ตอนที่ 91 ก่อร่างสร้างธุรกิจชานมไข่มุก

46 2-2

            ตอนที่ 91 ก่อร่างสร้างธุรกิจชานมไข่มุก

            ลวดลายที่เธอต้องการจะแต่งแต้มลงบนแก้วบรรจุภัณฑ์ก็คือ ลายขนของเจ้าสาหร่าย และแน่นอนว่าโลโก้ที่เธอจะนำมาใช้สร้างชื่อให้แก่ชานมไข่มุกของเธอย่อมต้องเป็นเจ้าสาหร่ายเช่นกัน

            เจ้าสาหร่ายเป็นแมวสายพันธุ์เปอร์เซียที่มีขนสีขาวบริสุทธิ์ อาศัยความน่ารักของมันจะช่วยกระตุ้นความสนใจของผู้บริโภคได้ดีทีเดียว

            ติดปัญหาแค่ว่า เรื่องนี้จำเป็นจะต้องได้รับความยินยอมจากเจ้าของแมวอย่างจู้หยานเสียก่อน

            หลินจิงซูตระเตรียมอาหารแมวชุดใหญ่ พร้อมกับหมูตุ๋นซอสXOฝีมือติงเสวี่ยเหม่ยบรรจุใส่กล่องอาหารอย่างรวดเร็ว เตรียมมุ่งหน้าไปยังบ้านของศาสตราจารย์หวังทันที

            เธอยังจำได้แม่นยำว่า ศาสตราจารย์หวังและย่าหวังต่างก็ชื่นชอบหมูตุ๋นซอสXOที่ติงเสวี่ยเหม่ยทำเป็นที่สุด เมื่อเห็นหลินจิงซูมาพร้อมกับกล่องอาหารชุดใหญ่ ชายชราและหญิงสูงอายุต่างก็ยิ้มปริ่มด้วยความสุขใจอย่างยิ่ง ทั้งสองรีบวิ่งเข้าไปในบ้านหยิบลูกกวาดออกมายัดใส่มือหลินจิงซูจนแทบล้นอย่างรวดเร็ว

            แน่นอนว่าโดยมารยาทแล้วหลินจิงซูจำต้องปฏิเสธไว้ก่อน ความเกรงใจและความอ่อนน้อมถ่อมตนนับเป็นคุณสมบัติที่ดีของชาวจีน

            “ไม่ได้นะคะ ไม่ได้ค่ะย่าหวัง ศาสตราจารย์หวัง จะให้หนูรับไว้ได้ยังไงกัน…”

            ย่าหวังแสร้งปั้นหน้าดุใส่

            “นี่สาวน้อย ระหว่างเรายังมีอะไรต้องเกรงอกเกรงใจกันอีก ถ้าไม่รับไปประเดี๋ยวย่าจะโกรธจริงๆแล้วนะ!”

            พูดยังไม่ทันขาดคำ ย่าหวังก็หยิบขนมลูกกวาดอีกกำมือใหญ่ออกมา แล้วยัดใส่กระเป๋ากางเกงของหลินจิงซูจนปูดโปนชัดเจน ถ้าเผลอออกตัววิ่งเร็วๆสักหน่อย มีหวังขนมลูกกวาดพวกนี้คงได้ร่วงกราวเต็มพื้นถนนอย่างแน่นอน

            เสร็จจากการพูดคุยทักทายคนชราทั้งสอง หลินจิงซูก็วิ่งปรี่ขึ้นบันไดมุ่งหน้าไปยังห้องใต้หลังคา

            เสียงฝีเท้าย่างเหยียบแผ่นไม้ดังเอี๊ยดอ๊าด ทันใดนั้น หลินจิงซูก็ได้ยินเสียงแมวร้องเรียกขึ้นฉับพลัน

            “เมี้ยวว~ เมี้ยววว~”

            เจ้าสาหร่ายสีขาวก้อนปุกปุยกระโจนออกจากอ้อมแขนของจู้หยานอย่างไม่ลังเล มันวิ่งเข้าซุกไซร้พันแข้งขาของเธอพัลวันด้วยความรักใคร่และหิวโหย ยิ่งได้เห็นกล่องอาหารของมันในมือ ดวงตาคู่นั้นก็ยิ่งสว่างไสวเป็นประกาย อ้าปากน้ำลายยืดพร้อมแสดงทีท่าตะกละตะกลามออกมา

            ดูสิว่ามันน่ารักน่าฟัดขนาดไหน! ถ้าได้หน้าของเจ้าสาหร่ายมาแปะอยู่บนแก้วชานมไข่มุกของเธอ ใครบ้างเห็นแล้วจะไม่อยากซื้อล่ะ?

            จู้หยานเดินออกมาจากห้องใต้หลังคา พบเห็นหลินจิงซูกำลังนั่งเล่นกับเจ้าสาหร่าย เขาจึงเอ่ยถามขึ้นว่า

            “คุณมาที่นี่ทำไม?”

            หลินจิงซูเงยหน้าตอบ

            “ฉันมีเรื่องอยากจะรบกวนนายหน่อย”

            เป็นอีกครั้งที่เธอมารบกวนเขา

            ทางด้านจู้หยานคล้ายจะคุ้นชินกับบรรยากาศเช่นนี้เป็นอย่างดี จึงเอ่ยออกไปอย่างรู้ทัน

            “มีอะไรก็ว่ามา”

            หลินจิงซูรีบอธิบายถึงจุดประสงค์ที่มาในวันนี้ให้เขาฟังทันที

            จู้หยานเลิกคิ้วทวนคำถาม

            “อยากใช้เจ้าสาหร่ายเป็นโลโก้ชานมไข่มุกงั้นเหรอ?”

            “ใช่แล้ว ถ้าอนาคตธุรกิจชานมไข่มุกของฉันสามารถทำเงินได้ดี ฉันจะแบ่งกำไรส่วนหนึ่งเป็นค่าลิขสิทธิ์ให้เจ้าของภาพด้วย แต่ถ้าไม่ประสบความสำเร็จ ก็ถือซะว่าติดหนี้ไว้ก่อน แล้วฉันจะหาทางใช้คืน…”

            “ผมไม่ได้ต้องการเงิน ไม่จำเป็นต้องจ่ายอะไรทั้งนั้น”

            พูดมาถึงตรงนี้ จู้หยานก็ชะงักหยุดชั่วคราว ก่อนจะพูดต่อว่า

            “แต่ถึงยังไง คุณก็ถือว่าติดหนี้ผม…”

            คล้ายจะรู้สึกว่าสิ่งที่พูดออกไปในประโยคท้ายหลังนั้นไม่ค่อยเหมาะสมเท่าใดนัก เขาจึงปล่อยให้ความเงียบกลืนคำพูดหายไปทั้งแบบนั้น

            หลินจิงซูจึงสานต่อคำพูดของอีกฝ่ายให้จบแทน

            “ก็ใช่น่ะสิ เพราะฉันติดหนี้นายไง ถึงได้จะจ่ายเงินเป็นค่าตอบแทน ถ้าไม่ให้จ่ายเป็นเงิน แล้วจะให้จ่ายเป็นอะไรล่ะ?”

            จู้หยานพูดไม่ออก ประกายตาสีอำพันสดใสของชายหนุ่มเคลื่อนหนีด้วยความเขินอายเล็กน้อย ภายในใจของเขารู้ดีว่าตนนั้นต้องการสิ่งใด

            หลินจิงซูยักไหล่อย่างไม่สู้จะเข้าใจนัก

            จู้หยานรีบตัดบทเปลี่ยนเรื่องทันที

            “ผมถ่ายรูปเจ้าสาหร่ายไว้เยอะมาก เก็บไว้อยู่ในห้องมืด ไม่รู้ว่าพอจะใช้ได้รึเปล่า?”

            “น่าจะได้อยู่นะ”

            หลินจิงซูไม่วายอุ้มเจ้าสาหร่ายขนปุกปุยติดมือไปด้วย และเตรียมจะก้าวเท้าเข้าไปในห้องมืดพร้อมกับเขาด้วย

            แต่กลับไม่คาดคิดว่า คราวนี้จู้หยานจะยกมือขึ้นหยุดเธอไว้ให้อยู่ที่หน้าประตูห้องมืดแทน และพูดขึ้นว่า

            “เดี๋ยวผมเข้าไปเอามาให้ดูเอง”

            หลินจิงซูเงยหน้าขึ้นจ้องมองอีกฝ่ายด้วยความงุนงงไม่เข้าใจ เธอไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปในห้องนี้แล้วเหรอ?

            จู้หยานรีบอธิบายด้วยท่าทีเก้อเขิน

            “ในห้องนี้ค่อนข้างมืดมาก คงไม่สะดวกสำหรับบุคคลภายนอกสักเท่าไหร่”

            ยิ่งได้ฟังคำอธิบาย หลินจิงซูก็ยิ่งงุนงงสับสนมากขึ้น

            ล่าสุดเธอก็เข้าไปได้ไม่ใช่เหรอ? ไม่เห็นมีปัญหาอะไรนี่นา