาด้วยค่ะ”

พูดไม่รู้เรื่อง!

“จะหน้าด้านหน้าทนไปถึงไหนเพียง!”

ปัณณ์กระชากข้อศอกเล็ก ดึงกายท่อนบนของเพียงพิณขึ้นมาเกยบนตักกว้าง

“พี่อยากอยู่คนเดียว ไม่ได้อยากมีเธอในชีวิต!”

“...”

“ก่อนกดรหัสผ่านเข้ามาในห้อง พี่ภาวนาขอให้ไม่เจอเธอในนี้ ถ้าเธอไม่อยู่พี่จะดีใจมาก นี่มันห้องพี่ แต่เธอกับถือวิสาสะเข้านอกออกในตามใจชอบ มาตามเฝ้า ตามตื๊อพี่ไม่เลิก จะหลังเลิกงานหรือวันหยุด พี่ไม่เคยได้อยู่คนเดียว! พี่ต้องทนเห็นหน้าเธออยู่เรื่อย เธอไม่รู้ตัวเลยเหรอเพียง ว่าพี่รำคาญเธอมากแค่ไหน!”

“แต่เพียงรักพี่ปัณณ์...”

“รักเหรอเพียง!”

ปลายนิ้วแข็งแรงของปัณณ์บีบปลายคางสวย ยกใบหน้าเพียงพิณเข้ามาดูใกล้ๆ เพื่อจะจดจำให้ขึ้นใจว่าเขารู้สึกขยะแขยงผู้หญิงหน้าด้านคนนี้มากแค่ไหน แค่จะทนมองหน้าเธอให้เกินสิบนาทีเขายังทนไม่ได้ แล้วมันเรื่องอะไรที่เขาจะยอมให้เธอค้างคืนด้วย

“แบบนี้เรียกว่ารักเหรอ!”

 “...”

“เธอแค่สำนึกในความผิดของตัวเอง และอยากได้รับการยอมรับจากพี่ มันก็แค่นั้น มันไม่ใช่ความรักเลย ความรักมันไม่กระจอกขนาดนี้หรอกเพียง!”

คำด่าเผ็ดร้อนทำเพียงพิณสะอึกแรง

เธอเสียใจที่ถูกเขาดูถูกความรัก

ความรู้สึกดีๆ ที่เธอมีต่อเขามันเกิดขึ้นนานแล้ว ปัณณ์รู้ดี และเขาเคยเกือบจะรับความรู้สึกของเธอไว้

ถ้าหากไม่เกิดเหตุการณ์นั้นที่เป็นจุดเปลี่ยนให้เขารังเกียจและขยะแขยงเธอเข้าไส้ เธอกับเขาอาจจะคบกันไปแล้ว

เพราะเธอไม่ดีเอง เรื่องทุกอย่างถึงต้องเป็นแบบนี้ เธอถึงได้พยายามปรับปรุงตัวเองให้เป็นคนดีขึ้น เพื่อที่เขาจะรักได้ เผื่อว่าเขาอยากให้โอกาส และหันกลับมามองเธออีกครั้ง

“หรือถ้าเธอคิดว่า ไอ้การที่เธอพยายามยัดเยียดตัวเองมานอนกับพี่บ่อยๆ แล้วมันจะทำให้พี่หวั่นไหว หรือเปลี่ยนความรู้สึกจากเกลียดมาเป็นรักเธอ! ขอบอกตรงนี้เลยว่าไม่มีทาง... พี่ไม่มีวันรักเธอ ไม่มีวันคบเธอ หกเดือนก่อนพี่เคยพูดกับเธอว่ายังไง มาถึงวันนี้พี่ยังยืนยันคำเดิม!”

“...”

“ถ้าเธออยากจะโง่งมงายปิดหูปิดตาหลอกตัวเอง ว่าสักวันพี่จะรักเธอ ก็เชิญหลอกตัวเองไปเถอะเพียง! อยู่ในโลกน้ำเน่าของเธอไป! มีแค่ในนิยายที่เธอเขียนเท่านั้น ที่ตอนจบเธอจะสมหวัง! เพราะในชีวิตจริงพี่ไม่ใช่พระเอก แล้วเธอก็ไม่ใช่นางเอก! เราสองคนไม่มีวันได้ลงเอยกัน จำไว้ว่า ไม่-มี-วัน!”

“พี่ปัณณ์ เพียงเจ็บ ฮึก...”

แรงบีบจากปลายนิ้วปัณณ์แรงจนเพียงพิณขอร้องอ้อนวอนเบาๆ ให้เขาปล่อย นัยน์ตาคู่คลอน้ำใสหลับตาลงช้าๆ พริบตาเดียวเท่านั้นมวลน้ำไหลอาบเต็มแก้ม

“อย่าเรียกชื่อพี่! พี่เกลียดกระทั่งเสียงเธอ! ไม่อยากได้ยิน!”

เห็นรอยยิ้มร้ายกาจของคนที่ไม่มีวันเปลี่ยนใจมารักเธอแล้วเจ็บปวด จนแทบจะหายใจไม่ออก ครางอืม! อยากเบือนหน้าหนีริมฝีปากผู้ชายที่เพิ่งจะพูดหยกๆ ว่าเกลียด แต่ก็ยังจะจูบเธอ และลากฝ่ามือขาวสะอาดไปตามเรือนร่างได้สัดส่วน

“ไหนว่าเกลียดเพียง จะมาแตะต้องตัวเพียงทำไม”

“คนอย่างเธอมันพูดด้วยปากไม่เข้าใจไงเพียง ก็เลยต้องทำแบบนี้!”

ปัณณ์ฝังริมฝีปากไว้บนซอกคอขาว ไม่ใช่แค่จูบ แต่จงใจดูดย้ำๆ ลงบนต้นคอเพียงพิณให้เกิดรอยเขียวช้ำ ไม่ยอมหยุด แม้ว่าเธอจะผลักไสตัวเขาให้ออกห่าง

ปัณณ์ย้ายไปจูบบนกลีบปากดื้อรั้นที่ฤทธิ์มาก กอดรัดกระชับเอวเล็กมาแนบไปกับหน้าท้องกำยำ บังคับจับแยกท่อนขาของเธอให้คาบที่เอวนั่งซ้อนตักในท่าหวาดเสียว

“อย่าค่ะ...”

“ห้ามทำไม ชอบไม่ใช่เหรอถึงได้เสนอหน้ามาที่นี่ พี่ก็จะจัดให้ตามที่เธอต้องการไงเพียง!”

ปัณณ์รั้งชายกระโปรงสั้นเหนือเข่าที่เธอจงใจใส่มายั่วขึ้นสูง ขยำบั้นท้ายงอนลงมาถึงซอกขา กรีดนิ้วยาวลงบนใจกลางร่างสาวเสียดสีแรงๆ ระดับเดียวกับริมฝีปากเอาแต่ใจ ที่ไล่ขบเม้มจูบปากเธอทั้งกลีบปากบนและกลีบปากล่าง ไม่สนใจว่าเพียงพิณจะพยายามต่อต้านและเบือนหน้าหนีไปทิศทางไหน

ดื้อแพ่งจะไล่ต้อนตามไปจูบเธออยู่เรื่อย จนก่อเกิดเสียงครางกระเส่าจากปากสีหวาน

“โอ๊ย! พี่ปัณณ์”

ปัณณ์ไม่เหลือความเป็นสุภาพบุรุษในตัว เขาผลักเพียงพิณให้หงายหลังลงนอนราบบนชุดรับแขก ก่อนพลิกกายมาทาบทับเหนือร่าง ใช้พละกำลังทั้งหมดที่มีกดต้นแขนไว้ไม่ให้เธอหลบหนี เคลื่อนริมฝีปากลงไปดูดยอดอกเธอผ่านเสื้อเชิ้ตตัวบาง

“พี่เกลียดเธอ!”

ขาดคำนั้น ปัณณ์กระชากสาบเสื้อเชิ้ตจนเพียงพิณร้องกรี๊ด เธอเปลือยอยู่ใต้ร่างสูงใหญ่ เสื้อผ้าทั้งของเธอและเขากระจัดกระจายไปคนละทิศละทาง

เขาเกลียดเธอถึงขั้นนี้เลยเหรอ?

เพียงพิณถามตัวเองซ้ำๆ ด้วยประโยคนั้น ในทุกวินาทีที่ได้รับสัมผัสกักขฬะจากปัณณ์

“อ๊ะ!”

เขาสอดใส่ส่วนดุร้ายเข้ามาโดยไม่รอให้ร่างกายเธอพรักพร้อม มันทั้งเจ็บ และแสบจนเธอน้ำตาร่วง

ศีรษะเพียงพิณกระแทกพนักพิงโซฟาซ้ำๆ จากกึ่งกลางกายสาวที่ถูกซอยสะโพก เธอทรมานมากกว่ามีความสุขขอร้องให้เขาปล่อย ปัณณ์เหมือนถูกครอบงำด้วยวิญญาณคนเลว เขาไม่ผ่อนแรง กลับทุ่มเต็มกำลังและยิ้มสะใจที่เห็นเธอร้องไห้