ตอนที่ 139 หลบหนี

70 2-2

ตอนที่ 139 หลบหนี

หลินจิงซูเดินคอตกกลับบ้านผู้เฒ่าติงด้วยความสิ้นหวัง            

ติงเสวี่ยเหม่ยกำลังนั่งปลอบใจผู้เฒ่าติงอยู่หน้าบ้าน เมื่อเห็นสีหน้าไม่สู้ดีนักของหลินจิงซู ที่ดูคล้ายกับวิญญาณเด็กต้องคำสาปเร่ร่อน คนเป็นแม่อย่างเธอก็ถึงกับตื่นตระหนกตกใจอย่างมาก รีบตรงเข้าไปถามด้วยความร้อนอกร้อนใจว่า

“ซูซู ลูกเป็นอะไรไปจ๊ะ?”

หลินจิงซูเอาแต่ส่ายหน้าพูดเพียงแค่ว่า

“หนูสบายดีค่ะแม่ แค่ปวดหัวนิดหน่อย ขอตัวไปนอนพักก่อนนะคะ”

“ซูซู เดี๋ยว…”

ติงเสวี่ยเหม่ยเหมือนอยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่สุดท้ายก็เงียบลง ถอนหายใจออกมาและพูดเพียงแค่ว่า

“ไปนอนพักผ่อนให้เต็มที่เถอะนะจ๊ะ”

            ห้วงจิตห้วงใจของหลินจิงซูวุ่นวายสับสนอลม่านไปหมด ประการแรก เธอยอมรับว่าตนรู้สึกเสียใจอย่างมากที่จากนี้ต่อไปจะไม่สามารถติดต่อกับจู้หยานได้อีก และประการที่สอง สืบเนื่องจากผลกระทบของทฤษฎีผีเสื้อขยับปีก เธอจนปัญญาเช่นกันว่าจะสามารถเอาโฉนดบ้านหลังนี้ของผู้เฒ่าติงกลับคืนมาได้หรือไม่

            เมื่อสองปัญหาแห่งความไม่สบายใจพัลวันเกี่ยวพันกัน ส่งผลให้หัวสมองของเธอแทบระเบิดเป็นจุณ

            เธอรู้สึกอึดอัดใจเกินจะแบกรับได้ไหว จนต้องใช้วิถีทางสุดท้ายคือการนอนหลับตัดปัญหาทั้งหมดทิ้งไปก่อน!

            เวลาล่วงเลยผ่านไป…

            หลินจิงซูไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อยว่า ตนเองได้หลับไปนานขนาดไหนแล้ว ทว่าภายใต้ความมึนงง จู่ๆเธอก็ได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้นจากด้านนอก

            “ซูซู ตอนนี้เป็นยังไงบ้างจ๊ะ? อาการดีขึ้นบ้างรึเปล่า? เปิดประตูให้แม่เข้าไปหน่อยสิจ๊ะ”

            ติงเสวี่ยเหม่ยร้องเรียกหา

            เมื่อหลินจิงซูตั้งสติลุกขึ้นจากเตียงได้ เธอก็ยืนบิดขี้เกียจตัวเป็นเกลียวอยู่สองสามที เธอรู้สึกสดชื่นขึ้นอย่างมาก ระหว่างเดินไปประตูก็พลางร้องตะโกนตอบกลับไปว่า

            “ตอนนี้หนูดีขึ้นมากแล้วค่ะแม่ มีอะไรรึเปล่าคะ?”

            เมื่อเปิดประตูออกมา ก็เห็นสีหน้าที่ไม่สู้ดีเท่าไหร่ของผู้เป็นแม่

            ติงเสวี่ยเหม่ยรีบแทรกตัวผ่านประตูเข้ามาอย่างว่องไว แล้วพูดขึ้นอย่างเป็นกังวลว่า

            “สองสามวันนี้แม่คอยจับตาดูป้ากับลุงของลูกมาตลอด แม่แอบได้ยินสองคนนั้นคุยกันว่า พวกมันจะเก็บกระเป๋าหนีไปคืนนี้แล้ว! ลำพังแค่ตากับแม่ไม่มีทางหยุดทั้งคู่ไว้ได้แน่ ก็เลยจะมาขอคำปรึกษาจากลูกนี่ล่ะ พอจะมีหนทางช่วยอะไรได้บ้างมั้ยจ๊ะ?”

            หลินจิงซูนิ่งเงียบไร้ซึ่งปฏิกิริยาใดๆอยู่เป็นเวลานาน

            ในเมื่อติงเสวี่ยหยานกับหม่าฟู่เฟิงคิดจะหนีจริงๆ ย่อมไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะหยุดยั้งพวกเขาเช่นกัน

            แต่ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้เลย!

            ได้ยินว่า สองคนนั้นจะแอบหนีไปตอนกลางดึก หลินจิงซูก็สบายใจได้หนึ่งเปาะ พวกมันจะต้องอยู่ทานข้าวเย็นเพื่อเติมพลังก่อนอย่างแน่นอน เพราะอย่างไรซะกองทัพก็ต้องเดินด้วยท้อง ซึ่งหมายความว่า เธอยังพอมีเวลาคิดอยู่บ้าง

            ครุ่นคิดพินิจไปมาอยู่หลายตลบ ในที่สุดหลินจิงซูก็นึกหนทางที่ดีกว่าออก

            “แม่ค่ะ ปล่อยให้พวกมันหนีไปเถอะค่ะ”

            หลินจิงซูยิ้มพูดขึ้นด้วยสีหน้าท่าทางสบายๆ

            “ห๊ะ? ถ้าทั้งคู่หนีไป ไม่เท่ากับว่าทิ้งหนี้สินก้อนโตไว้ให้คุณตาของลูกต้องรับกรรมต่อหรอกเหรอ?”

            ติงเสวี่ยเหม่ยสวนตอบทันควันโดยแทบไม่ต้องคิดด้วยซ้ำ

            หลินจิงซูเดินไปตบไหล่ผู้เป็นแม่เบาๆ พร้อมพูดปลอบประโลมใจว่า

            “แม่ ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอก เจ้าหนี้มันก็ไม่ได้โง่ มันต้องรู้ดีด้วยซ้ำว่า ขูดรีดกับคนเฒ่าคนแก่ไปก็คงไม่มีประโยชน์อะไร พวกมันไม่คิดเสียเวลาด้วยอยู่แล้ว!”

            สิ้นสุดประโยค หลินจิงซูก็เผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผ่านใบหน้าของเธอออกมาอย่างเลือดเย็น

           

            ในเวลาเที่ยงคืนแห่งรัตติกาลอันมืดมิด ติงเสวี่ยหยานและหม่าฟู่เฟิงก็เก็บกระเป๋าที่ตระเตรียมกันไว้ แล้วค่อยๆแอบย่องเบาหนีออกจากบ้านผู้เฒ่าติงไป

            ติงเสวี่ยเหม่ยกับหลินจิงซูซ่อนตัวอยู่ภายใต้เงามืดทมิฬในมุมลับสายตา เฝ้าระวังการเคลื่อนไหวของคนทั้งคู่ทุกย่างก้าว

            เห็นว่าพี่สาวและพี่เขยของตนก่อปัญหาสร้างความวุ่นวายถึงเพียงนี้แล้ว แต่ยังมีหน้าเห็นแก่ตัวทิ้งทุกอย่างไปเพื่อหนีความผิด ติงเสวี่ยเหม่ยก็ยิ่งรู้สึกโมโหกับพฤติกรรมขี้ขลาดของคนทั้งคู่เกินจะทานทนไหว เธออดปริปากบ่นไม่ได้ว่า

            “เป็นถึงพี่สาวคนโตของครอบครัวแท้ๆ ทำไมถึงได้ไร้ความรับผิดชอบแบบนี้นะ! พอรู้ว่าตัวเองไม่มีปัญญาจะแก้ปัญหาที่ก่อไว้ ก็ทิ้งขี้ทิ้งปัญหาทุกอย่างไว้ให้พ่อรับคนเดียว!”

            สำหรับผู้หญิงที่ชื่อติงเสวี่ยหยาน หลินจิงซูไม่มีความรู้สึกเมตตาหรือสงสารใดๆให้อีกเลยแม้แต่น้อย แต่ไหนแต่ไร อีกฝ่ายก็เป็นคนใจแคบเห็นแก่ตัวมากพออยู่แล้ว ยิ่งมาจับคู่กับหม่าฟู่เฟิง พฤติกรรมก็ยิ่งเหลวแหลกไปกันใหญ่!

            นับว่าเป็นบุญจริงๆที่สองสามีภรรยาคู่นี้ไม่มีลูก ใครที่ต้องเกิดมาเป็นลูกของพวกมันสองคน พูดได้คำเดียวว่าโคตรซวย!

            “ซูซู เราจะปล่อยให้พวกมันหนีไปแบบนี้จริงๆน่ะเหรอ?”

            เห็นสองคนนั้นหนีพ้นรั้วบ้านออกไปได้แล้ว ติงเสวี่ยเหม่ยก็ยิ่งวิตกกังวลมากขึ้นเรื่อยๆ เธอแอบอยากจะพุ่งตัวไปหยุดยั้งพวกมันไว้เสียเหลือเกิน แต่วินาทีที่กำลังจะลุกขึ้นแสดงตัว ทว่ากลับถูกหลินจิงซูห้ามปรามเอาไว้ได้ทัน

            “แม่! เดี๋ยวก่อน!”

            ชั่วพริบตาต่อมา จู่ๆก็มีแสงจากกระบอกไฟฉายหลายดวงพุ่งสาดปะทะเข้าใส่หน้าติงเสวี่ยหยานและหม่าฟู่เฟิงที่กำลังหลบหนี

            ทันใดนั้นเอง พลันปรากฏร่างของชายชุดดำนับสิบ วิ่งถลาเข้ามาล้อมกรอบปิดกั้นทั้งสองคนไว้อย่างแน่นหนา ไม่เหลือหนทางใดๆให้หลบหนีได้อีกต่อไป

            หลินจิงซูกระตุกยิ้มมุมปากเล็กน้อย เป็นอย่างที่สันนิษฐานเอาไว้จริงๆ เจ้าหนี้พวกนี้ไม่ใช่คนโง่ ปรากฏว่าพวกมันแอบเฝ้าสะกดรอยตามสองคนนี้อยู่ตลอด!