ตอนที่ 2/1 ออกไปจากชีวิต

“ขอโทษนะพี่” มันเรอ

“ขอโทษนะพี่” มันผายลม

“โทษทีพี่ พอดีช่วงนี้ท้องไส้ผมไม่ค่อยดี”

“ไอ้เชี่ยเอ๊ย กูว่าเน่าทั้งท้องแล้วมั้ง” ไม่นอนมันแล้ว!

ปัณณ์กระชากผ้าห่มออกจากน้องชายที่สวมแค่บ๊อกเซอร์ตัวเดียวเข้านอน สะบัดมือไล่กลิ่นไม่พึงประสงค์ เวลาเดียวกันก็เหยียดเท้าถีบบั้นท้ายมันให้กลิ้งลงไปกองบนพื้นใต้เตียง จ้ำเท้าลงจากเตียงไปกวาดเสื้อผ้าชุดเดิมมาสวมลวกๆ

หนุ่มจอมกวนแอบยิ้มจนพอใจ ก่อนจะขึ้นนั่งขัดสมาธิถามพี่ชายน้ำเสียงเคร่งเครียด

“นี่มันจะตีหนึ่งแล้วนะพี่ จะใส่เสื้อผ้าไปไหน”

“กลับห้อง”

“ไหนว่าไม่อยากกลับไปนอนห้อง”

“ดีกว่านอนดมตดมึง”

“อยากกลับไปนอนกอดเมียก็บอกมาเถอะ”

“มึงอยากโดนเตะเหรอ”

“ปากอย่างใจอย่างนี่หว่า ว้ายๆๆ”

“หุบปากไปเลยมึง”

พี่ชายกระตุกท่อนขานิดเดียวปุณณ์รีบคว้าหมอนมาป้องศีรษะ กลัวจะมีของแข็งลอยมากลางอากาศ

แซวนิดแซวหน่อยไม่ได้ ไอ้คนใจร้าย!

“มีผู้หญิงมาคอยเอาใจ กวาดห้อง เก็บห้อง ทำกับข้าวไว้รอ แถมยังได้อึ๊บฟรี ไม่ต้องลำบากออกไปหากินนอกบ้าน ดีจะตาย ทำเป็นเก๊กว่าไม่ชอบ ระวังเถอะ จะตกม้าตายเข้าสักวัน”

“กูกลับล่ะ อ้อ กูแนะนำมึงด้วยความหวังดีนะปุณณ์ เข้าอาบอบนวดให้น้อยลง เปย์ผู้หญิงให้น้อยลง เผื่อว่ามึงจะมีเงินเหลือไปซื้อคอนโดฯ ใหม่ ห้องโคตรแคบ เตียงก็เล็กเท่าแมวดิ้น พลิกตัวทีกูเสียวจะตกเตียงมึงนอนลงไปได้ยังไง”

“ถ้าเตียงกว้างเท่าสนามฟุตบอลก็หาเรื่องกอดสาวไม่ได้สิ พูดโง่ๆ ...เอ่อ ครับๆ จะเก็บเงินซื้อคอนโดใหม่ครับ”

แอบแยกเขี้ยวใส่แผ่นหลังไอ้คนที่ดีแต่บ่น นั่งขัดสมาธิที่เดิม เงี่ยหูฟังกระทั่งประตูด้านหน้าปิดสนิท เขาคว่ำหน้ากระโดดลงมานอนแหวกว่ายบนเตียงนอนขนาดห้าฟุต

“ออกจะกว้างมาบูลลี่ว่าแคบได้ยังไง”

พลิกตัวกลับมานอนแหงนหน้ามองเพดาน นาทีต่อมา ปุณณ์คลานไวๆ ไปหยิบมือถือมาต่อสายหาน้องมายด์ พูดจาจ๊ะจ๋าไปตามประสาหนุ่มกะล่อนหลอกล่อสาวมานอนเป็นเพื่อน

ปัณณ์มาถึงหน้าห้องก่อนเข็มนาฬิกาจะเลื่อนถึงเวลาตีสอง

เขาท่องจำสามประโยคจนขึ้นใจ ไม่ได้รัก ไม่ได้สนใจ ไม่ได้คิดถึง แล้วทำไมถึงมายืนตรงนี้น่ะเหรอ ก็เพราะว่ามันคือห้องของเขาน่ะสิ ยังผ่อนไม่หมดเลยด้วยซ้ำ แล้วมันเรื่องอะไรที่เขาจะใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายด้วยการไปเปิดโรงแรมนอน

ใบหน้าของปัณณ์ค่อนข้างอิดโรย เขาทำงานหนักทั้งวัน หลังเลิกงานก็ไปเยี่ยมคุณปู่ถึงคฤหาสน์ชานเมือง แยกย้ายกันแล้วควรจะได้พักผ่อนก็ไม่หลับเลยสักงีบ อดทนเหม็นกลิ่นผายลมของไอ้ปุณณ์ไม่ไหว หนีตายกลับมาถึงคอนโดฯ

ดึกป่านนี้คงกลับไปแล้วมั้ง ถ้าเพียงพิณตื๊ออยู่รอเขาตีหนึ่งตีสองไม่ยอมกลับบ้าน เขาก็ไม่รู้จะว่ายังไงแล้ว

“ยินดีต้อนรับค่ะพี่ปัณณ์ เลิกงานดึกจังเลย” กดรหัสผ่านครบหกตัวเจ้าประตูดิจิตอลก็ส่งเสียง Welcome

เพียงพิณที่นั่งเฝ้าหน้าจอโทรศัพท์จนเผลอฟุบหลับบนโซฟาได้ยินเสียง เธอตื่น และรีบเดินแกมวิ่งเข้าไปกอดรอบเอวสอบ เขย่งเท้าขึ้นหอมแก้มแม้เขาจะเบือนหน้าหนี แต่เพียงพิณก็ไม่สนใจดึงดันจะคล้องแขนดึงเขามาทางชุดรับแขก

“ดึกป่านนี้ ทำไมยังไม่กลับอีก ไอ้เตไม่ด่าหรือไง”

เขาไม่อยากพูดเลยว่าเกลียดผู้หญิงคนนี้ แต่เผลอพูดในใจออกไปแล้ว

“เพียงโตแล้วนะ แค่บอกว่าจะมาค้างกับเพื่อนพี่เตก็ไม่ดุค่ะ”

“พี่เป็นเพื่อนเธอตอนไหน”

“พี่ปัณณ์เหนื่อยเหรอคะ”

ถามเสียงอ่อน เพราะเขาหงุดหงิดใส่เธอ

“มานั่งพักก่อนนะคะ เพียงจะไปเอาน้ำเย็นมาให้ดื่ม”

“เพียง!”

แรงดึงน้อยๆ ทำปัณณ์หงุดหงิด

ไม่น่าเมาหนักในคืนแต่งงานเตชธรรมกับไอญารินทร์เลย เพราะฤทธิ์ของน้ำเมาทำให้เขาไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจ หลับนอนกับน้องสาวบุญธรรมของเพื่อนสนิทจนเธอมาเกาะติดเขาเป็นปลิงอยู่แบบนี้

เขาไม่เคยเปิดใจคุยกับเตชธรรมตรงๆ เพราะเกรงใจเพื่อน ยอมรับว่าส่วนหนึ่งเป็นความผิดตัวเอง จึงมักจะแสดงออกทางพฤติกรรมต่อหน้าเพียงพิณว่าเขาเกลียดเธอ หวังให้เธอเป็นฝ่ายถอดใจและยอมล่าถอยไปเอง

“หรือจะดื่มน้ำส้มคะ เพียงคั้นไว้สดๆ เลยนะ เพียงไปเอามาให้ดื่ม”

ปัณณ์ตั้งใจกลอกตา เพราะอึดอัดและรำคาญอย่างบอกไม่ถูกที่เพียงพิณมาลอยหน้าลอยตาอยู่ในพื้นที่ส่วนตัว คล้ายกับว่าเพียงพิณจะสังเกตเห็น รอยยิ้มของเธอถึงได้ค้างเติ่งบนริมฝีปากบาง แต่ก็แค่นั้น เธอไม่เก็บมาใส่ใจ

“มาแล้วค่ะ มีเนื้อส้มด้วยนะคะ ลองชิมดู” เธอยกแก้วเซรามิกสั่งทำพิเศษสกรีนรูปเขาที่หน้าบึ้งคู่กับเธอที่ยิ้มกว้างจนเห็นฟันมาจรดบนริมฝีปากปัณณ์

“พอเถอะเพียง!”