ตอนที่ 96 ได้ฤกษ์เปิดร้าน

49 1-2

            ตอนที่ 96 ได้ฤกษ์เปิดร้าน

            เฒ่าหลี่วานให้จู้หยานช่วยนำเจ้าสาหร่ายตัวอ้วนปุกปุยออกจากกระเป๋าใส่สัตว์เลี้ยง เพื่อที่เขาจะได้เพ่งพินิจมองผู้ที่เป็นนายแบบได้ชัดเจน

            ด้านเจ้าสาหร่ายก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี มันนอนนิ่งอยู่ในอ้อมแขนของจู้หยานอย่างเชื่อฟัง

            มือติดกลิ่นบุหรี่ฉุนของเฒ่าหลี่พยายามเอื้อมออกไปสัมผัสพวงขนสีขาวของเจ้าสาหร่าย แต่ทันใดนั้นเอง มันก็แสดงสีหน้าดุร้ายพร้อมส่งเสียงต่ำขู่คำรามดังฟ่อๆ ราวกับต้องการแสดงความแข็งแกร่งบีบเค้นให้เฒ่าหลี่ล่าถอยออกไป

            เห็นปฏิกิริยาเช่นนั้น เฒ่าหลี่ก็หัวเราะออกมาเล็กน้อย

            “เจ้าแมวตัวนี้ขี้หงุดหงิดยัง”

            เห็นว่าเฒ่าหลี่ต้องการจะสัมผัสตัวเจ้าสาหร่าย จู้หยานผู้เป็นเจ้าของก็แอบถอยออกห่างอย่างเงียบๆ เพื่อหลบเลี่ยงมือไม้ของอีกฝ่าย พร้อมพูดเพียงสั้นๆด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า

            “มันคงกลัวน่ะครับ”

            หลินจิงซูจ้องมองมือข้างที่ค้างเติ่งอยู่กลางอากาศของเฒ่าหลี่ และเกรงว่าสถานการณ์จะยิ่งชวนให้รู้สึกอึดอัด เธอจึงรีบพูดเสริมขึ้นทันที

            “เฒ่าหลี่คะ แมวตัวนี้มีนิสัยขี้กลัวมากเลยค่ะ แล้วมันก็คงไม่ชอบให้แตะตัวมันเท่าไหร่”

            แม้จะพูดออกไปอย่างนั้น แต่หลินจิงซูเองก็รู้อยู่แก่ใจดีกว่า กลับเป็นจู้หยานนี่ล่ะที่ยังไม่มั่นใจในฝีมือของเฒ่าหลี่

            จู้หยานเก็บซ่อนความหยิ่งยะโสดูแคลนไว้ภายในใจได้อย่างแนบสนิท แต่ถึงกระนั้น หลินจิงซูกลับสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน

            หลังจากให้เฒ่าหลี่ดูนายแบบเรียบร้อยแล้ว ทั้งสองก็ได้ออกมาจากบ้านของเฒ่าหลี่ ระหว่างทางสบโอกาสหลินจิงซูจึงเอ่ยถามขึ้นว่า

            “นายดูกังวลนะ?”

            เรื่องที่ไม่เชื่อมั่นในฝีมือของเฒ่าหลี่นั้น จู้หยานไม่คิดที่จะปิดบังเช่นกัน จึงยิงคำถามที่เต็มไปด้วยความลังเลสงสัยกลับไป

            “คนแบบนั้นจะสามารถออกแบบได้จริงๆน่ะเหรอ? ถ้าต้องการหาคนออกแบบจริงๆ เดี๋ยวผมจะช่วยหาให้อีกแรง ส่วนเรื่องค่าใช้จ่ายก็ไม่ต้องกังวล”

            “ฉันเข้าใจความหวังดีของนายนะ แต่ฉันก็แค่นักธุรกิจตัวเล็กๆคนหนึ่งเท่านั้น ไม่อยากรบกวนให้นายต้องเดือดร้อนไปจ้างนักออกแบบมืออาชีพมาช่วย”

            หลินจิงซูทราบดี ทั้งหมดที่จู้หยานพูดและกระทำลงไปล้วนเกิดจากความปรารถนาดีทั้งสิ้น ตลอดเวลาที่ผ่านมา ความสัมพันธ์ของคนทั้งสองค่อยๆเติบโตระหว่างร่วมเดินทางไปด้วยกัน จะเรียกว่าเพื่อนก็นับว่าได้แล้ว

            แต่ทุกอย่างล้วนมีขีดจำกัดของมันเช่นกัน ในบางเรื่องที่เขาให้ความช่วยเหลือ หากไม่มากจนเกินไป เธอก็ยินดีรับไว้ด้วยความเต็มใจ แต่หากเรื่องไหนเหมือนจะเป็นการรบกวนจนเกินไป เธอก็ขอปฏิเสธด้วยความเกรงใจเช่นกัน

            แม้ว่าจู้หยานจะทำไปโดยไม่ได้หวังสิ่งตอบแทนใดๆจากเธอ แต่ใช่ว่านักออกแบบมืออาชีพจะคิดเช่นเดียวกัน ในนามตระกูลจู้อันร่ำรวย เขาสามารถเรียกร้องอะไรก็ได้จริงมั้ย?

            หากตระกูลจู้ต้องมาติดหนี้บุญนักออกแบบเพราะเรื่องของเธอจริงๆ นี่ไม่เท่ากับว่าตัวเธอเองก็เป็นคนจำพวกหวังผลประโยชน์บนหัวคนอื่นหรอกเหรอ?

            “ไม่เชื่อใจผมงั้นเหรอ?”

            น้ำเสียงของจู้หยานแปรเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นถนัดตา เมื่อเห็นว่าหลินจิงซูปฏิเสธความช่วยเหลือของเขา       

            “ใช่แบบนั้นที่ไหนกันเล่า ฉันมั่นใจว่าคนอย่างนายจะต้องหานักออกแบบชื่อดังมาช่วยฉันแน่! แต่เชื่อฉันเถอะว่า เฒ่าหลี่นี่แหละเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดในตอนนี้แล้ว ฉันยังเป็นแค่เจ้าของธุรกิจขนาดเล็ก ไม่จำเป็นจะต้องจ้างวานนักออกแบบชื่อดังขนาดนั้นหรอก อีกอย่าง เท่านี้ฉันก็เป็นหนี้บุญคุณนายมากพอแล้ว”

            “ผมแค่กลัวว่า คุณจะเสียทั้งเงินทั้งเวลาไปโดยเปล่าประโยชน์กับคนแบบนั้น ไม่ว่าจะมองยังไง เขาก็เป็นแค่ช่างไม้ธรรมดาๆเท่านั้น”

            เนื่องด้วยเหตุผลบางอย่าง จู้หยานต้องการที่จะเห็นธุรกิจแรกของเธอประสบความสำเร็จเป็นอย่างยิ่ง

            หลินจิงซูยิ้มตอบกลับไปว่า

            “เชื่อฉันเถอะน่า ยอดฝีมือมักซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางคนธรรมดาๆนี่แหละ”

            จู้หยานเม้มริมฝีปากและหยุดพูดไปในที่สุด

           

            ไม่กี่วันต่อมา เมื่อหลินจิงซูพาจู้หยานเดินทางไปที่บ้านเฒ่าหลี่อีกครั้ง ทั้งโลโก้, บรรจุภัณฑ์และรถเข็นขายของทุกอย่างก็เสร็จสมบูรณ์แล้ว

            เฒ่าหลี่ยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้หลินจิงซูตรวจสอบ บนกระดาษแผ่นนั้นปรากฏเป็นภาพเจ้าสาหร่ายหลับตาข้างหนึ่งพร้อมกับแลบลิ้นออกมา ประกายตาสดใสของมันคู่นั้นส่องสะท้อนเขียนคำว่า ‘ชาคุณแม่’ ด้วยอักษรสวยงามชวนดึงดูดความสนใจ

            หลินจิงซูชูกระดาษแผ่นนั้นขึ้นเหนือศีรษะ ส่องมองมันประหนึ่งสมบัติล้ำค่า สมแล้วที่เป็นเฒ่าหลี่ ชายชราคนนี้ไม่เคยทำให้เธอผิดหวังเลยจริงๆ!

            กระทั่งจู้หยานที่ได้ยลโฉมฝีมือการออกแบบที่อยู่บนกระดาษแผ่นนี้ เขายังต้องรู้สึกประหลาดใจตามไปด้วย ย้อนนึกถึงที่ตนเคยดูถูกดูแคลนไว้เมื่อไม่กี่วันก่อน สีหน้าท่าทางของเขาก็เปลี่ยนเป็นเขินอายในทันที

            “เจ้าหนุ่ม ไม่พูดอะไรหน่อยเหรอ?”

            เฒ่าหลี่คีบก้นบุหรี่พ่นควันสีเทาโขมง หันไปทักทายจู้หยานด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยพอใจนัก ย้อนกลับไปในวันนั้น ไม่ใช่เขาจะสัมผัสไม่ได้ว่า จู้หยานกำลังนึกดูถูกฝีมือของตนอยู่ เพียงแต่ไม่ได้พูดหรือแสดงออกทางสีหน้าเท่านั้น

            ภายใต้สถานการณ์ที่คล้ายจะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก จู้หยานได้แต่พยักหน้าด้วยความอึดอัดใจอย่างมาก และไม่ส่งเสียงพูดจาใดๆออกไปอีก

            เฒ่าหลี่จงใจขยี้เค้นถามต่ออย่างไม่เกรงใจ

            “พยักหน้าแบบนี้หมายความว่ายังไง? สรุปดีหรือไม่ดีล่ะ?”

            จู้หยานตระหนักดีว่าเฒ่าหลี่กำลังคิดอย่างไร แต่เขาก็ยังคงเม้มปากไม่พูดอะไรตอบอยู่ดี

            เกิดประกายความขัดแย้งเล็กน้อยขึ้นระหว่างชายหนุ่มกับชายชราชนิดที่ไม่มีใครยอมใคร

            หลินจิงซูไม่มีทางเลือกอื่น นอกเสียจากต้องรีบเข้าห้ามปรามศึกไว้ก่อน สองคนนี้ทะเลาะกันเป็นเด็กๆไปได้!

            แม้ระหว่างทางจะติดขัดวุ่นวายไปบ้าง แต่ท้ายที่สุด เธอก็ได้ฤกษ์เปิดธุรกิจแรกในชีวิตนี้เสียที!

            เห็นแก้วชานมไข่มุกที่ตกแต่งไว้อย่างสวยงามเลิศหรู ติงเสวี่ยเหม่ยก็เผยสีหน้าสับสน ขมวดคิ้วแน่นเอ่ยถามหลินจิงซูอย่างไม่เข้าใจว่า

            “ทำไมถึงต้องเสียเงินมากมายไปกับการตกแต่งแก้วด้วยล่ะ?”

            ทันทีที่ลูกสาวของเธอกลับมาถึงบ้าน ก็รีบนำแก้วชานมไข่มุกที่จะใช้จริงมาให้ดูพร้อมกับตัวเลขราคาการตกแต่งแก้วเหล่านี้ แต่ติงเสวี่ยเหม่ยกลับรู้สึกว่า แทนที่จะโยนเงินก้อนทิ้งไปกับสิ่งของไร้สาระพวกนี้ สู้เอามาลงทุนกับค่าวัตถุดิบสำหรับชงชามาขายไม่ดีกว่าเหรอ!