บททั้งหมดของ ทะลุมิติสาวน้อยนักธุรกิจในยุค90: บทที่ 151 - บทที่ 160

76 2-2 ตอนที่ 151 ไอ้เด็กไม่มีแม่! พูดถึงโทรศัพท์ หลินจิงซูนึกได้อยู่คนเดียว ภาพใบหน้าของจู้หยานฉายปรากฏขึ้นในหัวทันใด ใช่แล้ว เพราะเธอใช้หมายเลขโทรศัพท์ของส่วนกลางหมู่บ้านโทรไปหาจู้หยาน แม้ในเวลานั้น ท้ายสุดแล้วจะเป็นลูกพี่ลูกน้องของจู้หยานที่รับสายแทนก็ตาม เธอได้แจ้งหมายเลขโทรศัพท์หลายหลักซึ่งเป็นเบอร์ของจู้หยานให้ชาวบ้านคนนั้นทราบ พร้อมกับถามด้วยว่าใช่หมายเลขนี้หรือไม่ที่โทรเข้ามาหาเธอ? ชาวบ้านพยักหน้าคลับคล้ายคลับคลาว่าจะใช่ “ดูเหมือนจะเป็นหมายเลขนี้ล่ะ จะให้โทรกลับไปหาเลยมั้ย?” หลินจิงซูยืนพินิจชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง ท้ายที่สุดก็พยักหน้าตอบกลับไปว่า “ได้ค่ะ ปล่อยให้อีกฝ่ายรอนานขนาดนี้ ถ้าไม่โทรกลับไปก็กระไรอยู่ ส่วนเรื่องค่าโทรเดี๋ยวหนูจ่ายคืนในส่วนนี้ให้นะคะ” “โถ่จิงซูน้อย คนบ้านเดียวกันมีอะไรให้ต้องเกรงใจ?” หลินจิงซูไม่รอช้ารีบเข้าไปโทรศัพท์ทันที แต่ทว่าเสียงเดียวที่ตอบกลับมาก็คือ เสียงหญิงสาวอิเล็กทรอนิคที่ดังออกมาเป

77 2-2 ตอนที่ 153 คำพูดก็เหมือนคำสาปแช่ง ผู้เฒ่าติงทั้งโกรธและรังเกียจพฤติกรรมที่สุดแสนจะต่ำตมของติงเสวี่ยหยานและหม่าฟู่เฟิง แต่ด้วยสภาพร่างกายของเขาเวลานี้ที่อ่อนแอเกินกว่าจะช่วยเหลืออะไรได้ จึงทำได้เพียงแค่ระเบิดเสียงไออย่างหนักอยู่บนเตียงเท่านั้น ติงเสวี่ยเหม่ยรีบวิ่งเข้าไปช่วยลูบแผ่นหลังให้กับผู้เฒ่าติง ระหว่างลูบตบเบาๆ ก็อดกลั้นน้ำตาที่ไหลเอ่อออกมาไว้ไม่ได้ เธอเตรียมใจพร้อมไว้ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว หลังจากการหย่าร้าง ไม่ว่าจะย้ายไปอยู่ที่ไหน แม่ม่ายลูกติดอย่างเธอก็คงหนีไม่พ้นเสียงครหานินทาจากคนรอบข้างอย่างแน่นอน แต่ที่ติงเสวี่ยเหม่ยคิดไม่ถึงก็คือ คนแรกที่ใช้เรื่องการหย่าร้างมาทำร้ายทิ่มแทงใส่เธอ จะเป็นญาติใกล้ตัวอย่างพี่สาวกับพี่เขยตนเอง! แต่ถึงอย่างไรก็ตาม แม้ว่าติงเสวี่ยเหม่ยจะรู้สึกขมขื่นใจเพียงใด ทว่าภายใต้สถานการณ์ที่เป็นอยู่ในตอนนี้ เธอทำได้เพียงแค่กัดฟันอดทนต่อไปเท่านั้น! ทางด้านหม่าฟู่เฟิงนั้น แม้เขาจะมีร่างกายผอมแห้งอย่างไร แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า เขายั

78 2-2 ตอนที่ 155 เงินก้อนนี้เพื่อทวงคืนทุกสิ่ง! หม่าฟู่เฟิงรีบโพล่งขึ้นทันที “จิงซูน้อย ช่วยถอนเงิน23,000หยวนออกมาใช้หนี้แทนลุงกับป้าด้วยเถอะนะ!” ติงเสวี่ยหยานรีบพูดต่อทันที “ใช่แล้วจ้ะจิงซูน้อย พวกเราต่างก็เป็นญาติสนิทชิดใกล้กัน ในยามเดือดร้อนก็ควรช่วยเหลือซึ่งกันและกันนะจ๊ะ!” ขณะที่พูดออกมา มือข้างนั้นก็พุ่งเหยียดออก เตรียมจะคว้ามหาสมบัติไปจากมือของหลินจิงซู ทว่าปฏิกิริยาตอบสนองของฝ่ายหลังนั้นรวดเร็วกว่า กรบเล็บห้านิ้วบีบกระชับสมุดบัญชีไว้แน่น แล้วรีบยัดเก็บใส่กระเป๋าดังเดิมด้วยความเร็วปานแสง ไม่ปล่อยให้ติงเสวี่ยหยานสามารถฉกชิงไปได้โดยง่าย “นี่หมายความว่ายังไง? จูงซูน้อย ไหนบอกว่าอยากช่วยเหลือลุงกับป้าไงล่ะจ๊ะ?” ติงเสวี่ยหยานตีหน้าเศร้า และเริ่มพูดอีกครั้งเพื่อเรียกคะแนนสงสาร “จิงซูน้อยจ๊ะ เมื่อวานหลานเองก็เห็นไม่ใช่เหรอ? ถ้าไม่รีบนำเงินไปใช้หนี้ คนพวกนั้นจะต้องกลับมาทำร้ายป้าอีกแน่ๆ ครั้งนี้พวกมันอาจเล่นงานถึงตายเชียวนะจ๊ะ!” หลินจิงซูแทบกลั้นหัวเราะไม

79 2-2ตอนที่ 157 ห้องแปรรูปก่อนจะย่างเท้าข้ามธรณีประตูไป วินาทีเดียวกันนั้น ลูกนัยน์ตาดำของหม่าฟู่เฟิงและติงเสวี่ยหยานก็หดเล็กลงด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด และรีบร้องตะโกนลั่นเพื่อหยุดอีกฝ่ายไว้“อย่าเพิ่งไป! จิงซูน้อย อย่าเพิ่งไปนะ!!”เท้าข้างนั้นที่กำลังเหยียดย่างชะงักค้างอยู่กลางอากาศฉับพลันทันที หลินจิงซูหยุดนิ่งทุกการเคลื่อนไหว แล้วหันไปถามหม่าฟู่เฟิงและติงเสวี่ยหยานเป็นครั้งสุดท้ายว่า“ถ้าอย่างนั้น พวกคุณเห็นด้วยกับเงื่อนไขเมื่อครู่รึเปล่าล่ะ?”ติงเสวี่ยหยานจ้องมองไปที่กระเป๋าใบหนาปูดโปนที่หลินจิงซูกำลังถืออยู่ ตัดสลับกับมองดูมือของตนเองด้วยความเสียดาย แต่ท้ายที่สุดก็จำต้องยอมกัดฟันตอบออกไปว่า“เห็นด้วย!”หม่าฟู่เฟิงเองก็พยักหน้าให้คำตอบเช่นกัน“แน่นอน! หะ-เห็นด้วย!”ชายหัวโล้นเฝ้าดูภาพฉากนี้ตั้งแต่ต้นจนจบพลางยิ้มเยาะ เขาหันไปมองหน้าหลินจิงซูด้วยความรู้สึกสงสัยเล็กน้อย และอดที่จะเอ่ยถามออกไปไม่ได้ว่า“นังหนู ท่าทางเธอเองก็อยากเล่นไพ่นกกระจอกใช่ย่อย แล้วคิดยังไงถึงได้เอามือลุงกับป้าเป็นเดิมพันล่ะ? แทนที่จะเป็นมือของตัวเอง?”“แล้วใครจะโง่เอามือตัวเองเป็นเดิมพันล่ะคะ?”หลินจิงซูยักไ

80 2-2ตอนที่ 159 แพ้ชนะตัดสินในเกมเดียว (2)สองคนที่เหลือในโต๊ะเมื่อเห็นหน้าไพ่เหล่านั้น ก็พากันโห่ร้องลั่นด้วยความดีใจเช่นกัน“ฟูลเฮาส์เลยเหรอลูกพี่! โคตรเจ๋ง!”ชายหัวโล้นเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มให้ และพูดกับหลินจิงซูว่า“แกแพ้แล้วนะนังหนู!”ติงเสวี่ยหยานและหม่าฟู่เฟิงที่แต่เดิมก็วิงเวียงศีรษะจากกลิ่นถุงเท้าเน่าเต็มทนอยู่แล้ว เมื่อเผชิญพบกับสถานการณ์เช่นนี้เข้าไปอีก ทั้งคู่ก็แทบเป็นลมสิ้นสติในทันที“แน่ใจเหรอคะ?”หลินจิงซูคลี่ยิ้มระบายพร้อมกับถามเสียงเบาสีหน้าของชายหัวโล้นพลันเปลี่ยนไปเล็กน้อย จับจ้องมองเธอด้วยความรู้สึกประหลาดใจ“นังหนู แกดูไม่ตกใจกลัวบ้างเลยนะ?”“ก็หนูไม่ได้เป็นคนที่ต้องถูกตัดมือทิ้งซะหน่อย ทำไมหนูจะต้องกลัวด้วยล่ะ?”“แกไม่รู้สึกเสียใจที่ต้องเสียเงินไปตั้งสองหมื่นกว่าหยวนเลยงั้นเหรอ?”ชายหัวโล้นโน้มใบหน้าข้ามโต๊ะเข้ามาใกล้ พร้อมพูดกับหลินจิงซูด้วยน้ำเสียงมุ่งร้ายว่า“อีกอย่าง แกก็รู้ดีไม่ใช่เหรอว่า การไปเป็นพนักงานหญิงในร้านคาราโอเกะมันหมายความว่ายังไง? นั่นน่ะไม่ต่างอะไรกับการส่งเนื้อเข้าปากเสือหรอกนะ นี่แกไม่กลัวจริงๆ หรือแค่กำลังวางมาดนิ่งอยู่กันแน่?”“หนูไม่จำเป็นต