ตอนที่ 95 เสาะหานักออกแบบ (2)

48 2-2

            ตอนที่ 95 เสาะหานักออกแบบ (2)

            ร่องรอยความประหลาดใจฉายปรากฏผ่านดวงตาสีเหลืองอำพันของจู้หยาน

            “คุณรู้เรื่องปฏิกิริยาตอบสนองต่อความเครียดของสัตว์ด้วยงั้นเหรอ?”

            หลินจิงซูชะงักหยุดไปครู่หนึ่งกับคำถามนี้ ชวนให้นึกย้อนไปถึงเมื่อครั้งที่เธอเป็นพนักงานอยู่ในโรงงานอาหารกระป๋องแมว เพราะคำถามที่พบเจอบ่อยที่สุดก็คือ ‘เรื่องปฏิกิริยาตอบสนองต่อความเครียดของแมว’ เธอต้องร่ายตอบคำถามพวกนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่านับครั้งไม่ถ้วน บางทีถึงกับหลุดปากบรรยายออกไปโดยไม่ต้องผ่านสมองด้วยซ้ำ

            หลินจิงซูพูดแก้ตัวไปแบบส่งๆว่า

            “เคยอ่านจากในหนังสือน่ะ เห็นว่าน่าสนใจดี”

            สิ้นประโยคแถลงไขของเธอ จู้หยานเพียงแค่พยักหน้าและไม่พูดอะไรต่ออีก แต่ยิงคำถามกลับไปแทนว่า

            “งั้นเราไปกันเลยดีมั้ย? นักออกแบบคนที่ว่าอยู่ไกลจากที่นี่มากมั้ย?”

            หลินจิงซูเอ่ยตอบ

            “ก็ไม่ไกลเท่าไหร่ เป็นเพื่อนบ้านเราแถวนี้เอง ใช้เวลาเดินทางไม่ถึงห้านาที”

            “โอ้? คิดไม่ถึงว่าใกล้ๆนี้จะมีนักออกแบบเป็นเพื่อนบ้านกันอยู่ด้วย?”

            สำหรับคำตอบที่ได้รับมา ทำเอาจู้หยานค่อนข้างประหลาดใจ

            ไม่นานหลังเดินออกจากบ้านศาตราจารย์หวังมา ก็ถึงคราวที่ต้องเดินผ่านหน้าบ้านตระกูลหลิน

            หลินจิงซูรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย และต้องการเร่งฝีเท้าเดินผ่านไปให้เร็วที่สุด แต่ก็ทำไม่ได้เพราะครั้งนี้มีจู้หยานมาด้วยอีกคน

            ทว่ากลับเหนือความคาดหมาย ทันทีที่ต้องเดินผ่านหน้าบ้านตระกูลหลิน กลับเป็นจู้หยานเสียเองที่เร่งฝีเท้าเร็วขึ้นอย่างต่อเนื่องราวกับติดจรวด ทำเอากระเป๋าใส่เจ้าสาหร่ายถึงกับแกว่งโคลงเคลงไปมาเลยทีเดียว

            หลินจิงซูเร่งเพิ่มความเร็วตามไปติดๆเช่นกัน

            หลังพ้นอาณาเขตบ้านตระกูลหลินมาได้ จู้หยานก็ชี้นิ้วไปที่ศรีษะของตน และหันมาพูดกับเธอเบาๆแบบติดตลกว่า

            “ผมเธอคนนั้นน่าจะร่วงไม่น้อยเลย”

            ได้ฟังและได้เห็นท่าทางการล้อเลียนของเขา หลินจิงซูอดที่จะประหลาดใจไม่ได้ นี่ยิ่งแสดงให้เห็นชัดเจนว่า วินาทีที่เธอกระชากผมของหลินเสวี่ยนั้น เขาได้ยืนเป็นผู้ชมอยู่ข้างสนามมาโดยตลอด?

            จู่ๆเธอก็หน้าแดงขึ้นทันที คิดเตลิดไปแล้วว่า ภาพลักษณ์ในด้านความโหดร้ายป่าเถื่อนของเธอ คงสลักฝังลึกอยู่ภายในใจของคุณชายจู้หยานเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

            ช่างเถอะ! ป่าเถื่อนก็ป่าเถื่อนวะ! เพราะต่อให้สามารถย้อนเวลากลับไปได้ เธอก็ยังคงจะตัดสินใจใช้วิชา ‘กรงเล็บกระดูกขาว’ เล่นงานหลินเสวี่ยอยู่ดี คนที่มีนิสัยสันดานชอบสร้างปัญหาให้กับชีวิตเธอไม่มีสิ้นสุดแบบนั้น หากไม่เฆี่ยนตีให้หลาบจำ สักวันคงต้องย้อนกลับมาเล่นงานเธออีกแน่นอน

            ในที่สุด ทั้งสองก็มาหยุดอยู่ที่สนามหญ้าหน้าบ้านที่เต็มไปด้วยขี้เลื่อยของใครบางคน

            ทั่วทุกมุมสนามหญ้าแห่งนี้ มีแต่เศษไม้เกลื่อนกลาดทั้งรกและสกปรกไปหมด

            จู้หยามนอ้าปากถามด้วยน้ำเสียงประหลาดใจอย่างมาก

            “แน่ใจนะว่าที่นี่คือบ้านของนักออกแบบที่บอก?”

            “ก็ใช่น่ะสิ” หลินจิงซูพยักหน้าตอบโดยไม่คิดด้วยซ้ำ แล้วจึงเดินนำทางจู้หยานฝ่าเข้าไปด้านใน

            เฒ่าหลี่กำลังขัดงานไม้ชิ้นโบว์แดงของตนอยู่ด้านในสนามหญ้า การปรับแต่งรถเข็นขายของดำเนินมาถึงขั้นตอนสุดท้ายแล้ว

            หลินจิงซูเดินเวียนวนดูรถเข็นอยู่หลายรอบ สีหน้าแววตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขใจ

            “เฒ่าหลี่คะ นี่มันสุดยอดไปเลย! ถ้านำของสิ่งนี้ส่งเข้าประกวด รับรองว่าต้องกวาดรางวัลชนะเลิศอันดับหนึ่งได้ไม่ยากเลย!”

            เฒ่าหลีอดที่จะขบขันกับวาทศิลป์คำพูดคำจาของสาวน้อยที่เยินยอไม่ได้ เขาคีบจับก้นบุหรี่ที่เหลือสั้นขึ้นดูดพ่นควันโขมงออกจากปาก ก่อนจะสาธยายให้หลินจิงซูฟังด้วยความภาคภูมิใจ

            “รถเข็นคันนี้ทำมาจากไม้ชั้นเยี่ยมทั้งหมด ถ้าไม่สวยก็ให้มันรู้ไป!”

            พูดจบเฒ่าหลี่ก็แอบชำเลืองมองไปทางจู้หยานเล็กน้อย แต่ปากยังคงเอ่ยถามหลินจิงซูว่า

            “วันนี้พาพ่อหนุ่มรูปหล่อมาด้วยมีอะไรรึเปล่า? อยากจะจ้างฉันให้ทำงานไม้เพิ่มรึ?”

            หลินจิงซูระบายยิ้มเก้อเขินเล็กน้อย แล้วบอกถึงจุดประสงค์ที่มาในวันนี้

            “เฒ่าหลี่คะ ฝีมือวาดรูปของคุณสุดยอดมากจริงๆ หนูก็เลยอยากให้ช่วยออกแบบบรรจุภัณฑ์ให้หน่อยค่ะ โดยใช้แมวตัวนี้เป็นต้นแบบ พอจะทำได้มั้ยคะ?”

            เมื่ออธิบายจบ จู้หยานก็ยกกระเป๋าแมวชูขึ้นให้ดูทันที เผยให้เห็นเจ้าสาหร่ายตัวอ้วนกลมขนสีขาวที่กำลังหลับปุ๋ยอยู่ภายใน

            เฒ่าหลี่หัวเราะออกมาทันที

            “คนอย่างฉันจะไปออกแบบอะไรเป็น? ทำเป็นก็แต่งานไม้นี่แหละ”

            “เฒ่าหลี่อย่าพูดแบบนั้นสิคะ ครั้งก่อนหนูได้เห็นเฒ่าหลี่วาดรูปรถเข็นแล้ว นั่นก็นับเป็นการออกแบบแล้วนะคะ แถมผลงานยังออกมาไร้ที่ติซะด้วย! อย่าปล่อยให้พรสวรรค์ด้านนี้ของเฒ่าหลี่ต้องสูญเปล่าเลยนะคะ…”

            พูดมาถึงตรงนี้ หลินจิงซูก็กัดฟันเสนอราคาอย่างเด็ดเดี่ยว

            “ห้าสิบหยวนค่ะ! หนูจ้างเฒ่าหลี่ออกแบบด้วยเงินห้าสิบหยวน!”

            ได้ยินหลินจิงซุเอ่ยปากเสนอราคาค่าจ้างสูงขนาดนั้น เฒ่าหลี่ถึงกับปั้นสีหน้าจริงจัง คีบสูบก้นบุหรี่ที่เหลือแล้วเอ่ยถามขึ้นอย่างระมัดระวังว่า

            “สาวน้อย นี่มั่นใจในตัวฉันขนาดนี้เชียวเหรอ? ถึงกับยอมจ่ายเงินตั้งห้าสิบหยวนเพื่อให้ตาลุงแก่ๆคนนี้ออกแบบให้นี่นะ?”

            หลินจิงซูผงกศีรษะซ้ำแล้วซ้ำอีก

            “ใช่ค่ะ หนูมองคนไม่ผิดแน่นอน!”

            เฒ่าหลี่แอบชั่งใจลังเลอย่างหนัก ประการแรกก็แน่นอน เงินค่าจ้างตั้งห้าสิบหยวนใครเห็นก็ต้องใจสั่นกันทั้งนั้น และประการที่สอง เขามีอาชีพเป็นช่างไม้มาชั่วชีวิต และนี่เป็นครั้งแรกที่ได้ยินใครสักคนเอ่ยปากชมว่าเขาวาดรูปสวย พูดแล้วก็ชวนให้นึกถึงเรื่องราวในวัยเด็กของเขา… สมัยที่ยังเป็นเด็ก เฒ่าหลี่ชื่นชอบการวาดรูปเป็นที่สุด แต่น่าเสียดายที่ครอบครัวไม่สนับสนุนและมักจะบอกว่า งานรับจ้างวาดรูปเป็นอาชีพไส้แห้ง สู้มารับสืบทอดวิชาช่างไม้จากตระกูลดีกว่า

            และนั่นทำให้เขากลายมาเป็นช่างไม้อย่างทุกวันนี้

            เฒ่าหลี่ปฏิเสธไม่ได้เช่นกันว่า เมื่อได้ฟังคำชมของหลินจิงซูครั้งแรก ต่อให้เธอเป็นเพียงเด็กสาวตัวเล็กๆคนหนึ่ง แต่เขาก็รู้สึกมีความสุขอย่างมากจริงๆ

เฒ่าหลี่เคาะบุหรี่มวนใหม่จากซองออกมาสูบ และเขาก็ตัดสินใจในเรื่องนี้ได้แล้วเช่นกัน

            “ก็ได้ๆ ฉันจะลองดู”