ตอนที่ 156 เดิมพันนี้ขอตัดมือ!

79 1-2

            ตอนที่ 156 เดิมพันนี้ขอตัดมือ!

            ตลอดทางที่เดินไป ติงเสวี่ยหยานและหม่าฟู่เฟิงต่างรู้สึกกังวลใจเกินบรรยาย

            แน่นอนว่าทีแรกทุกอย่างล้วนดูน่าตื่นเต้นเร้าใจไปเสียหมด จนกระทั่งเวลาล่วงเลยผ่านไป กลับแปรเปลี่ยนกลายเป็นความรู้สึกไม่สบายใจเข้ามาทดแทน หลายสิ่งหลายอย่างไม่ควรง่ายดายเช่นนี้

            สาวน้อยที่เล่ห์เหลี่ยมจัดกัดไม่ปล่อยอย่างหลินจิงซู คนที่ซ่อนข้าวของทุกอย่างที่ซื้อมาฝากผู้เฒ่าติงไว้ในตู้ใส่อาหาร ตลอดจนเจตนาวางกับดักหนูเพื่อจัดการกับพวกเขาสองสามีภรรยา

            นังสัตว์นรกตัวน้อยแบบนี้น่ะเหรอ…จะยอมเอาเงินเก็บทั้งหมดที่มีให้พวกเขาทั้งคู่ไปเล่นไพ่นกกระจอกเพื่อแก้มือจริงๆ?

            แม้ภายในใจของหม่าฟู่เฟิงและติงเสวี่ยหยานจะไม่อยากเชื่อสักเพียงใด แต่ทว่าปราการจิตใจของทั้งสองกลับทนต่อสิ่งล่อลวงอย่างคำว่า ‘เอาคืน’ ในบ่อนไพ่นกกระจอกไม่ได้จริงๆ

            คล้อยหลังมาถึงถนนไป๋ฮั่นที่แสนคุ้นเคย ทั้งสามก็ตบเท้าย่างเข้าไปในบ่อนมังกรฟ้าซึ่งเป็นสถานที่ของลูกพี่เฉินโดยไม่ลังเล 

            ทันทีที่เห็นทั้งสามคนเดินตรงดิ่งเข้ามา เหล่านักพนันและคนภายในทั้งหลายต่างหันขวับมามอง และจดจ้องกันเป็นตาเดียวด้วยความประหลาดใจ

            และเช่นเคย ปรากฏเป็นสาวสวยและชายหัวโล้นเจ้าเก่าเดินสับเท้าเข้ามาทักทาย จากที่ได้เคยพบเห็น หลินจิงซูค่อนข้างมั่นใจแล้วว่า สองคนนี้จะต้องเป็นระดับหัวหน้าของบ่อนแห่งนี้อย่างแน่นอน

            “โอ้ นั่นพี่หม่าไม่ใช่เหรอ? ลมอะไรหอบพี่หม่ากับเมียมาเล่นไพ่นกกระจอกที่นี่อีกงั้นเหรอ? แต่ก่อนที่จะเล่นช่วยคืนเงินที่ยืมมาก่อนจะได้มั้ย? หรือไม่อย่างน้อย ก็ช่วยส่งเบาะแสอะไรสักอย่างที่เกี่ยวกับติงจู้ฮั่วมาให้ที?”

            ชายหัวโล้นร้องบอก

            หม่าฟู่เฟิงตอบกลับอย่างมาดมั่นว่า

            “วันนี้ฉันมาที่นี่เพื่อเอาคืน!”

            “จะเอาคืนงั้นเหรอ?”

            ชายหัวโล้นยิ้มเยาะ พร้อมกับพูดเย้ยสวนกลับไปว่า

                  “ถ้ามีเงินก็เชิญตามสบาย”

                  หม่าฟู่เฟิงแสยะยิ้มดั่งผู้เหนือกว่า และตอบกลับไปว่า

                  “ก็ต้องมีอยู่แล้ว!”

                  สิ้นเสียงพูดจบ หม่าฟู่เฟิงก็ปรายหางตาส่งสัญญาณให้หลินจิงซูทันที

                  หลินจิงซูตบกระเป๋าเงินใบโตที่ถืออยู่ แล้วจัดการรูดซิปเปิดออกเล็กน้อย เผยให้เห็นกองธนบัตรที่แซมอยู่ด้านใน

                  “ทำไม? คิดว่าพวกเราไม่มีเงินรึไง? กับแค่ไพ่นกกระจอก พูดอย่างกับพวกเราไม่มีปัญญาเล่น!”

                  หลินจิงซูแสร้งทำตัวเป็นเด็กไร้เดียงสา หยิ่งผยองผิดที่ผิดทาง

                  ชายหัวโล้นยิ่งรู้สึกตลกขบขันเข้าไปใหญ่ จึงตอบกลับไปว่า

                  “ก็ถ้ามีเงินมากขนาดนี้ ก็จ่ายหนี้เก่ามาก่อนสิ!”

                  หลินจิงซูขมวดคิ้วไม่ยอม ตอบโต้ทันควันว่า

                  “จะให้จ่ายคืนตอนนี้นี่นะ? อย่ามาล้อเล่นน่า! วันนี้ฉันลุงแล้วก็ป้าจะต้องได้โฉนดบ้านกลับไป!”

                  ชายหัวโล้นยิ้มกระหยิ่มด้วยความขบขันไม่หยุด พูดหยอกล้อกับสาวน้อยตรงหน้าว่า

                  “เล่นไพ่นกกระจอกแค่ไม่กี่พันหยวนก็คิดจะไถ่บ้านคืนเชียวเหรอ? นี่สาวน้อย อย่าทำตัวไร้เดียงสาไปหน่อยเลยน่า!”

                  ในวันที่หลินจิงซูปลอมตัวเป็นคุณป้าวัยกลางคน เพื่อลงสนามประชันฝีมือการเล่นไพ่นกกระจอกกับชายหัวโล้นกว่าหลายสิบตา เธอก็ได้ตระหนักแล้วว่า ทักษะการโกงไพ่ของผู้ชายคนนี้อยู่ในระดับต่ำถึงต่ำที่สุด เผชิญหน้ากันคราวนี้จึงไม่แปลกที่เหตุใดเธอจึงดูสงบเยือกเย็นเหลือเกิน

                  แม้ในวันนั้นจะคว้าน้ำเหลวไม่ได้พบหน้าลูกพี่เฉิน แต่ภายในบ่อนแห่งนี้มีดีมากน้อยเพียงใด เธอกลับมองขาดจนทะลุปรุโปร่งหมดแล้ว

                  หลินจิงซูยิ้มและตอบโต้กลับไปว่า

                  “ผลลัพธ์จะเป็นยังไงคงต้องรอดูหลังจากนี้ จะบอกอะไรให้เอาบุญ ในกระเป๋าใบนี้มีเงินอยู่มากถึง 23,000หยวน ซึ่งก็มากเกินพอแล้วที่จะถอนทุนทั้งหมดกลับคืนมา!”

                  “ฮ่าฮ่า! มั่นใจจังเลยนะนังหนู แล้วถ้ายังเสียเงินก้อนสุดท้ายไปอีกล่ะ จะมีอะไรมาเดิมพันอีกมั้ย?”

                  หลินจิงซูยื่นคำขาดปราศจากความเกรงกลัวใดๆ

“ถ้าวันนี้ยังจะต้องแพ้อีก ดูท่าคงจะเป็นลิขิตฟ้าแล้วล่ะ พวกคุณบอกเองไม่ใช่เหรอว่าจะตัดมือป้ากับลุงของหนู? เงินจำนวน 23,000หยวนบวกกับมืออีกสองคู่ น่าจะเพียงพอแล้วจริงมั้ยล่ะคะ?”

ทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น ติงเสวี่ยหยานและหม่าฟู่เฟิงก็ถึงกับขวัญกระเจิง สะดุ้งเฮือกสบถคำด่าออกมาแทบไม่ทัน

“จะตัดมือกันให้ได้เลยใช่มั้ย!? นังเด็กเวร!!”

ชายหัวโล้นระเบิดเสียงหัวเราะดังลั่นด้วยความชอบอกชอบใจ จนกระทั่งได้ยินเสียงสบถด่าสาปแช่งของติงเสวี่ยหยานและหม่าฟู่เฟิง รอยยิ้มทั่วใบหน้าของเขาก็จางหายฉับพลัน แล้วปรายสายตารังเกียจสาดใส่พร้อมกับพูดขึ้นว่า

“ใครใช้ให้ส่งเสียงดังในบ่อนแห่งนี้? หุบปากแล้วก็เงียบซะ!”

สิ้นคำพูดของชายหัวโล้นที่ประหนึ่งคำสั่งลงดาบ สองร่างยืนเคียงกันปิดปากเงียบสนิทราวกับรูปปั้นหิน เว้นเสียแต่มือไม้เท่านั้นที่สั่นระริกอย่างไม่ตั้งใจ

“ตกลงตามที่ว่ามาเลยนังหนู แต่ฉันขอเพิ่มเงื่อนไขอีกหนึ่งข้อ ถ้าพวกแกแพ้ จะต้องออกไปตามหาติงจู้ฮั่วจนกว่าจะเจอตัวของมัน!”

“ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นพวกเราก็ขอยกเลิกเดิมพันที่ต้องตัดมือพวกเราทิ้งไปได้มั้ย?”

หม่าฟู่เฟิงช่วงชิงจังหวะนี้รีบโค้งศีรษะลงอย่างนอบน้อม หวังให้ชายหัวโล้นเมตตากันบ้างสักเล็กน้อย

ชายหัวโล้นคร้านเกินกว่าจะชายตามองด้วยซ้ำ เขากระแทกเสียงเย็นชาถามคนทั้งสองเพียงสั้นๆว่า

“จะให้ตัดมือหรือตัดหัว!!”

หม่าฟู่เฟิงตัวสั่นเทิ้มไม่กล้าพูดอะไรอีกต่อไป ทางด้านติงเสวี่ยหยานถึงกับหน้าถอดสีซีดเผือดเป็นไก่ต้มด้วยความหวาดวิตกสุดขีด เธอเพียงแค่อยากมาเล่นไพ่นกกระจอก ไม่ได้อยากถูกตัดมือทิ้งซะหน่อย!

“ไม่เอาแล้ว! ไม่เล่นแล้ว! ฉันจะกลับบ้าน!”

พูดยังไม่ทันขาดคำ ติงเสวี่ยหยานก็หมุนตัวกลับ เตรียมจะเดินตรงดิ่งไปที่ประตูทางออก

แต่ยังไม่ทันได้ย่างเท้าเดินจากไปไหน กลับถูกคนของบ่อนปิดล้อมเอาไว้ทุกทิศทาง

วินาทีนั้น ติงเสวี่ยหยานแทบจะหลั่งน้ำตาออกมา หันไปตวาดก่นด่าสาปแช่งใส่หลินจิงซูอย่างเป็นบ้าเป็นหลังว่า

“ฮึกๆ…นังเด็กเวร! นังเด็กนรกส่งมาเกิด! ในหัวสมองของแกเคยคิดดีกับพวกเราบ้างไหม!?! ถ้าแกอยากเล่นนักก็ใช้มือตัวเองเป็นเดิมพันไปสิ! ทำไมต้องมาเดือดร้อนคนอื่นแบบนี้ด้วย? นี่มันไม่ยุติธรรมเลย! ไม่เห็นเกี่ยวอะไรกับฉันเลย ฮึกๆ…ฮึกๆ…”

“ป้าคะ ไม่ใช่ว่าป้าเป็นฝ่ายขอยืมเงินหนูก่อนเหรอคะ? แล้วใครกันที่บอกว่าเป็นคนในครอบครัวเดียวกันก็ต้องช่วยเหลือกัน? ในเมื่อหนูตั้งใจช่วยขนาดนี้แล้ว แต่ลุงกับป้ากลับปฏิเสธ ถ้างั้นหนูก็ขอตัวกลับก่อนนะคะ”

พูดจบหลินจิงซูก็เดินถือกระเป๋าเตรียมตัวจะออกจากบ่อนไปด้วยความโกรธ ในกรณีของสาวน้อยที่มีประวัติขาวสะอาด คนของบ่อนย่อมไม่มีเหตุจำเป็นอะไรจะต้องขัดขวางเช่นกัน เพียงแค่ชายหัวโล้นพยักหน้า ทุกคนต่างก็เปิดทางให้เธออย่างรวดเร็ว