บททั้งหมดของ ทะลุมิติสาวน้อยนักธุรกิจในยุค90: บทที่ 171 - บทที่ 180

86 2-2 ตอนที่ 171 เหนือฟ้ายังมีฟ้าเสมอ (2) หลินจิงซูส่งสายตาหาจู้หยาน พร้อมกับพูดเพียงสั้นๆว่า “จู้หยาน พวกเราหมดหวังแล้ว…” ชั่วอึดใจขณะนั้น จู้หยานก็พูดแทรกขัดจังหวะขึ้นว่า “ยังเหลือตาสุดท้าย แพ้ชนะยังไม่รู้ผล” คาดไม่ถึงเลยว่า อีกฝ่ายยังเหลือความหวังอยู่อีก หลินจิงซูรีบอธิบายต่อทันที “จู้หยาน เท่านี้ก็รู้ผลแล้วว่าอะไรเป็นอะไร รอบที่เหลือก็…” “เล่นตาสุดท้ายให้ดีที่สุดเถอะนะ เข้าใจมั้ย?” จู้หยานจ้องลึกลงไปในดวงตาสีน้ำตาลที่กำลังสั่นไหวคู่นั้นของเธอ แม้อากัปกิริยาผิวเผินจะยังคงสามารถรักษาความเย็นชาสงบนิ่งไว้ได้ แต่ทว่ามือข้างที่ลูบสัมผัสศีรษะเจ้าสาหร่ายอยู่นั้น กลับสั่นเทาเล็กน้อยเกินจะควบคุมได้ โม่หลี่ระบายยิ้มพูดขึ้นว่า “หนูน้อยทั้งสอง สรุปว่าจะเล่นต่อใช่มั้ย? คงหวังว่าจะมีปาฏิหาริย์สินะ!” “ไม่ต้องเป็นกังวลแทนพวกเราหรอกค่ะ” หลินจิงซูกลับสู่ความสงบอีกครั้ง

87 2-2 ตอนที่ 173 น้ำตาจระเข้ เธอเองก็ไม่รู้เช่นกันว่า จู้หยานไปแค้นเคืองอะไรเฉินเฉวียนเย่นักหนา จึงได้ออกท่าทางแสดงอารมณ์โกรธเกรี้ยวออกมาอย่างชัดเจนขนาดนี้ หลังจากที่เฉินเฉวียนเย่ถูกสาดคำเหยียดใส่ไปอีกชุดใหญ่ เขากลับไม่ได้ตอบโต้อะไร เพราะหากจะต้องเอาเรื่องเอาราวกับเด็กหนุ่มวัยรุ่นสักคนจริงๆ เกรงว่าตัวเขาเองก็จะยิ่งดูคล้ายคนบ้าบอเสียสติไปใหญ่ ด้วยความฉลาดหัวไวของโม่หลี่ เธอจึงรีบชื้อเชิญทุกคนให้ไปรับประทานอาหารด้วยกันที่ภัตตาคารแห่งหนึ่ง ซึ่งเฉินเฉวียนเย่มักจะใช้รับรองแขกเหรื่ออยู่บ่อยๆ เหตุผลหนึ่งก็เพื่อถ่วงเวลาให้เฉินเฉวียนเย่ได้มีเวลาคิดหาหนทางแก้ไขในเรื่องนี้ได้ทัน สถานที่แห่งนั้นเป็นโรงแรมที่ได้ชื่อว่าใหญ่ที่สุดในถนนไป๋ฮั่น และเป็นทรัพย์สินของเฉิงเฉียนเย่ที่ถือร่วมกับพี่น้องคนอื่นๆ ระหว่างเดินทางไปยังภัตตาคารดังกล่าว หลินจิงซูแอบกระตุกแขนเสื้อเรียกจู้หยานอย่างลับๆ พร้อมกับกระซิบถามเสียงเบาว่า “ดูท่านายจะไม่ค่อยชอบขี้หน้าเฉินเฉวียนเย่เท่าไหร่สินะ?” จู้หยานตอบกลับโดยแทบไม่ต้องคิดด้วยซ้ำ

88 2-2 ตอนที่ 175 บอกความจริงฉันมา! หลังจากที่คนทั้งคู่จากไปแล้ว เธอจึงค่อยตามคนอื่นๆเข้าไปด้านในเปิดประตูสู่ภัตตาคาร ที่ห้องอาหารส่วนตัว บรรยากาศภายในห้องสี่เหลี่ยมกว้างใหญ่แห่งนี้ กำลังเต็มไปด้วยความสนุกสนานมีชีวิตชีวาจู้หยานเฝ้าตามติดหลินจิงซูในทุกอิริยาบถไม่ห่าง มีหลายครั้งที่เฉินเฉวียนเย่พยายามเสาะหาโอกาสเข้าใกล้เพื่อขอพูดคุยกับเธอ ทว่าท้ายสุด กลับถูกสายตาดุดันประดุจหมาป่าของจู้หยานขับไล่เรื่อยไป ด้วยความที่เป็นผู้ใหญ่กว่า เฉินเฉวียนเย่จึงทำอะไรได้ไม่มากนัก นอกจากนั่งหดหู่เศร้าใจกับตัวเองเขาหันไปถามโม่หลี่ที่นั่งอยู่ข้างกัน น้ำเสียงฟังดูหงอไม่ใช่น้อย“นี่ขนาดไม่ได้อยู่ในบ่อนแล้วนะ ทำไมเจ้าหนุ่มนั่นยังกัดฉันไม่ปล่อยเลยล่ะ! ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลยด้วยซ้ำไป!”โม่หลี่โปรยยิ้มมองไปทางจู้หยาน แล้วค่อยตัดสลับไปทางหลินจิงซูเป็นลำดับถัดมา ก่อนจะพูดขึ้นว่า“ชายหนุ่มปกป้องหญิงสาวที่ตนรัก มันก็เป็นเรื่องธรรมดานี่คะ ผิดที่เจ้านายเองต่างหากที่อยากไปยุ่งกับคนของเขาก่อน”“อะไรนะ?”เฉินเฉวียนเย่เกือบจะกลั้นหัวเราะไม่อยู่ ชี้นิ้วใส่ตัวเองพร้อมกับพูดขึ้นว่า“นี่ฉันอายุตั้งเ

89 2-2 ตอนที่ 177 อาจารย์อา “เอาล่ะ เอาล่ะ มันก็เรื่องเล็กน้อยจริงๆนั่นล่ะ เอาเป็นว่าฉันไม่ยุ่งกับอาของเธออีกแล้ว คราวนี้บอกมาได้รึยังว่า หวางเจียนเหว่ยมันไปมุดหัวอยู่ที่ไหนกันแน่?” “มาเก๊า คงอยู่ในบ่อนไหนสักแห่งที่นั่น ส่วนสถานที่แน่ชัดนั้นหนูเองก็จนปัญญาจริงๆ คุณลองบินไปตามหาเขาที่นั่นด้วยตัวเองก็แล้วกันนะคะ” พูดมาถึงตรงนี้ หลินจิงซูก็หยุดชะงักเล็กน้อย พลันนึกย้อนไปถึงจุดจบของโคตรเซียนนามว่าเหลาหวางโถวในชาติที่แล้ว เธอยิ้มเป็นพูดเป็นนัยต่อว่า “ต่อให้ไปที่นั่นแล้วหาตัวเขาพบ บางทีคุณอาจจะไม่นึกอยากแก้แค้นเขาแล้วก็ได้ หนูเคยไปเที่ยวมาเก๊ามาครั้งหนึ่ง ที่นั่นไม่ใช่สถานที่ที่ดีอย่างที่คิดกันหรอกนะคะ” เฉินเฉวียนเย่ขมวดคิ้วเป็นปม “เจ้านั่นไปมาเก๊าจริงเหรอ?” “ถ้าคิดว่าหนูโกหก ไม่ต้องเชื่อก็ได้ค่ะ” ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นอัปลักษณ์ฉับพลัน พร้อมพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเป็นกังวลอย่างยิ่ง “ไอ้เวรนั่นมันหัวดื้อหัวรั้นไม่เปลี่ยนจริงๆ! อาจารย์ก็ย้ำนักย้ำหนาไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบว่าห้ามไ

90 2-2 ตอนที่ 179 ไม่มีใครเลยสักคนที่ชอบผม หลินจิงซูได้ฟังประโยคสุดท้ายเข้าไป แทบจะหลุดปากพูดออกไปว่า ‘อย่าให้ป้าต้องสอน’ เจ้าหนุ่มคนนี้ออกจะพูดจาเลอะเทอะ ทำเหมือนอยากจะพูดอะไรออกไปก็ได้ แต่เมื่อถึงเวลาที่ต้องตัดสินใจเลือกเรียนสักคณะในมหาวิทยาลัย จะมาติดเล่นอย่างนี้ไม่ได้แล้ว! ต่อให้ในอนาคต ความสำคัญต่อการเลือกคณะเรียนในมหาวิทยาลัยจะถูกลดทอนลงไปมาก แต่ในยุคสมัยนี้ หากเรียนจบอะไรมา ก็จำเป็นต้องทำงานให้ตรงกับสายที่เรียนมาเป๊ะๆเท่านั้น แม้ว่าในชาติก่อนหน้า หลินจิงซูจะไม่เคยมีโอกาสได้เข้าเรียนมหาวิทยาลัยก็ตาม แต่เท่าที่ได้ยินจากพวกมนุษย์ป้าในโรงงานที่มักบ่นกันว่า ลูกๆของเธอต้องทนทุกข์ทรมานแค่ไหน เพียงเพราะเลือกเรียนสาขาวิชาที่ผิดและไม่ได้ชื่นชอบจริงๆ ด้วยเหตุนี้ เธอจึงค่อนข้างจริงจังกับเรื่องการเลือกคณะเรียนมาก และต้องการโน้มน้าวให้จู้หยานจริงจังมากกว่านี้หน่อย แต่เมื่อนึกขึ้นได้อย่างนั้น เธอก็เพิ่งจะคิดได้เช่นกันว่า หรือเรื่องการเรียนต่อคณะอะไร ก็เป็นอีกหนึ่งในสาเหตุของปัญหาภายในครอบครัวของจู้หยานด้วย? ช่วงจังหวะที่เ