ตอนที่ 100 ของเลียนแบบ

51 1-2

            ตอนที่ 100 ของเลียนแบบ

            ได้ฟังแผนธุรกิจใหม่ของหลินจิงซูแล้ว สิ่งแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวของติงเสวี่ยเหม่ยก็คือ ต้นทุนค่าบรรจุภัณฑ์ที่สูงขึ้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ นั่นหมายถึงส่วนต่างระหว่างกำไรและต้นทุนจะถูกย่อให้น้อยลงทันที

            แต่แล้วเธอก็นึกถึงคำพูดประโยคนั้นของจางหลานได้ ในเมื่อหลินจิงซูเป็นคนคิดแผนธุรกิจนี้ขึ้นมาเอง นั่นหมายความว่า ทุกอย่างล้วนผ่านการไตร่ตรองจากลูกสาวของเธอมาเป็นอย่างดีแล้ว

            ซึ่งหมายความว่า แผนการขายนี้จะต้องส่งผลดีต่อธุรกิจอย่างแน่นอน!

            เธอพยายามคิดให้เหมือนกับหลินจิงซู วิเคราะห์และชั่งน้ำหนักถึงข้อดีข้อเสียในฐานะนักธุรกิจ ไม่ใช่ในฐานะแม่บ้านลูกหนึ่ง และในเมื่อหลินจิงซูกล้าเสนอแผนการขายเช่นนี้ ย่อมหมายความว่าอีกฝ่ายจะต้องเล็งเห็นถึงช่องทางทำเงินบางอย่างแล้ว

            ติงเสวี่ยเหม่ยชันศอกยกสองมือขึ้นเท้าโต๊ะ สิบนิ้วผสานครุ่นคิดด้วยสีหน้าจริงจัง รำพึงรำพันกับตัวเองอยู่นานสองนานก่อนจะเสนอขึ้นว่า

                  “ถ้าจะหาสินค้าสักอย่างมาจับคู่กับชานมไข่มุก ก็ควรต้องเป็นของหวานสักอย่างสองอย่าง พื้นที่รถเข็นของเราก็ค่อนข้างกว้าง สามารถแบ่งออกเป็นสองส่วนได้ ด้านหนึ่งเปิดขายขนม อีกด้านก็ขายชานมไข่มุก ส่วนเรื่องส่งเสริมการขาย แม่ว่าลองจัดให้ลูกค้าซื้อขนมสองชิ้นแล้วแถมชานมไข่มุกขนาดทดลองฟรีดีมั้ย เพราะนอกจากจะได้กระตุ้นยอดขายแล้ว ก็ยังได้นำเสนอสินค้าที่ลูกค้ายังไม่ตัดสินใจซื้อไปด้วย!”

                  เห็นติงเสวี่ยเหม่ยเดินหน้าเต็มกำลังเช่นนี้ หลินจิงซูก็รู้สึกปลื้มปริ่มเห็นดีเห็นงามไปด้วยเช่นกัน เมื่อปรึกษาหารือเรื่องแผนธุรกิจในอนาคตจนได้ข้อสรุปแล้ว วันต่อมา สองแม่ลูกจึงตัดสินใจเปิดแผงขายขนมเพิ่ม กลายเป็นว่าได้ขายสินค้าสองชนิดพร้อมกันในคราวเดียว ทั้งยอดขายขนมและชานมไข่มุกจึงเพิ่มสูงขึ้นอย่างต่อเนื่องทันที

                  ทว่าผลเสียที่ตามมาก็คือ กำลังคนในการผลิตเริ่มไม่เพียงพอกับความต้องการขอผู้บริโภค

                  ท้ายที่สุด หลินจิงซูจึงได้ตัดสินใจเปิดรับสมัครพนักงานขึ้น

                  และทันทีที่เธอติดป้ายประกาศรับสมัครพนักงาน ก็ปรากฏสามีภรรยาคู่หนึ่งเดินเข้ามาขอสมัครทันที

                  สามีภรรยาคู่นี้เป็นเจ้าของแผงขายแตงโมที่อยู่บนถนนเส้นนี้เช่นกัน

                  ฝ่ายชายเป็นคนแซ่หวัง ทุกคนในครอบครัวต่างเรียกเขาว่า หวังหลิว ส่วนฝ่ายหญิงแซ่หลี เรียกเธอว่าหลีหลี่

                  เฝ้าสังเกตมองสองสามีภรรยาที่เดินเข้ามาสมัครงาน หลินจิงซูได้เอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัยว่า

                  “ทำไมถึงมาสมัครงานที่นี่ล่ะคะ? พวกคุณสองคนขายแตงโมอยู่อีกฟากถนนไม่ใช่เหรอคะ?”

                  “ช่วงนี้กำไรที่ได้จากการขายแตงโมแทบไม่มีเลยล่ะ”

                  หวังหลิวหัวเราะแห้ง ยกมือลูบหลังศีรษะด้วยทีท่าเคอะเขิน

                  “แม่คะ คิดเห็นยังไงบ้าง?”

                  หลินจิงซูหันไปสอบถามความเห็นจากติงเสวี่ยเหม่ย

                  ติงเสวี่ยเหม่ยจ้องหน้าคนทั้งคู่ตรวจสอบอย่างจริงจัง สังเกตเห็นลักษณะท่าทางของสามีภรรยาคู่นี้ที่ดูเป็นคนซื่อสัตย์ไว้ใจได้ เธอจึงพยักหน้าตอบกลับไปว่า

                  “ลุงหวังกับป้าหลีต่างก็เป็นพ่อค้าแม่ค้าที่มีประสบการณ์เรื่องการค้าขาย นอกจากจะเป็นคนค่อนขยันขันแข็งแล้วยังดูไว้ใจได้ แม่ว่าเราน่าจะรับพวกเขามาช่วยงานอีกแรงนะ”

                  “ขอบคุณมากครับคุณผู้หญิง! ขอบคุณมากครับคุณหนู!”

                  อาศัยทักษะและประสบการณ์การขายของหวังหลิวกับหลีหลี่เข้ามาช่วยเสริมอีกแรง ส่งผลให้ธุรกิจของสองแม่ลูกพัฒนาก้าวหน้าไปอีกระดับ กลุ่มลูกค้าที่แห่กันมาซื้อชานมไข่มุกและขนมหวานนั้น ส่วนใหญ่จะเป็นนักเรียนและคนงานหญิงจากโรงงานใกล้เคียง

                  เห็นผลลัพธ์เช่นนี้ หลินจิงซูก็อดที่จะร้องอุทานกับตัวเองไม่ได้ เพราะไม่ว่ายุคสมัยใด ชานมไข่มุกก็ยังเป็นเครื่องดื่มในดวงใจของบรรดาสาวๆตลอดกาล!

                  นอกจากกลุ่มคนที่มาซื้อชานมไข่มุกและขนมหวานแล้ว ก็ยังมีคนบางจำพวกที่ชอบมาชวนหลินจิงซูกับติงเสวี่ยเหม่ยคุยเรื่องสัพเพเหระ

                  ตัวอย่างก็เช่น เรื่องต้นทุนในด้านการผลิตชานมไข่มุกกับขนมสักชิ้นว่ามีราคาสูงมากไหม? กำไรต่อชิ้นคุ้มไหม? แม้ฟังผิวเผินจะดูเหมือนคำถามธรรมดาทั่วไป แต่หลินจิงซูที่มีไหวพริบย่อมรู้ทันทีว่า คนพวกนี้ต้องการอะไร

                  ผ่านไปเกือบสัปดาห์ ก็เริ่มมีร้านค้าบางเจ้าลอกเลียนแบบชานมไข่มุกออกมาขาย แม้ว่าจะมีการปรับสูตรเพิ่มน้ำตาลเข้าไป แต่ด้วยรสชาติที่แตกต่างกันมากและบรรจุภัณฑ์ที่จืดชืด ในที่สุด คนเหล่านั้นก็เริ่มขายไม่ได้และต้องยอมลดราคาแข่ง จากแก้วละ1หยวนก็ลดเหลือ50เจียว (0.5หยวน) และจาก50เจียวก็ลดเหลือ30เจียว (0.3หยวน) จนสุดท้ายก็ต้องปิดตัวลงอย่างรวดเร็วในเวลาต่อมา

                  ในช่วงวันสองวันแรกที่ติงเสวี่ยเหม่ยพบเห็นการปรากฏตัวของคู่แข่งใหม่ เธอแอบรู้สึกหวั่นใจเล็กน้อย จนกระทั่งวันที่คนเหล่านั้นต้องหั่นราคาจนเข้าเนื้อเหลือเพียงแค่ 30เจียว กลับกลายเป็นว่าตัวเธอรู้สึกสงสารเห็นใจแทน

                  ตรงข้ามกับหลินจิงซูที่ไม่รู้สึกสงสารคนที่ลอกเลียนแบบเลยสักนิด ตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้ เธอไม่เคยนึกหวั่นใจหรือหวาดกลัวเลยสักนิด เพราะตระหนักดีว่าคนกลุ่มนี้จะไม่สามารถประคองธุรกิจไว้ได้นาน

                  คนพวกนี้มีดีแค่กล้าทำตามกระแสเพียงอย่างเดียว แต่กลับไม่เคยทำการบ้านเลยสักนิดว่า ทำไมชานมไข่มุกถึงได้รับความนิยม? หัวใจของมันคืออะไร? ทว่าอย่างน้อย หลินจิงซูก็ยังชื่นชมในความกล้าหาญของคนพวกนั้นในฐานะนักธุรกิจด้วยกัน

                  บางคนที่ฉลาดขึ้นหน่อยก็จะค้นพบว่า อีกหนึ่งจุดเด่นที่ทำให้ชานมไข่มุกขายดีนั่นก็คือตัวเม็ดไข่มุก แต่เพราะเหตุใดกัน…ทำไมพวกเขาจึงยังขายไม่ดีเท่าสองแม่ลูกล่ะ?

                  เหตุผลก็ง่ายมาก เพราะคนพวกนั้นขาดฟันเฟืองชิ้นสำคัญไปหนึ่งอย่าง

                  นั่นก็คือ การตลาด