ตอนที่ 1/2 คนน่ารำคาญ

‘ปัณณ์เคยบอกปู่ ว่าอยากเป็นหมอมารักษาปู่กับย่าใช่มั้ย’

‘ใช่ฮะ ปัณณ์อยากเป็นหมอเหมือนพ่ออธิป’

‘ปัณณ์ดูตึกตรงหน้าสิ ปู่สร้างโรงพยาบาลไว้ให้ปัณณ์ โตขึ้น ปัณณ์ช่วยปู่ดูแลโรงพยาบาลนะลูก เรียนหมอให้เก่งๆ เรียนหมอหัวใจยิ่งดี จะได้ช่วยดูแลน้องเพลงให้แข็งแรง’

‘ฮะคุณปู่ ปัณณ์จะเป็นหมอหัวใจที่เก่งมาช่วยดูแลน้องเพลงแทนคุณปู่ ตึกสูงจังเลยฮะ หนึ่ง สอง สาม..’

‘…’

‘โอ้โห! สิบสองชั้นเลยเหรอฮะคุณปู่’

‘ชอบมั้ย ของขวัญครบรอบสิบสองขวบของปัณณ์’

‘ชอบที่สุดเลยฮะ’

ท้ายรถของปุณณ์กับพัฒนะเคลื่อนออกไปไกล ปัณณ์กลับไม่หยุดเช็ดน้ำตา บอกน้องๆ ให้ทำใจ แต่ตัวเขาเองกลับทำใจไม่ได้

รอยยิ้มอ่อนโยนและมืออบอุ่นคู่นั้นที่มักจะโอบกอดเขาด้วยความรัก เขาจะไม่มีโอกาสได้เห็นและได้รับอีกแล้วเหรอ

ในวันเปิดตัวโรงพยาบาล ‘กรุงเทพฯ ธารา’ เพลงพฤกษาเพิ่งจะอายุห้าขวบ เธออ่อนแอทั้งยังขี้โรค ต้องนอนโรงพยาบาลบ่อยๆ เพราะป่วยโรคหัวใจพิการมาแต่กำเนิด

คุณปู่สร้างโรงพยาบาลเพื่อให้หลานสาวเพียงคนเดียวในตระกูลได้รับการรักษาที่ดีที่สุด ดึงพ่ออธิปของปัณณ์กับปุณณ์ที่เป็นศัลยแพทย์เฉพาะทางด้านหัวใจมาช่วยงาน และให้นั่งในตำแหน่งผู้อำนวยการ

คุณปู่ทองดีตามใจหลานสาวมาก เพลงพฤกษาอยากได้อะไรท่านไม่เคยขัดใจสักครั้ง ท่านสงสารที่หลานสาวกำพร้าพ่อตั้งแต่อยู่ในครรภ์แม่ ไม่มีโอกาสได้เห็นหน้าพ่อเลยสักครั้ง

คุณอา ‘บดินทร์’ ลูกชายเพียงคนเดียวของท่านเจ้าสัว เสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ที่รุนแรงถึงขั้นเสียชีวิตคาที่ในวัยเพียงแค่ยี่สิบแปดปี ทั้งที่ท่านยังหนุ่มยังแน่น และเพิ่งจะแต่งงานกับแม่ของเพลงพฤกษาไม่ถึงครึ่งปี เป็นเหตุให้คุณปู่ทองดีไม่เหลือทายาทรุ่นลูกไว้สืบสกุล จะมีก็แต่เพลงพฤกษาคนเดียวเท่านั้นที่สืบสายเลือดโดยตรง

พ่อของปัณณ์ไม่ได้สืบสายเลือดจากท่านเจ้าสัวทองดี เป็นเพียงเด็กกำพร้าที่คุณปู่รับมาอุปการะ ให้มีชีวิตที่ดี การศึกษาที่ดี และคู่ชีวิตที่เหมาะสม พ่อแต่งงานกับแม่จากต้นตระกูลเศรษฐินีที่ดินในกรุงเทพฯ จากการสนับสนุนจากย่าธารา อยู่กินกันไม่กี่ปีก็เลิกรากัน เนื่องจากการเติบโตคนละแบบทำให้เข้ากันไม่ได้ แม่ของปัณณ์เป็นผู้ดีเก่าค่อนข้างเจ้าระเบียบ ส่วนพ่อของปัณณ์ ถ้าตัดชื่อคุณปู่ที่คอยสนับสนุนออกไปก็เป็นแค่เด็กวัดยากจน

สถานะของพ่อปัณณ์ใกล้เคียงกับอา ‘ปิติ’ พ่อของพัฒนะ ที่มีพื้นเพเป็นแค่เด็กรับใช้ในตระกูลทองบริสุทธิ์ ที่ได้ดีมาถึงรุ่นลูกก็มาจากการอุปการะของคุณปู่ทองดี พ่อปัณณ์กับพ่อพัฒนะสนิทกันมาก มาถึงรุ่นลูก เขา ปุณณ์ และพัฒนะ จึงสนิทกันไปด้วย รักกันเทียบเท่าพี่น้องร่วมสายเลือดเลยก็ว่าได้

พวกเขาสัญญากันไว้ว่าจะช่วยเหลือเกื้อกูลกัน จะดูแลคุณปู่ คุณย่า และน้องเพลงไปจนวันตาย จะไม่มีวันทรยศคนของทองบริสุทธิ์

‘ตอบข้อความเพียงหน่อยสิคะ’

ปัณณ์เก็บลมหายใจไว้เต็มปอด ทยอยระบายออกมาลดอารมณ์ ‘รำคาญ’ อย่างหาที่เปรียบไม่ได้ ปล่อยให้ช่องแชตหนักขวาอยู่แบบนั้น เผื่อผู้หญิงช่างตื๊อจะรู้สึกตัวและเลิกมาตามตอแย

หกเดือนเต็มที่เธอเกาะติดเขาเป็นปลิง ด่าก็แล้ว ขับไล่ก็แล้ว พูดจาแรงๆ กระทบกระเทือนจิตใจก็เคยทำมาแล้ว แต่เพียงพิณไม่สะทกสะท้านเลย เธอหน้าด้านอย่างเหลือร้าย เป็นหนึ่งในผู้หญิงไม่กี่คนที่ปัณณ์กล้าพูดได้เต็มปากว่าน่ารำคาญ

‘เพียงคิดถึงพี่ปัณณ์นะคะ’

ยังจะส่งมาอีก

เขาไม่ไหวจะเคลียร์กับผู้หญิงคนนี้!

ถ้าการกลับไปเจอหน้าเธอที่ห้องชุดทุกวัน ทำให้เพียงพิณหลงตัวเองว่าเขาจะใจอ่อนยอมรับรักเธอสักวัน เห็นทีเขาต้องใช้ตัวช่วยหลบไปอยู่ที่อื่นไม่ให้เธอเห็นหน้าสักเดือนสองเดือน อาจจะเป็นทางออกที่ดีในการผลักไสเธอออกจากชีวิต

“ปุณณ์”

“ไงพี่ เพิ่งแยกกันเองคิดถึงผมแล้วเหรอ”

“มึงไปแรดไหนมั้ยคืนนี้”

“โธ่ พี่ปัณณ์ คุณปู่ป่วยอยู่นะ ใครจะไปมีอารมณ์” น้ำเสียงปุณณ์เจือความเศร้า

“ดี กูกำลังขับรถตามไป”

“ไปไหน”

 “ไปนอนห้องมึง”

“เฮ้ย ได้ไงพี่ ผมนัดน้องมายด์ไว้ พี่ไม่กลับไปนอนห้องตัวเองวะ” เพิ่งพูดไม่ทันขาดคำว่าไม่มีอารมณ์ ไอ้กะล่อนตัวพ่อ!

“ทิ้งคีย์การ์ดไว้ให้กู แล้วจะไปนอนไหนก็เรื่องของมึง”

เขายอมไปเบียดนอนกับใครก็ได้ หรือถ้าจำเป็นจริงๆ เขายอมเปิดโรงแรมนอน ขอแค่ไม่ต้องกลับไปเห็นหน้าตาน่ารำคาญของเพียงพิณ ต่อให้เป็นข้างถนนเขาก็จะล้มตัวลงนอนให้ดู!